Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 66/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal claiming marital home rights are joint property despite lack of family purpose.

Numero d'incarto III CNP 66/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal challenging a final judgment that excluded certain housing rights from joint marital property. The applicant argued that Article 215 of the Housing Cooperative Law mandated these rights be treated as joint assets regardless of funding source, while the lower court found the allocation lacked the required family housing purpose due to the couple's separation. The court upheld the lower court's reasoning, ruling that without evidence the allocation served the family's housing needs, the rights remained the individual's separate property.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 23 k.r.o.; Art. 31 § 1 k.r.o.; Art. 215 § 2 pr. spółdz.; Art. 215 § 4 pr. spółdz.: Housing cooperative rights allocated to one spouse during marriage constitute joint property only if the allocation served the family's housing needs; otherwise, they remain the individual's separate property.

Parole chiave

Generato dall'IA
joint marital property housing cooperative rights family housing purpose separate property marital separation cooperative law property division

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 23 k.r.o.
prawem tego orzeczenia. Jako podstawę wskazała naruszenie art. art. 23 i 31 § 1 k.r.o.
Art. 31 § 1 k.r.o.
art. 31 w wersji pierwotnej nie dzielił się jeszcze na paragrafy, ta usterka skargi
Art. 215 § 2 pr. spółdz.
przesłance wynikającej z art. 215 § 2 pr. spółdz., to jest w przeznaczeniu przydzielonego
Art. 215 § 4 pr. spółdz.
uwagę na treść art. 215 § 4 pr. spółdz. określającego status wkładu budowlanego, jako
Art. 45 kro.
rozliczenie nakładów z majątku wspólnego na majątek odrębny D. S. (art. 45 kro).
Art. 424 § 10 k.p.c.
z którym zaskarżonego orzeczenie jest niezgodne (art. 424 5 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c.) R.
Art. 424 § 11 k.p.c.
z którym zaskarżonego orzeczenie jest niezgodne (art. 424 5 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c.) R.
art. 42410 k.p.c
Rozpoznając skargę w granicach podstaw (art. 42410 k.p.c.) Sąd Najwyższy
art. 42411 § 1 k.p.c
niezgodne z prawem Sąd Najwyższy oddalił ją zgodnie z art. 42411 § 1 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 66/07

POSTANOWIENIE

Dnia 28 lutego 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Strus (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Iwona Koper

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z wniosku R. S.

przy uczestnictwie D. S.

o podział majątku wspólnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 lutego 2008 r.,

skargi wnioskodawczyni

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 2 czerwca 2005 r., sygn.

akt II Ca (…),

oddala skargę.

Uzasadnienie

R. S. wnioskodawczyni w sprawie o podział majątku wspólnego zakończonej

prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z 2 czerwca 2005 r.

oddalającym apelację wnioskodawczyni, wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem tego orzeczenia. Jako podstawę wskazała naruszenie art. art. 23 i 31 § 1 k.r.o.

w związku z art. 215 § 2 prawa spółdzielczego przez błędną wykładnię powodującą

niezaliczenie do majątku wspólnego spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu

mieszkalnego [nr (...) w domu położonym przy ul. K. w K.] oraz prawa do garażu

nabytych przez uczestnika postępowania D. S. w czasie trwania małżeństwa.

Skarżąca

domagała się

stwierdzenia, że

postanowienie

jest

niezgodne

z wymienionymi przepisami prawa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Uzasadniając zaskarżone postanowienie, Sąd Okręgowy odmiennie niż Sąd

Rejonowy uzasadnił ocenę, że prawo do lokalu mieszkalnego i do garażu nie stanowi

dorobku. Orzeczenie wydane w pierwszej instancji opierało się na ustaleniu, że prawa to

zostały nabyte za pieniądze uzyskane przez uczestnika tytułem pożyczki i darowizny od

jego

matki

H.

S. Przydzielenie

uczestnikowi

postępowania

spółdzielczego

własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego oraz prawa do garażu nastąpiło 17

grudnia 1997 r., a wydanie wyroku orzekającego rozwód między stronami w dniu 24

lutego 1998 r. Sąd Okręgowy „przyjął i podzielił” ustalenia faktyczne dokonane przez

sąd pierwszej instancji, w tym ustalenia dotyczące pochodzenia środków, zwrócił jednak

uwagę na treść art. 215 § 4 pr. spółdz. określającego status wkładu budowlanego, jako

wspólny niezależnie od pochodzenia środków, z których został zgromadzony. Sąd

odwoławczy upatrywał podstawę oceny dotyczącej charakteru prawa do lokalu w

przesłance wynikającej z art. 215 § 2 pr. spółdz., to jest w przeznaczeniu przydzielonego

prawa. Sąd ten odrzucił możliwość uznania, iż przydział został dokonany dla

zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych rodziny uznając, że „z pewnością” nie była to

realizacja oczekiwania na mieszkanie przez małżonków i przydział nie spełniał celu

określonego w art. 215 § 2 pr. spółdz. Uzasadniając swe wnioski Sąd Okręgowy

przytoczył okoliczności faktyczne związane z ujawnionym, kilka miesięcy przed

przydziałem, rozkładem pożycia małżonków i opuszczeniem przez uczestnika na

początku lipca 1997 r. wspólnie zajmowanego dotychczas mieszkania oraz wniesieniem

we wrześniu 1997 r. powództwa o rozwód przez wnioskodawczynię, a także brakiem

wiedzy R. S. o uzyskaniu lokalu mieszkalnego w wyniku przydziału prawa

spółdzielczego.

