Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 63/06 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal because bankruptcy objection ruling does not end the proceedings.

Numero d'incarto III CNP 63/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the creditor's appeal against a final order rejecting their objection to a bankruptcy trustee's refusal to recognize a claim. The creditor argued the lower court violated procedural rules by excluding expert evidence and failing to explain reasons for dismissing documents. The court ruled that such an order merely resolves incidental issues and does not terminate the bankruptcy proceedings, making it unappealable under the specific statute.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.; A ruling rejecting a creditor's objection to a trustee's decision on a claim does not end the bankruptcy proceedings and is therefore not subject to an appeal for violation of the law.

Parole chiave

Generato dall'IA
bankruptcy proceedings creditor objection final order definition procedural appeal insolvency law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4241 § 1 k.p.c.
przysługuje – przy spełnieniu przesłanek określonych w art. 4241 § 1 k.p.c. –
art. 4241 § 2 k.p.c.
wierzyciel na podstawie art. 4241
art. 217 § 2 k.p.c.
podstawie naruszenia art. 217 § 2 w zw.
art. 227 k.p.c.
z art. 227 k.p.c. przez oddalenie wniosku
art. 328 § 2 k.p.c.
wierzyciela o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, a także art. 328 § 2 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c.
się w analizę samej skargi, należało ją odrzucić (art. 4248 § 1 k.p.c.).
art. 161 § 2 Prawo upadłościowe
podstawie art. 161 § 2 i 165 § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej
art. 165 § 1 Prawo upadłościowe
art. 196 Prawo upadłościowe
art. 217 Prawo upadłościowe
podstawie naruszenia art. 217 § 2 w zw.
art. 218 Prawo upadłościowe

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 24 listopada 1998 r., III CZP 44/98
uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00
uchwała składu 7 sędziów z dnia 6 października 2000 r., III CZP 31/00
postanowienie SN z dnia 20 grudnia 1996 r., II CKU 68/96
postanowienie SN z dnia 14 listopada 1995 r., I CKU 28/96
III CZP 44/98
24 listopada 1998 r., III CZP 44/98, OSNC 1999, nr 5, poz.
III CZP 31/00
Supreme Court rules a ruling dismissing a late appeal to extend a deadline is not a final judgment allowing cassation.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 63/06

POSTANOWIENIE

Dnia 19 stycznia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z wniosku wierzyciela Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo

Handlowego M. sp. z o.o. w G.

przy uczestnictwie dłużnika K. Biura Projektowo-Badawczego Budownictwa

Przemysłowego w upadłości w K.

o ustalenie listy wierzytelności,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 stycznia 2007 r.,

na skutek skargi wierzyciela

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Rejonowego w K.

z dnia 27 października 2005 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w K. postanowieniem z dnia 27 października 2005 r. oddalił

sprzeciw wierzyciela od postanowienia Sędziego – Komisarza z dnia 2 czerwca

2004 r. o odmowie uznania zgłoszonej przez wierzyciela wierzytelności w

postępowaniu upadłościowym. Od postanowienia z dnia 27 października 2005 r.

wierzyciel na podstawie art. 4241

§ 1 k.p.c. wniósł skargę, w której żądał

stwierdzenia niezgodności zaskarżonego orzeczenia z prawem. Skargę oparł na

podstawie naruszenia art. 217 § 2 w zw. z art. 227 k.p.c. przez oddalenie wniosku

wierzyciela o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, a także art. 328 § 2 k.p.c.

przez

niewyjaśnienie

nieuwzględnienia

w

uzasadnieniu

zaskarżonego

dokumentów załączonych

do

orzeczenia

sprzeciwu

przyczyn

wniesionego

na

postanowienie sędziego – komisarza.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

przysługuje – przy spełnieniu przesłanek określonych w art. 4241 § 1 k.p.c. –

od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie

w sprawie, a w wyjątkowych wypadkach wskazanych w art. 424 1 § 2 k.p.c. także

od takiego orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji.

