Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 8/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalidating civil court ruling on co-ownership termination due to lack of obvious legal violation.

Numero d'incarto III CNP 8/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the applicant's appeal against a final civil court decision terminating co-ownership of a car. The applicant argued the lower court incorrectly applied civil code provisions regarding equal shares and denied compensation for exclusive use of the vehicle. The court found no obvious violation of law because the evidence supported unequal shares and the lower court correctly applied procedural rules regarding the scope of the appeal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 197 k.c.; Art. 224 k.c. w zw. z art. 295 k.c.; Art. 4241 § 1 k.p.c.: An appeal against a final judgment is inadmissible if the challenged decision does not constitute an obvious and flagrant violation of law.

Parole chiave

Generato dall'IA
termination of co-ownership obvious violation of law inadmissible appeal unequal shares compensation for use civil procedure code final judgment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 197 k.c.
pkt 2 tego postanowienia).Skarżąca stwierdziła, że postanowienie to jest sprzeczne z art. 197 k.c., art.
Art. 224 k.c. w zw. z art. 295 k.c.
197 k.c., art. 224 k.c. w zw. z art. 295 k.c. i w zw.
Art. 206 k.c.
z art. 206 k.c., a ponadto z art.
Art. 373 k.p.c.
206 k.c., a ponadto z art. 373 k.p.c., art.
Art. 386 § 4 k.p.c.
373 k.p.c., art. 386 § 4 k.p.c. i art.
Art. 233 § 2 k.p.c.
Art. 4241 § 1 k.p.c.
Skoro brak było podstaw do stwierdzenia, że zawarte w pkt 2 zaskarżonego wyroku rozstrzygnięcie nie stanowiło oczywistego, rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia złożonej przez wnioskodawczynię do rozpoznania (art.
Art. 4249 k.p.c.
4241 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia złożonej przez wnioskodawczynię do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.).
art. 197 k.c
pkt 2 tego postanowienia).Skarżąca stwierdziła, że postanowienie to jest sprzeczne z art. 197 k.c., art.
art. 224 k.c

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 8/16 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie z wniosku A. N.‎przy uczestnictwie R. N.‎o zniesienie współwłasności,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 czerwca 2016 r.,‎na skutek skargi wnioskodawczyni o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w Nowym Sączu‎z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt III Ca 542/15, odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wnioskodawczyni A. Nowak złożyła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowy z dnia 14 października 2015 r., zapadłego w sprawie o zniesienie współwłasności samochodu osobowego. Postanowienie to zapadło w wyniku wniesienia apelacji przez wnioskodawcę od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 23 czerwca 2015 r. Zaskarżeniem objęto część postanowienia Sądu Okręgowego, w której oddalono apelację wnioskodawczyni (tj. pkt 2 tego postanowienia).Skarżąca stwierdziła, że postanowienie to jest sprzeczne z art. 197 k.c., art. 224 k.c. w zw. z art. 295 k.c. i w zw. z art. 206 k.c., a ponadto z art. 373 k.p.c., art. 386 § 4 k.p.c. i art. 233 § 2 k.p.c. Skarżąca poniosła szkodę w wysokości 58.600 zł, a na kwotę tę składa się suma 7.000 zł tytułem wartości jej udziału w wysokości ½ w rzeczy wspólnej oraz suma 51.000 zł stanowiąca wynagrodzenie za korzystne przez uczestnika z samochodu z wyłączeniem wnioskodawczyni.Według skarżącej, nie było możliwe zniesienie lub uchylenie zaskarżonego wyroku orzeczenia w drodze innych środków prawnych.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Z treści skargi wynika, że objęte nią zostało rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 14 października 2015 r.

W skardze tej stwierdzono bowiem, że postanowienie to zostaje „zaskarżone w części, w której Sąd oddala apelację” (s. 1-2 skargi; art. 4245 § 1 pkt 1 k.p.c. W pkt 2 zaskarżonego postanowienia oddalono apelację wnioskodawczyni od rozstrzygnięć zawartych w pkt II, III, IV zaskarżonego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 23 czerwca 2015 r. W pkt II tego postanowienia zasądzono od uczestnika postępowania na rzecz wnioskodawczyni kwotę 1820 zł tytułem spłaty oraz kwotę 416 zł wynagrodzenia za korzystanie z pojazdu (po zmianie pkt II tego wyroku w pkt 1b wyroku z Sądu Okręgowego z dnia 14 października 2015 r.).

Oznacza to, że skarżący podnosi, iż zaskarżone w tej części postanowienie Sądu Okręgowego pozostaje sprzeczne z art. 197 k.c. i art. 224 k.c. w zw. z art. 197 k.c. i art. 224 k.c. w zw. z art. 225 k.c. i w zw. z art. 206 k.c. Zdaniem skarżącego, sprzeczność kwestionowanego rozstrzygnięcia, zawartego w pkt 2 wyroku, z treścią art. 197 k.c. polega na błędnej wykładni i niezastosowaniu wynikającego z niego domniemania równości udziałów współwłaścicieli w rzeczy wspólnej (samochodzie osobowym, będącym przedmiotem zniesienia współwłasności).

Skarżący kwestionuje też brak podstaw do zasądzenia na rzecz wnioskodawczyni wynagrodzenia za korzystanie pojazdu z wyłączeniem współwłaścicielki. Nie jest uzasadniony zarzut rażącego naruszenia art. 197 k.c. Szersze ustalenia Sądu Okręgowego świadczą o tym, że istniały wystarczające podstawy do stwierdzenia, iż udział wnioskodawczyni w spornym samochodzie osobowym mógł wynosić 13/100 części. Należy podzielić stanowisko tego Sądu, że sam fakt ujawnienia w ewidencji pojazdów mechanicznych informacji o właścicielu pojazdu nie decyduje jeszcze o prawie własności w rozumieniu przepisów prawa cywilnego (art. 140 k.c.), a na pewno nie przesądza o istnieniu i wielkości udziałów we współwłasności pojazdu.

Sąd Okręgowy trafnie przyjął i umotywował, że w świetle ustaleń dokonanych w sprawie (dotyczących relacji między współwłaścicielami samochodu przed i po śmierci S. H.) nie powstało na pewno zobowiązanie uczestnika postępowania (współwłaściciela samochodu) do zapłaty na rzecz wnioskodawczyni (współwłaścicieli) wynagrodzenia z tytułu wyłącznego korzystania ze wspólnego pojazdu. Jednocześnie Sąd Okręgowy trafnie zauważył, że zmianie zawartego w tej kwestii rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji sprzeciwia się regulacja zawarta w art. 384 k.p.c. (s. 7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

Skoro brak było podstaw do stwierdzenia, że zawarte w pkt 2 zaskarżonego wyroku rozstrzygnięcie nie stanowiło oczywistego, rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia złożonej przez wnioskodawczynię do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.). aj jw