Wykonując obowiązek przytoczenia podstaw skargi i wskazania przepisu prawa,

z którym zaskarżonego orzeczenie jest niezgodne (art. 424 5 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c.) R. S.

wskazała, że postanowienie Sądu Okręgowego jest niezgodne z art. 23 i 31 § 1 kro oraz

z art. 215 § 2 prawa spółdzielczego obowiązującego do dnia 15 stycznia 2003 r. i

domagała się stwierdzenia tej niezgodności.

Rozpoznając skargę w granicach podstaw (art. 42410 k.p.c.) Sąd Najwyższy

zważył, co następuje:

Prawa do lokalu mieszkalnego i do garażu zostały nabyte przez uczestnika

postępowania D. S. w dniu 17 grudnia 1997 r. w okresie trwania związku małżeńskiego.

Wskazane przez skarżącą przepisy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego obowiązujące w

chwili nabycia stanowiły, co następuje:

-

art. 23 postanawiał o równouprawnieniu małżonków oraz obowiązku wzajemnej

pomocy i współdziałania dla dobra założonej rodziny,

-

art. 31 w wersji pierwotnej nie dzielił się jeszcze na paragrafy, ta usterka skargi

nie ma jednak istotnego znaczenia, ponieważ treść § 1 po zmianie Kodeksu

rodzinnego i opiekuńczego w 2004 r. odpowiada pierwotnej treści całego przepisu

wiążącego powstanie wspólności ustawowej z chwilą zawarcia małżeństwa,

-

art. 215 § 2 prawa spółdzielczego narzucał status majątku wspólnego

spółdzielczemu prawu do lokalu przydzielonemu obojgu małżonkom lub jednemu

z nich w czasie trwania małżeństwa dla zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych

rodziny i rozciągał to unormowanie na wkład budowlany zgromadzony przed

przydziałem.

Okoliczności faktyczne ustalone przez Sąd Rejonowy i akceptowane przez Sąd

Okręgowy

wyłączają

możliwość

uznania,

że

przydział

spółdzielczego

prawa

własnościowego do lokalu przy ul. K. w K. został dokonany dla zaspokojenia potrzeb

mieszkaniowych rodziny, a nie na rzecz D. S., ponieważ w tym czasie małżonkowie nie

mieszkali już razem, co potwierdzili obydwoje w sprawie o rozwód. Ponadto Sąd

Okręgowy akceptował ustalenia dotyczące pochodzenia środków na nabycie prawa

spółdzielczego, przyjmując, że były to darowizna i pożyczki od matki uczestnika

postępowania.

Skarżąca przeciwstawia tym ustaleniom argument o odpowiedzialności R. i D. S.

za zwrot pieniędzy pożyczonych uczestnikowi przez jego matkę w okresie istnienia

wspólnego pożycia. Zarzut ten jest chybiony, ponieważ podziałowi podlega masa

majątkowa stanowiąca dorobek a nie długi małżonków. Zagadnienie odpowiedzialności

za długi zaciągnięte przez jednego z małżonków w okresie objętym wspólnością

majątkową może być rozstrzygane w odrębnym postępowaniu, na żądanie wierzyciela

niebędącego uczestnikiem postępowania o podział. Ponieważ skarżąca twierdzi, że

darowane lub pożyczone uczestnikowi pieniądze stanowiły składnik majątku wspólnego,

po czym zostały przez uczestnika zużyte na nabycie praw do lokali, to możliwe byłoby

rozliczenie nakładów z majątku wspólnego na majątek odrębny D. S. (art. 45 kro).

Skarżąca nie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu istotnego naruszenia przepisów

dotyczących takiego rozliczenia, natomiast w skardze powtarza argumenty wcześniej

podnoszone o konieczności zaliczenia do dorobku praw spółdzielczych do lokalu

nabytych przez D. S., ze względu na treść art. 215 § 2 pr. spółdz. rozważanego przez

Sąd Okręgowy i niezastosowanego ze względu na omówiony wyżej brak przesłanki

rodzinnego celu przydziału. Na marginesie zauważyć wypada, że w razie przydziału

dokonanego wskutek oczekiwania na zaspokojenie potrzeb rodziny art. 215 § 2 pr.

spółdz. regulował tylko przymusowy status lokali mieszkalnych.

Uznając, że brak podstawy do stwierdzenia, że zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne z prawem Sąd Najwyższy oddalił ją zgodnie z art. 42411 § 1 k.p.c.