Supreme Court dismisses civil retrial claim for failure to prove impossibility of other legal remedies.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's application to declare a final judgment inconsistent with the law. The plaintiff merely cited statutory bars against specific appeals without demonstrating that no other legal remedies were available or effective. The court ruled that the applicant failed to meet the strict cumulative requirements of Article 4245 § 1 of the Civil Procedure Code, specifically the burden to prove the impossibility of alternative means of redress.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 k.p.c.; The applicant must cumulatively prove all statutory requirements, including a substantive legal analysis showing that no other legal remedies were available or capable of producing a result, and mere citation of procedural bars is insufficient.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 5/16 POSTANOWIENIE Dnia 9 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Hubert Wrzeszcz w sprawie z powództwa J. T.przeciwko W. K.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 czerwca 2016 r.,na skutek skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Kielcachz dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II Ca 1491/13, odrzuca skargę i zasądza od J. T. na rzecz W. K. 300 (trzysta) zł tytułem kosztów postępowania skargowego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2014 r. Sąd Okręgowy w Kielcach – po rozpoznaniu apelacji powoda – zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach jedynie w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach procesu (zasądził od powoda na rzecz pozwanego 197 zł zamiast 377 zł), a w pozostałym zakresie oddalił apelację i orzekł o kosztach postępowania odwoławczego.Od wyroku Sądu drugiej instancji powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz.
98) jest – podobnie jak skarga kasacyjna – środkiem prawnym sformalizowanym. Wysokie wymagania formalne stawiane skardze są związane nie tylko z jej specjalną, nadzwyczajną funkcją w systemie prawa, ale wynikają także z potrzeby spełnienia wysokich oczekiwań profesjonalnych.Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienia, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz wniosek o stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem.Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione kumulatywnie.
To oznacza, że skarga niespełniające któregokolwiek z nich jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków i podlega odrzucenie bez wzywania do ich usunięcia. Każde z tych wymagań przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. – na co Sąd Najwyższy wielokrotnie zwracał uwagę – ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione niezależnie od innych wymagań (por. postanowienia Sąd Najwyższego: z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, nie publ., i z dnia 18 stycznia III CNP 21/05 nie publ.).W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się, że obciążający skarżącego obowiązek wykazania, iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oznacza przeprowadzenie prawniczej analizy przepisów dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogły odnieść skutku.
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący musi „wykazać” (a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy „uwiarygodnić”), że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Podkreśla się, że nie chodzi tylko o skargę kasacyjną czy skargę o wznowienie postępowania, ale także o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 27 stycznia 2006 r., III CZP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140, z dnia 21 grudnia 2006 r., III CZP 57/06 niepubl.).Tymczasem skarżący poprzestał na stwierdzeniu, że:
„Zmiana wyroku nie jest i była możliwa w drodze przysługujących środków prawnych. Z uwagi na przedmiot orzeczenia w sprawie nie jest dopuszczalna skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego (art. 3981 § 1 k.p.c.), jak również zażalenie do Sądu Najwyższego (art. 3941 § 1 i 2 k.p.c.). Nie zachodzą także podstawy umożliwiające żądanie wznowienia postępowania w niniejszej sprawie.”. Okoliczności powołane przez skarżącego nie mogą zatem być uznane za spełnienie w wyżej przedstawionym rozumieniu wymagania przewidzianego w art. 4241 § 1 pkt 5 k.p.c.Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c. oraz art. 98 w związku z art. 391, art. 39821 i art. 42412 k.p.c.). aj