Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 5/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible for challenging part of a judgment that rejected the claim.

Numero d'incarto III CNP 5/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's appeal regarding the portion of the lower court's judgment that rejected the plaintiff's claim exceeding 20,000 PLN. The defendant argued the judgment violated civil code provisions and caused specific damages, but the court found the appeal procedurally flawed. The court ruled that the appeal was inadmissible because it challenged the part of the judgment that rejected the claim, which does not constitute a grievance under the relevant procedural law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal against a final judgment is inadmissible if it challenges the part of the judgment that rejected the claim, as such a part does not constitute a grievance (gravamen) unless public interest requires substantive review.

Parole chiave

Generato dall'IA
inadmissible appeal grievance requirement rejection of claim final judgment procedural admissibility

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 361 § 1 k.c.
Pozwana skargę oparła na podstawie naruszenia prawa materialnego przez nieprawidłowe zastosowanie art. 361 § 1 w zw.
art. 415 k.c.
art. 471 k.c.
art. 362 k.c.
Zważywszy na motywy Sądu Okręgowego oraz treść uzasadnienia skargi nie ma także podstaw do przyjęcia, że została wykazana taka wadliwość rozstrzygnięcia Sądu w zakresie zastosowania art. 362 k.c., która uzasadnia przyjęcie bezprawności orzeczenia w wyżej wskazanym rozumieniu.
art. 4245 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c.
Skarga podlega więc odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 4249 k.p.c.
art. 362 k.c
i niezastosowanie art. 362 k.c.
art. 4245 § 1 pkt 1 k.p.c
art. 4248 § 1 k.p.c
Skarga podlega więc odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CZP 88/13
Civil appeal admissibility requires gravamen unless public interest mandates substantive review.
I CNP 33/06
Supreme Court dismissed appeal; factual findings and legal characterization of transport contract were not erroneous.
I CNP 72/08
Supreme Court dismisses appeal against insurance denial due to driver's gross negligence in leaving car keys accessible.
I CNP 55/11
I CNP 72/08, nie publ., z dnia 17 maja 2012 r., I CNP 55/11, nie publ., z dnia 14 czerwca 2012 r., I CNP 7/12, nie publ.).
I CNP 7/12
I CNP 72/08, nie publ., z dnia 17 maja 2012 r., I CNP 55/11, nie publ., z dnia 14 czerwca 2012 r., I CNP 7/12, nie publ.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 5/17 POSTANOWIENIE Dnia 26 września 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa P. sp. z o.o. w C.‎przeciwko Gminie Ł. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 września 2017 r.,‎na skutek skargi strony pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. ‎z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. akt XII Ga (…), 1) odrzuca skargę w zakresie zaskarżenia wyroku Sądu Okręgowego w pkt I w części oddalającej powództwo ponad kwotę 20.000,- (dwadzieścia tysięcy) złotych oraz w pkt II;

2) odmawia przyjęcia skargi w pozostałym zakresie.

UZASADNIENIE

Skarżąca pozwana Gmina Ł. zaskarżyła w całości prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 14 czerwca 2016 r., którym zmienił wyrok Sądu Rejonowego w N. w ten sposób, że zasądzoną kwotę 74 600 zł zastąpił kwotą 20 000 zł oddalając dalej idące powództwo, oddalił apelację w pozostałym zakresie oraz orzekł o kosztach postępowania w obu instancjach stosownie do zmienionego rozstrzygnięcia. Pozwana skargę oparła na podstawie naruszenia prawa materialnego przez nieprawidłowe zastosowanie art. 361 § 1 w zw. z 415 i 471 k.c. i niezastosowanie art. 362 k.c. oraz wskazała, że zaskarżony wyrok jest niezgodny z tymi przepisami, czego konsekwencją jest wyrządzenie szkody w kwocie 23417 zł powstałej wskutek zapłaty zasądzonego odszkodowania i kosztów procesu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarżąca, spełniając wymaganie określone w art. 4245 § 1 pkt 1 k.p.c. wskazała, że zaskarża wyrok Sądu drugiej instancji w całości.