W świetle przytoczonego uregulowania zasadniczego znaczenia nabiera

kwestia, czy zaskarżone postanowienie jest orzeczeniem kończącym postępowanie

w sprawie. Wyjaśnienie tej kwestii, istotnej z punktu widzenia zaskarżalności

orzeczeń

skargą

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia, wymaga zdefiniowania pojęcia „postanowienie kończące postępowanie

w sprawie”. W judykaturze i doktrynie pojęcie to jest definiowane rozbieżnie i przy

zastosowaniu różnych kryteriów. Można spotkać wypowiedzi, według których

postanowieniami kończącymi postępowanie w sprawie są: takie, które zamykają

drogę do wydania wyroku; po wydaniu których dalsze postępowanie nie może

się toczyć; które kończą sprawę jako pewną całość poddaną pod osąd; w wyniku

których wykluczona zostaje możliwość przedsiębrania w danej sprawie dalszych

czynności; które kończą całość postępowania, a nie tylko jego fragment; które

zamykają drogę do wydania wyroku; które dotyczą całości sprawy, będąc ostatnim

orzeczeniem wydanym w postępowaniu. Przyjmuje się, że w sformułowaniu

„postanowienie kończące postępowanie w sprawie” słowo „sprawa” występuje

w znaczeniu materialnoprawnym. W tym ujęciu „sprawę” należy rozumieć jako

całość sporu (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów z dnia

24 listopada 1998 r., III CZP 44/98, OSNC 1999, nr 5, poz. 87, uchwałę składu

siedmiu sędziów z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 1,

uchwałę składu 7 sędziów z dnia 6 października 2000 r., III CZP 31/00, OSNC

2001, nr 2, poz. 22)

Uwzględniając dorobek myśli zawartych w przytoczonych poglądach przyjąć

należy, że kończącymi postępowanie w sprawie są te postanowienia, których

uprawomocnienie się trwale zamyka drogę do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty

przez sąd danej instancji.

Przeciwieństwem tych postanowień są postanowienia nie kończące

postępowania w sprawie, lecz kończące w postępowaniu sądowym jedynie

zagadnienia incydentalne, uboczne.

Przedstawiona definicja postanowienia kończącego postępowanie w sprawie

sformułowana została na potrzeby sądowego postępowania rozpoznawczego,

może jednak stanowić podstawę definiowania tego pojęcia w postępowaniu

upadłościowym. Sąd Najwyższy wypowiadając się co do charakteru postanowienia

sędziego-komisarza i sądu w przedmiocie listy wierzytelności, wydanych na

podstawie art. 161 § 2 i 165 § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej

z dnia 24 października 1934 r. – Prawo upadłościowe (t.j. Dz.U. z 1991 r. Nr 118,

poz. 512 ze zm.) stwierdził, że nie kończą one postępowania upadłościowego jako

całości. Nie przesądzają również o zasadności wierzytelności, gdyż jej uznanie lub

odmowa uznania skutkuje tylko w ramach postępowania upadłościowego i nie

wyłącza stosownego powództwa po jego ukończeniu (postanowienie SN z dnia

20 grudnia 1996 r., II CKU 68/96, niepubl.). W postanowieniu z dnia 14 listopada

19956 r., I CKU 28/96, Sąd Najwyższy uznał, że orzeczeniami kończącymi

postępowanie upadłościowe są wydane na podstawie art.196, 217 i 218 Prawa

upadłościowego, natomiast inne postanowienia, wydawane w licznych kwestiach

wpadkowych, nie mają takiego charakteru. Podzielając stanowisko wyrażone

w powołanych orzeczeniach, stwierdzić należy, że postanowienie oddalające

sprzeciw wierzyciela od postanowienia sędziego komisarza o odmowie uznania

zgłoszonej przez wierzyciela wierzytelności w postępowaniu upadłościowym, nie

jest postanowieniem kończącym to postępowanie. Już z tych przyczyn, nie wdając

się w analizę samej skargi, należało ją odrzucić (art. 4248 § 1 k.p.c.).

jz