Supreme Court dismisses appeal against enforcement order as inadmissible due to new procedural law restricting review scope.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the debtor's appeal against a final enforcement order issued by the District Court. The debtor argued the lower court's decision on enforcement costs was legally flawed, but the Supreme Court noted a new law limiting such appeals to specific second-instance judgments. The court applied the principle of immediate application of the new procedural rule, deeming the appeal inadmissible regardless of when it was filed.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241, 5192, 11481 § 3, 11511 § 3, 1215 § 3 k.p.c.; Art. 7674 § 3 k.p.c.; Art. 33 ust. 3, 2231 ustawy o upadłości; Art. 4248 k.p.c.: Appeals for violation of law are inadmissible against enforcement proceedings orders and other incidental rulings, and the principle of immediate application of procedural rules renders such appeals inadmissible even if filed before the new law's entry into force.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 52/10
POSTANOWIENIE
Dnia 10 grudnia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jacek Gudowski
w sprawie skargi dłużnika na postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie
Rejonowym w K.
w sprawie egzekucyjnej z wniosku wierzycielki E. K.
przeciwko dłużnikowi A. K.
o egzekucję świadczeń pieniężnych sygn. akt IX Km (…),
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 grudnia 2010 r.,
na skutek skargi dłużnika
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 2 lutego 2009 r., sygn. akt II Cz (…),
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 lutego 2009 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił zażalenie
dłużnika A. K. na postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia 12 marca 2008 r.
oddalające skargę dłużnika wniesioną na postanowienie komornika przy Sądzie
Rejonowym w K. z dnia 14 listopada 2007 r., które zostało wydane w przedmiocie
kosztów postępowania egzekucyjnego.
Dłużnik A. K. zaskarżył postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 2 lutego
2009 r. skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W dniu 22 lipca 2010 r. uchwalono ustawę o zmianie ustawy - Kodeks cywilny,
ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo upadłościowe i napraw-
cze (Dz. U. Nr 155, poz. 1037), która weszła w życie w dniu 25 września 2010 r.
Zgodnie z przepisami tej ustawy, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
orzeczenia przysługuje obecnie tylko od prawomocnych wyroków sądu drugiej instancji
kończących postępowanie w sprawie oraz od postanowień co do istoty sprawy kończących postępowanie, wydanych przez sąd drugiej instancji w postępowaniu nieprocesowym, w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności orzeczeń sądów państw
obcych oraz w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub ugody zawartej przed sądem polubownym za granicą (art. 4241, art. 5192, art. 11481 § 3, art. 11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c.). Od innych
prawomocnych orzeczeń, w tym postanowień incydentalnych, a także orzeczeń wydanych w postępowaniu egzekucyjnym oraz upadłościowym i naprawczym, skarga nie
przysługuje (art. 7674 § 3 k.p.c. oraz art. 33 ust. 3 i art. 2231 ustawy z dnia 28 lutego
2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze, jedn. tekst: Dz. U. z 2009 r. Nr 175,
poz. 1361 ze zm.), a jeżeli przez ich wydanie została wyrządzona szkoda, strona może
dochodzić jej wynagrodzenia bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia
z prawem w postępowaniu ze skargi, czyli przed sądem powszechnym, bezpośrednio od
Skarbu Państwa, w sprawie o odszkodowanie (art. 4241b). Unormowanie to jest
zharmonizowane z art. 4171 § 2 zdanie pierwsze k.c. w nowym brzmieniu, z którego
jednoznacznie obecnie wynika, że jeżeli przepisy odrębne stanowią inaczej – a te właśnie tak stanowią – można dochodzić odszkodowania bez obowiązku uzyskania
orzeczenia prejudycjalnego.
W ustawie z dnia 22 lipca 2010 r. nie przewidziano przepisów międzyczasowych,
co oznacza – zgodnie z zasadą bezzwłocznego stosowania przepisu procesowego (por.
uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego, zasady prawnej,
z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 53) – że od chwili wejścia w życie tej ustawy skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń innych
niż wymienionych w art. 4241 k.p.c. jest niedopuszczalna. Dotyczy to także skarg
wniesionych przed dniem wejścia w życie wymienionej ustawy.
Zasada bezzwłocznego stosowania przepisu procesowego oznacza stosowanie
w sprawie będącej w toku przepisów obowiązujących w chwili podejmowania czynności,
a z art. 4248 k.p.c. wynika, że skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Z tych
względów skargę A. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia
wydanego
w
postępowaniu
egzekucyjnym
należało
niedopuszczalną (art. 424 § 1 w związku z art. 424 § 1 i 2 k.p.c.).
odrzucić
jako