Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 6/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded due to lack of convincing arguments on legal inconsistency.

Numero d'incarto III CNP 6/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the participant's appeal against a final ruling on the division of joint assets, declaring it obviously unfounded. The appellant argued the lower court violated principles of good faith and property law, but the court found no convincing evidence of legal inconsistency. Consequently, the appeal was rejected, and the appellant and the municipality were ordered to bear the costs of the Supreme Court proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4249 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt. 3 i 6 k.p.c.: An appeal for a ruling on the unconstitutionality of a final judgment is rejected if it is obviously unfounded, requiring convincing arguments that the judgment contradicts fundamental legal provisions or standards.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for unconstitutionality obviously unfounded appeal joint assets division legal inconsistency good faith principle costs of proceedings Supreme Court dismissal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 42 § 1 k.r.o.
Od postanowienia Sądu drugiej instancji uczestnik postępowania wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia i zażądał stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie jest niezgodnie z art. 42 § 1 k.r.o., art.
Art. 140 k.c.
42 § 1 k.r.o., art. 140, art.
Art. 212 k.c.
Art. 233 k.p.c.
Dla oceny niezgodności zaskarżonego postanowienia z prawem nie ma znaczenia zarzut naruszenia art. 233 k.p.c., ponieważ podstawą skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, zgodnie z art.
Art. 365 k.p.c.
Art. 366 k.p.c.
365, art. 366 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest specjalnym środkiem prawnym, ulokowanym wśród nadzwyczajnych środków zaskarżenia.
Art. 4249 k.p.c.
35).Jednakże nie każda skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podlega rozpoznaniu, albowiem Sąd Najwyższy - zgodnie z art. 4249 k.p.c. - odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, jeżeli jest ona oczywiście bezzasadna.
Art. 4245 § 1 pkt. 3 i 6 k.p.c.
Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” należy dokonywać w powiązaniu z pojęciem „niezgodności orzeczenia z prawem”, stanowiącym element konstrukcyjny skargi (art. 4245 § 1 pkt. 3 i 6 k.p.c.).
Art. 4241 k.p.c.
Orzeczeniem niezgodnym z prawem - w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w związku z art.
Art. 4171 § 2 k.c.
w związku z art. 4171 § 2 k.c.
Art. 43 § 2 k.r.o.
Skarżący nie przedstawił też przekonujących argumentów, że na skutek naruszenia art. 43 § 2 k.r.o. (przytoczenie art.
§ 15 and § 16 of the Minister of Justice's Regulation of 28 September 2002

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I CNP 33/06
Supreme Court dismissed appeal; factual findings and legal characterization of transport contract were not erroneous.
V CNP 81/07
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2007 r., V CNP 81/07, nie publ., i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2007 r., II CNP 76/07, nie publ.).
II CNP 76/07
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2007 r., V CNP 81/07, nie publ., i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2007 r., II CNP 76/07, nie publ.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 6/16 POSTANOWIENIE Dnia 9 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Hubert Wrzeszcz w sprawie z wniosku A. K. ‎przy uczestnictwie K. K. (poprzednio W. K.) i Gminy Miejskiej K. ‎o podział majątku dorobkowego,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 czerwca 2016 r.,‎na skutek skargi uczestnika K. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie‎z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II Ca 1429/13, 1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, 2. uczestnik postępowania K. K. i Gmina Miejska K. ponoszą koszty postępowania skargowego związane ze swym udziałem w sprawie, 3. przyznaje radcy prawnemu T. B. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Krakowie kwotę 1200 (tysiąc dwieście) zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu K. K. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, podlegającą podwyższeniu o należny podatek od towarów i usług.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Krakowie w sprawie o podział majątku wspólnego - po rozpoznaniu apelacji wnioskodawczyni i uczestnika postępowania - zmienił postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa - Podgórza w Krakowie w sposób określony w pk1 a-d, oddalił apelację wnioskodawczyni w pozostałej części i apelację uczestnika w całości i orzekł o kosztach postępowania odwoławczego. Od postanowienia Sądu drugiej instancji uczestnik postępowania wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia i zażądał stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie jest niezgodnie z art. 42 § 1 k.r.o., art. 140, art. 212 k.c., art. 233, art. 365, art. 366 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest specjalnym środkiem prawnym, ulokowanym wśród nadzwyczajnych środków zaskarżenia.

Jego celem jest stwierdzenie, że prawomocne orzeczenie sądu drugiej instancji (wyjątkowo - pierwszej instancji), a więc orzeczenie poddane już kontroli jurysdykcyjnej, jest mimo tego niezgodne z prawem. Skarga jest samodzielnym, autonomicznym instrumentem prawnym badania legalności działalności jurysdykcyjnej sądów powszechnych, służącym jednostce zamierzającej dochodzić od państwa wynagrodzenia za szkodę, o jakiej mowa w art. 77 Konstytucji (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC 2007, nr 2, poz. 35).Jednakże nie każda skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podlega rozpoznaniu, albowiem Sąd Najwyższy - zgodnie z art. 4249 k.p.c. - odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, jeżeli jest ona oczywiście bezzasadna.

Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” należy dokonywać w powiązaniu z pojęciem „niezgodności orzeczenia z prawem”, stanowiącym element konstrukcyjny skargi (art. 4245 § 1 pkt. 3 i 6 k.p.c.). Orzeczeniem niezgodnym z prawem - w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w związku z art. 4171 § 2 k.c. - jest orzeczenie, które jest sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo zostało wydane w wyniku szczególnie rażącej błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej.

