Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 81/06 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal from first instance judgment due to lack of constitutional violation argument.

Numero d'incarto III CNP 81/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against a final judgment ordering unjust enrichment. The plaintiff failed to argue that the lower court violated fundamental legal principles or constitutional rights, instead citing only civil code provisions. Consequently, the court could not find the 'exceptional circumstances' required to allow an appeal from the first instance.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 424 § 1, 2 k.p.c.; An appeal against a first-instance judgment is only permitted in exceptional cases where fundamental legal principles or constitutional rights are violated, requiring specific juridical argumentation to establish such a breach.

Parole chiave

Generato dall'IA
unjust enrichment appeal from first instance exceptional circumstances constitutional violation fundamental legal principles civil procedure code final judgment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 424 § 1 k.p.c.
przysługujących stronie środków prawnych nie była i nie jest możliwa (art. 424 1 § 1
art. 424 § 2 k.p.c.
przysługujących stronie środków prawnych nie była i nie jest możliwa (art. 424 1 § 1
art. 424 § 8 k.p.c.
przysługujących stronie środków prawnych nie była i nie jest możliwa (art. 424 1 § 1
art. 424 § 5 k.p.c.
przysługujących stronie środków prawnych nie była i nie jest możliwa (art. 424 1 § 1
art. 410 § 2 k.c.
człowieka, poprzestając na zarzucie naruszenia art. 410 § 2 k.c. w zw.
art. 876 k.c.
człowieka, poprzestając na zarzucie naruszenia art. 410 § 2 k.c. w zw. z art. 876
art. 233 § 1 k.p.c.
oraz art. 233 § 1 k.p.c., co nie stanowi spełnienia wymagań art.
art. 410 § 2 k.c
człowieka, poprzestając na zarzucie naruszenia art. 410 § 2 k.c.
art. 876 k.c
człowieka, poprzestając na zarzucie naruszenia art. 410 § 2 k.c. w zw. z art. 876
art. 233 § 1 k.p.c
oraz art. 233 § 1 k.p.c., co nie stanowi spełnienia wymagań art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 81/06

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lutego 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa Z.R.

przeciwko Bankowi Polskiej Spółdzielczość S.A.,

o bezpodstawne wzbogacenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 lutego 2007 r.,

na skutek skargi powódki

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Rejonowego w L.

z dnia 31 stycznia 2006 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2006 r. Sąd Rejonowy w L. oddalił powództwo

Z. R. przeciwko Bankowi Polskiej Spółdzielczości S.A., Oddziałowi Regionalnemu

w L. o zapłatę z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia.

Postanowienie

Sądu

Rejonowego

powódka

zaskarżyła

skargą

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

przysługuje co do zasady od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji

kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została

wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze

przysługujących stronie środków prawnych nie była i nie jest możliwa (art. 424 1 § 1

k.p.c.). W wyjątkowych wypadkach, tj. gdy jego niezgodność z prawem wynika

z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych

wolności

albo

praw

człowieka

i

obywatela,

a

strony

nie

skorzystały

z przysługujących im środków prawnych i nie jest możliwa zmiana lub uchylenie

tego orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych,

skarga ta może być wniesiona od orzeczenia sądu pierwszej instancji (art. 424 1 § 2

k.p.c.).

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06,

(OSNC 2006, nr 6, poz. 112) wyjaśnił, że strona wnosząca skargę od wyroku sądu

pierwszej instancji aby spełnić wymagania art. 424 5 § 1 pkt 5 in fine k.p.c., powinna

przedstawić w skardze jurydyczną argumentację wskazującą, jakie podstawowe

zasady porządku prawnego lub konstytucyjne wolności albo prawa człowieka

narusza zaskarżone orzeczenie i na czym polega obraza przepisów mających

znaczenie dla ich ochrony. Tymczasem powódka nawet nie podniosła zarzutu

naruszenia zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności i praw

człowieka, poprzestając na zarzucie naruszenia art. 410 § 2 k.c. w zw. z art. 876

k.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c., co nie stanowi spełnienia wymagań art. 424 1 § 2 k.p.c.

Oczywiście, w takiej sytuacji nie można także dokonać oceny, czy w tej sprawie

zachodzi „wypadek wyjątkowy" w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c.

Z tych względów orzeczono, jak na wstępie (art. 424 8 § 1 k.p.c. w zw. z art.

4241 § 2 k.p.c. oraz art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.).

jc