Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 62/08 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of proven damage amount and causal link under Art. 4245 § 1 pkt. 4 k.p.c.

Numero d'incarto III CNP 62/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the creditors' appeal against a final order regarding the distribution plan of execution proceeds. The creditors argued that the lower court's decision denied them alimentary rights and caused a specific monetary loss, but failed to specify the exact amount or type of damage. The court ruled that without a clearly defined damage figure and proof of causation, the statutory requirement for filing such an appeal was not met.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 pkt. 4 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal to declare a final judgment unlawful under Art. 4245 § 1 pkt. 4 k.p.c. is inadmissible if the appellant fails to specify the amount and type of damage and prove its causal link to the contested judgment.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal against final judgment declaration of unlawfulness proven damage requirement causal link necessity distribution plan execution alimentary rights creditors Supreme Court dismissal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4245 § 1 pkt. 4 k.p.c.
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt. 4 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
Art. 4248 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 62/08

POSTANOWIENIE

Dnia 5 grudnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie zarzutów dłużnika J. B. i wierzycieli małoletnich I. B. i A. B. działających przez

matkę R. B. do planu podziału w sprawach Kms (…), Kms (…), Kms (…) i Km (…)

komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w M. z wniosku wierzycieli Sądu

Rejonowego w J., Sądu Rejonowego XIV Wydział Gospodarczy, Sądu Rejonowego w

N., I.(…) – L. K. (następczyni prawna K. K.) oraz W. S. s.c.

przeciwko dłużnikom J. B. i R. B.

o egzekucję,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 grudnia 2008 r.,

na skutek skargi wierzycieli małoletnich I. B. i A. B. działających przez matkę R. B.

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia

Sądu

Okręgowego w N. z dnia 23 stycznia 2008 r., sygn. akt III Cz (…),

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt. 4 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody

przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy. Jak wielokrotnie wskazywał Sąd

Najwyższy, przewidziane w art. 4245 § 1 pkt. 4 k.p.c. wymaganie jest spełnione jeżeli

skarżący złoży oświadczenie, że szkoda wystąpiła, wskaże jej wysokość i rodzaj oraz

wykaże, że jest ona następstwem wydania zaskarżonego orzeczenia, a także powoła

lub przedstawi dowody albo inne środki uwiarygodniające jego twierdzenia w tym

przedmiocie (porównaj między innymi postanowienie z dnia 11 sierpnia 2005 r. III CNP

4/05, OSNC 2006/1/16).

Rozpoznawana skarga nie spełnia powyższego wymagania bowiem nie

wskazano w niej wysokości ani rodzaju szkody, jak również dowodów mogących

uwiarygodnić jej wystąpienie oraz istnienie związku przyczynowego między wydaniem

zaskarżonego orzeczenia a szkodą. Skarżący ograniczyli się do stwierdzenia, że

zaskarżone postanowienie Sądu drugiej instancji oddalające ich zażalenie na

postanowienie Sądu pierwszej instancji o umorzeniu postępowania w sprawie zarzutów

przeciwko planowi podziału sumy uzyskanej z egzekucji, spowodowało wyrządzenie

szkody, wskazując, że oba rozstrzygnięcia Sądów nie tylko pozbawiły małoletnie prawa

do alimentów zasądzonych prawomocnym wyrokiem, ale także uniemożliwiły im

faktyczne dochodzenie ich uprawnień, pomimo stwierdzonych wcześniej błędów

proceduralnych. Wskazali, że małoletni wierzyciele pozbawieni zostali kwot z tytułu

alimentów w wysokości 272 166,62 zł., przy czym kwota ta przewyższa rzeczywistą

wartość zajęcia wierzytelności dokonanego przez komornika, czyli kwotę w wysokości

264 464,50 zł., która pomniejszona o koszty egzekucyjne określa wysokość szkody jaka

powstała poprzez nieprawidłowe sporządzenie planu podziału. Kwota ta po odliczeniu I

kategorii powinna zostać w całości przekazana w planie podziału na rzecz małoletnich

wierzycieli jako II kategorii uprzywilejowania.

Na podstawie powyższego wywodu nie da się określić wysokości ani rodzaju

szkody, spowodowanej wydaniem zaskarżonego orzeczenia, nie wiadomo bowiem czy,

zdaniem skarżących, stanowi ją kwota 272 166,62 zł., czy kwota 264 464,50 zł, czy też

kwota 264 464,50 zł. pomniejszona o koszty egzekucyjne, o nie wskazanej wysokości,

czy wreszcie kwota 264 464,50 zł. „po odliczeniu I kategorii”, które to określenie jest tak

niejasne, że nie można z niego wyprowadzić jakichkolwiek wniosków. Skarżący nie

uprawdopodobnili też w żaden sposób, że wskazana przez nich szkoda, nie określona

co do wysokości i rodzaju, jest skutkiem wydania zaskarżonego orzeczenia.

Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c. w zw. z art.

4245 § 1 pkt. 4 k.p.c. odrzucił skargę.