Supreme Court dismisses appeal for violation of law due to failure to prove damage and exhaustion of remedies.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the tenant's appeal challenging a final eviction order, ruling it failed to meet statutory requirements. The appellant argued for damages based on hypothetical property values but did not substantiate the actual loss or prove that no other legal remedies were available. Consequently, the court held that the appeal was inadmissible under the Civil Procedure Code because it lacked the necessary proof of damage and a thorough analysis of alternative legal avenues.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 pkt 4, 5 k.p.c.: An appeal for violation of law requires the appellant to convincingly prove the damage caused by the judgment and to demonstrate that no other legal means could have been used to challenge the decision.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 51/10
POSTANOWIENIE
Dnia 15 grudnia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
w sprawie z powództwa Gminy Miejskiej K.
przeciwko H. J., M. B. i A. J.
o eksmisję,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2010 r.,
skargi pozwanej H. J.
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt II
Ca (…),
odrzuca skargę, oddala wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej
udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
W związku ze skargą pozwanej H. J. o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 listopada 2009 r. należy
zważyć, co następuje.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna
zawierać: 1) oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on
zaskarżony w całości lub w części, 2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, 3)
wskazanie
przepisu
prawa,
z
którym
zaskarżony
wyrok
jest
niezgodny,
4)
uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego
skarga dotyczy, 5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując
art. 4241 § 2 – że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, 6)
wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.
Skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.
Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku,
którego
skarga
dotyczy
polega
na
przedstawieniu
wyodrębnionego
wywodu
przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas jej powstania,
postać i związek przyczynowy z wydaniem wyroku niezgodnego z prawem (por.:
postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 2005 r., sygn. akt III CNP 4/05, OSNC z 2006 r., nr
1, poz. 16; postanowienie SN z dnia 23 września 2005 r., sygn. akt III CNP 5/05, nie publ.;
postanowienie SN z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt I CNP 19/05, nie publ.;
postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt IV CNP 38/05, OSNC z 2006 r., nr
7 – 8, poz. 141). Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego ten kreatywny
wymóg skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia obliguje
skarżącą do złożenia oświadczenia, że szkoda wystąpiła, jak również do wskazania jej
rodzaju i rozmiaru, a ponadto do powołania lub przedstawienia dowodów lub innych
środków uwiarygodniających jej twierdzenie. Przesłanka uprawdopodobnienia szkody,
uregulowana w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., zostaje spełniona, jeżeli skarżący powoła
w skardze nie tylko wszystkie znane mu fakty, które wskazują na związek między
zaskarżonym wyrokiem a doznanymi wskutek jego wydania stratami lub utraconymi
korzyściami, ale ponadto powoła dowody lub co najmniej ich surogaty, które uczynią
twierdzenie o wyrządzeniu szkody wiarygodnym (tak m.in.: postanowienie SN z dnia 23
marca 2006 r., IV CNP 23/06, teza opublikowana w Biuletynie SN z 2006 r., nr 6, s. 8;
postanowienie SN z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06 nie publ.). Tak rozumianego
obowiązku skarżąca nie spełniła. Skarżąca może powoływać się tylko na taką szkodę,
która została już wyrządzona na skutek wydania zaskarżonego wyroku, a nie na szkodę,
która może powstać dopiero w przyszłości. W chwili wniesienia skargi szkoda musi już
istnieć, a więc nie wystarcza zagrożenie jej wystąpienia (postanowienie SN z dnia 14
kwietnia 2008 r., sygn. akt II BP 1/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 30 września
2008 r., l CNP 63/08, nie publ.). Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z 27
października 2005 r. (sygn. akt V CNP 28/05, nie publ.), skarga o stwierdzenie
niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem nie służy zapobieganiu wyrządzenia
szkody, mogącej powstać wskutek wydania orzeczenia sądowego, lecz jest środkiem
prawnym, który w razie jego uwzględnienia stanowi podstawę wystąpienia z powództwem
przeciwko Skarbowi Państwa o naprawienie szkody wyrządzonej orzeczeniem sądowym
(por. także: postanowienie SN z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt IV CNP 7/05, nie publ.;
postanowienie SN z dnia 10 sierpnia 2006 r., sygn. akt V CNP 102/06, nie publ.;
postanowienie SN z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II CNP 51/07, nie publ.). Nie jest
zrozumiałe dlaczego skarżąca, podając hipotetyczną wartość rynkową nieruchomości
zlokalizowanych w K., upatruje jej szkodę w konieczności nabycia prawa własności dwóch
nieruchomości, podczas gdy była ona jedynie najemcą lokalu, z którego nakazano jej
eksmisję oraz przyznano jej prawo do lokalu socjalnego i wstrzymano wykonanie eksmisji
do momentu zaoferowania zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego.
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżącą obciąża obowiązek przedstawienia
analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie jest
niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżąca
powinna wykazać, że od zaskarżonego wyroku nie przysługuje środek prawny, przy
pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia (postanowienie
SN z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I CNP 108/08, nie publ.). Oznacza to obowiązek
przeprowadzenia
analizy
przepisów
dotyczących
środków
prawnych,
których
zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogły odnieść skutku.
Skarżąca musi „wykazać”, a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy „uwiarygodnić”,
że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie
jest
możliwe.
Wykazanie
w skardze
o
stwierdzenie
niezgodności
z prawem
prawomocnego orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe polega na ujawnieniu i przedstawieniu tej
okoliczności w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości oraz na dowiedzeniu jej
istnienia i przekonującym uzasadnieniu (postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r.,
sygn. akt III CNP 23/05, OSNC z 2006 r., nr 7 - 8, poz. 140). Nie chodzi tylko o skargę
kasacyjną czy skargę o wznowienie postępowania, ale także o inne środki prawne
pozwalające na zmianę lub uchylenie orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub
ograniczeniu wykonalności (zob. postanowienie SN z dnia 24 lipca 2008 r., sygn. akt I
CNP 50/08, nie publ.). Natomiast trzyzdaniowa wzmianka, zawarta w uzasadnieniu skargi,
na temat niemożliwości zaskarżenia kwestionowanego wyroku w drodze skargi kasacyjnej
i skargi o wznowienie postępowania nie może być uznana za wypełnienie obowiązku
wynikającego z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. (por.: postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2009
r., sygn. akt I CNP 111/08, nie publ.).
Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.
4248 § 1 k.p.c.
Odnosząc się do żądania zasądzenia na rzecz pełnomocnika kosztów nieopłaconej
pomocy prawnej udzielonej z urzędu należy zauważyć, że skoro rozpoznawana skarga o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wniesiona przez
pełnomocnika ustanowionego przez sąd podlega odrzuceniu, to brak jest uzasadnienia
dla przyznania mu od Skarbu Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (zob.
postanowienie SN z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt II CZ 69/07, OSNC z 2008 r., nr
3, poz. 41, postanowienie SN z dnia 26 listopada 2010 r., sygn. akt IV CSK 332/10, nie
publ.).