Oznacza to, że został zaskarżony również w tej części, w której została uwzględniona jej apelacja w zakresie oddalenia powództwa co do kwoty 54 000 zł. Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2014 r., III CZP 88/13 (OSNIC 2014 r., nr 11, poz. 108), której została nadana moc zasady prawnej, pokrzywdzenie orzeczeniem (gravamen) jest przesłanką dopuszczalności środka zaskarżenia, chyba że interes publiczny wymaga merytorycznego rozpoznania tego środka. Zasada ta obowiązuje również w przypadku skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, która ma charakter nadzwyczajnego środka zaskarżenia.

Skarga podlega więc odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. jako niedopuszczalna w zakresie zaskarżenia wyroku w pkt I w części oddalającej powództwo ponad kwotę 20 000 zł, jak również w zakresie zaskarżenia zasądzonych w pkt II kosztów procesu w kwocie 3417 zł, które - wbrew twierdzeniu skarżącej - nie stanowią szkody w rozumieniu art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c.Pojęcie orzeczenia niezgodnego z prawem (art. 424 § 1 i 2 k.p.c.) było przedmiotem wykładni w licznych orzeczeniach Sądu Najwyższego i ukształtował się pogląd, że jest to orzeczenie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętym standardami rozstrzygnięć albo orzeczenie wydane w wyniku rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, a naruszenie to jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej.

Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06 (OSNC 2007, nr 2, poz.

35) stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, to ustalenie jego bezprawności, które musi uwzględniać istotę władzy sądowniczej, a zatem zarówno orzekanie w warunkach niezawisłości, w sposób bezstronny, zależny nie tylko od obowiązujących ustaw, ale także od „głosu sumienia” sędziego oraz jego swobody w ocenie prawa i faktów stanowiących podłoże sporu. Bezprawność orzeczenia sądowego ma zatem charakter bezprawności kwalifikowanej, a jego niezgodność z prawem musi polegać na elementarnej i oczywistej obrazie prawa przez sąd, a więc takiej, która polega na błędach w wykładni lub subsumcji o stopniu rażącym i oczywistym (wyroki z dnia 4 grudnia 2008 r., sygn.

I CNP 72/08, nie publ., z dnia 17 maja 2012 r., I CNP 55/11, nie publ., z dnia 14 czerwca 2012 r., I CNP 7/12, nie publ.). Kwestionowanemu przez pozwaną wyrokowi Sądu Okręgowego tak pojętego rozumienia bezprawności nie można przypisać.Prezentując odmienną ocenę okoliczności faktycznych stanowiących podstawę przyjęcia przez Sąd drugiej instancji zaistnienia związku przyczynowego pomiędzy brakiem powiadomienia powódki przez pozwaną o sporze pomiędzy pozwaną a poprzednimi najemcami lokalu użytkowego, skarżąca pomija część ustalonych przez ten Sąd faktów wskazujących na brak możliwości wydania części pomieszczeń objętych umową, a zatem na brak możliwości wykonania umowy przez Gminę oraz na brak możliwości wykonania przez powódkę przystosowania lokalu zgodnie z projektem pozytywnie zaopiniowanym przez Państwowy Powiatowy Inspektorat Sanitarny w N..

Przywołanie zatem dyspozycji art. 59 k.c., w aspekcie wpływu powództwa poprzednich najemców o zobowiązanie jej do złożenia oświadczenia woli o zawarciu umowy najmu na trwałość umowy najmu zawartej z powódką, pozostaje irrelewantne dla rozstrzygnięcia, skoro pozwana nie zaprzecza, że wiedząc o wniesieniu powództwa w dacie zawarcia umowy najmu, nie poinformowała o tym powódki. Zważywszy na motywy Sądu Okręgowego oraz treść uzasadnienia skargi nie ma także podstaw do przyjęcia, że została wykazana taka wadliwość rozstrzygnięcia Sądu w zakresie zastosowania art. 362 k.c., która uzasadnia przyjęcie bezprawności orzeczenia w wyżej wskazanym rozumieniu.

W rezultacie, analiza wniesionej skargi już prima facie, w świetle jej podstaw i motywów kwestionowanego wyroku, wskazuje na to, że jest ona oczywiście bezzasadna, bo orzeczeniu nie można przypisać bezprawności wynikającej z błędów w wykładni lub subsumcji o stopniu rażącym i oczywistym.Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 4249 k.p.c. aj