Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with law against incidental rulings due to Constitutional Court ruling.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's complaint regarding the legality of a final court order on litigation costs. The appellant argued the lower court's decision was unlawful, but the Supreme Court noted a Constitutional Court ruling declaring specific Civil Procedure Code provisions unconstitutional. Consequently, the law was amended to restrict such complaints to final judgments of second-instance courts, rendering the appeal inadmissible for incidental rulings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 424 § 1, Art. 767 § 3 k.p.c.; Complaints for non-compliance with law are inadmissible against incidental rulings and enforcement proceedings due to Constitutional Court rulings amending the Civil Procedure Code.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 5/10
POSTANOWIENIE
Dnia 17 grudnia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z powództwa Drukarni L.(...) sp. z o.o. w K.
przeciwko B. Z.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 grudnia 2010 r.,
na skutek skargi strony powodowej o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt XII
Ga (….) [XII WSC (…)],
umarza postępowanie wywołane skargą.
Uzasadnienie
W dniu 13 listopada 2009 r. r. strona powodowa wniosła skargę o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia o kosztach sądowych zawartego
w wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 28 stycznia 2009 r.
Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2010 r. Sąd Najwyższy przyjął skargę do
rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2008 r., SK 77/06 (OTK-A Zb. Urz. 2008, nr 3,
poz. 39) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 424 1 § 1 i 2 k.p.c., w części obejmującej
słowa: „kończącego postępowanie w sprawie” jest niezgodny z Konstytucją.
W wyniku tego wyroku w dniu 22 lica 2010 r. uchwalono ustawę o zmianie ustawy
– Kodeks cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo
upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 155, poz. 1037), która weszła w życie w dniu 25
września 2010 r.
Zgodnie z przepisami tej ustawy, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
orzeczenia przysługuje tylko od prawomocnych wyroków sądu drugiej instancji
kończących postępowanie w sprawie oraz od postanowień co do istoty sprawy
kończących postępowanie, wydanych przez sąd drugiej instancji w postępowaniu
nieprocesowym, w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności orzeczeń
sądów państw obcych oraz w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności
wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub ugody zawartej przed sądem
polubownym za granicą (art. 4241, art. 5192, art. 11481 § 3, art. 11511 § 3 i art. 1215 § 3
k.p.c.). Od innych prawomocnych orzeczeń, w tym postanowień incydentalnych, a także
orzeczeń wydanych w postępowaniu egzekucyjnym oraz upadłościowym i naprawczym,
skarga nie przysługuje (art. 7674 § 3 k.p.c. oraz art. 33 ust. 3 i art. 2231 ustawy z dnia 28
lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze, jedn. tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 175,
poz. 1361 ze zm.), a jeżeli przez ich wydanie została wyrządzona szkoda, strona może
dochodzić jej wynagrodzenia bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z
prawem w postępowaniu ze skargi, czyli przed sądem powszechnym, bezpośrednio od
Skarbu Państwa, w sprawie o odszkodowanie (art. 4241b). Unormowanie to jest
zharmonizowane z art. 4171 § 2 zdanie pierwsze k.c. w nowym brzmieniu, z którego
jednoznacznie obecnie wynika, że jeżeli przepisy odrębne stanowią inaczej – a te
właśnie tak stanowią – można dochodzić odszkodowania bez obowiązku uzyskania
orzeczenia prejudycjalnego.
W wymienionej ustawie nie przewidziano przepisów międzyczasowych, co
oznacza – zgodnie z zasadą bezzwłocznego stosowania przepisu procesowego (por.
uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego, zasady prawnej, z
dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 53) – iż od chwili jej
wejścia w życie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń innych niż
wymienionych w art. 4241 k.p.c. jest niedopuszczalna. Dotyczy to także skarg
wniesionych przed dniem wejścia w życie wymienionej ustawy.
W tej sytuacji, skoro skarga stała się niedopuszczalna, wydanie orzeczenia jest
niedopuszczalne, a to nakazuje postępowanie wywołane tą skargą umorzyć (art. 355 § 1
w związku z art. 391 §1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c.).