Innymi słowy niezgodność orzeczenia z prawem, powodująca odpowiedzialność odszkodowawczą, musi mieć charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty, tylko bowiem w takim wypadku można orzeczeniu sądu przypisać cechę bezprawności. Sędzia, poruszający się w ramach przyznanej mu swobody, pozostający w zgodzie z własnym sumieniem, jak też prawidłowo dobierający standardy orzecznicze, działa w ramach porządku prawnego nawet wtedy, gdy wydane przez niego orzeczenie można oceniać jako „obiektywnie” niezgodne w prawem (por. orzeczenia Sądu Najwyższego: z dnia 13 grudnia 2005 r., II BP 3/05, OSNP 2006, nr 21-22, poz. 323, i z dnia 18 stycznia 2006 r., II BP 1/05, OSNP 2006, nr 23-24, poz. 351).

Tak definiowane pojęcie „orzeczenie niezgodne z prawem” wynika ze specyfiki władzy sądowniczej oraz jej ustroju i w konsekwencji konieczności sformułowania autonomicznej, swoistej definicji bezprawności, jako przesłanki odpowiedzialności państwa za szkodę wyrządzoną orzeczeniem sądowym. Warto dodać, że również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 4 grudnia 2001 r., SK 18/00 (OTK Zb. Urz. 2001, nr 8, poz. 256) wskazał, że stan prawny wynikający z art. 77 ust. 1 Konstytucji nie może być rozumiany jako stworzenie podstawy prawnej do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych w wypadku każdego wadliwego orzeczenia sądowego.

Należy też zauważyć - co podkreśla się piśmiennictwie - że przyjęte wyżej podejście interpretacyjne do art. 4241 § 1 k.p.c. w związku z art. 4171 § 2 k.p.c. pozostaje w harmonii z praktyką Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, który dopuszcza dochodzenie od państwa naprawienia szkody wyrządzonej naruszeniem prawa wspólnotowego tylko wtedy, gdy naruszony przepis nadaje jednostkom uprawnienia, a skutki naruszenia są „wystarczająco poważne” (mają „odpowiedni ciężar”). W związku z powyższym należy przyjąć, że bezzasadność skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest oczywista, gdy już z jej treści, bez głębszej analizy i jurydycznych dociekań, wynika, że nie może być uwzględniona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2007 r., V CNP 81/07, nie publ., i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2007 r., II CNP 76/07, nie publ.).

Chodzi tu o oczywistość - jak podkreśla się w piśmiennictwie – diagnozowaną przez sędziego Sądu Najwyższego, a więc taką ocenę sędziego, dokonaną przy wykorzystaniu całej jego wiedzy i doświadczenia zawodowego, z której wynika, że nie ma szans na uwzględnienie skargi.Przedstawiony we wniesionej przez skarżącego skardze wywód nie zawiera - niezależnie od przytoczenia podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania przepisów prawa, z którymi zaskarżone orzeczenie jest niezgodne - przekonujących argumentów, że objęte skargą orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) albo że zostało wydane w wyniku rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa.

Dotyczy to zwłaszcza wywodu zmierzającego do wykazania, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem korzystającego z powagi rzeczy osądzonej postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego z dnia 22 marca 2006 r., którym oddalono wniosek uczestnika postępowania o ustalenie nierównych udziałów w majątku wspólnym. Wbrew przekonaniu skarżącego w doktrynie i w orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że powagą rzeczy osądzonej jest objęte jedynie samo rozstrzygnięcie zawarte w sentencji, a nie motywy rozstrzygnięcia zawarte w uzasadnieniu orzeczenia co do istoty sprawy.

Motywy te mogą jedynie służyć do wykładni granic powagi rzeczy osądzonej, gdy sama treść sentencji nie jest pod tym względem wystarczająca. Korzystające z powagi rzeczy osądzonej wymienione postanowienie nie stanowiło zatem - jak podkreślił Sąd odwoławczy - przeszkody do dokonania na etapie postępowania apelacyjnego odmiennych ustaleń co przeznaczenia kwot uzyskanych ze sprzedaży samochodów. Skarżący nie przedstawił też przekonujących argumentów, że na skutek naruszenia art. 43 § 2 k.r.o. (przytoczenie art. 42 § 2 k.r.o. należało uznać za oczywistą omyłkę), art. 140 i 212 k.c., powodującego niezgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem w wyżej przedstawionym znaczeniu, nie otrzymał majątku odpowiadającego wartości jego udziału w objętym podziałem majątku wspólnym.

Dla oceny niezgodności zaskarżonego postanowienia z prawem nie ma znaczenia zarzut naruszenia art. 233 k.p.c., ponieważ podstawą skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, zgodnie z art. 4244 k.p.c., nie mogą być zarzuty dotyczących oceny dowodów.Z przedstawionych Sąd Najwyższy orzekł, jak w pkt 1 i 2 sentencji postanowienia (art. 4249 k.p.c. oraz art. 520 § 1 w związku z art. z art. 391, art. 39821 i art. 42412 k.p.c.). Podstawę orzeczenia o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu skargowym stanowią § 15 i § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jedn. tekst Dz.

U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.). jw