Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to missing specific legal provisions in the complaint. The plaintiff failed to cite the exact statutes contradicting the lower court's ruling. Consequently, the appeal is rejected as substantively flawed under civil procedure law. The court emphasizes that citing general grounds does not satisfy the requirement to identify specific conflicting laws. This procedural defect renders the appeal inadmissible ab initio. The decision reinforces strict construction of Article 4245 of the Civil Procedure Code. Only precise statutory references can validate a claim for invalidating a final judgment.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal to invalidate a final judgment regarding medical data disclosure. The plaintiff argued the lower court erred in applying patient rights laws but failed to cite the specific statutory provisions she claimed were violated. The court ruled that the appeal lacked the mandatory element of identifying exact conflicting laws, rendering it substantively flawed under Article 4245 of the Civil Procedure Code. Consequently, the appeal was rejected ab initio for not meeting the strict structural requirements of a valid legal challenge.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 k.p.c.: An appeal for invalidating a final judgment must explicitly cite the specific legal provisions with which the judgment is inconsistent; failure to do so constitutes an irreparable defect leading to dismissal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 40/16 POSTANOWIENIE Dnia 11 maja 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z powództwa D. S.przeciwko Szpitalowi Specjalistycznemu [...] i D. W.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 maja 2017 r.,na skutek skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 10 czerwca 2015 r., sygn. akt II Ca …/15, odrzuca skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku.
UZASADNIENIE
Powódka D. S. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 10 czerwca 2015 r., wydanego w sprawie z jej powództwa o zasądzenie na jej rzecz solidarnie od pozwanych D. W. i Szpitala Specjalistycznego […] kwoty 5 000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych przez bezprawne udostępnienie niektórych składników dokumentacji medycznej dotyczącej stanu jej zdrowia. Sąd Rejonowy oddalił to powództwo, a Sąd Okręgowy nie uwzględnił apelacji powódki od wyroku Sądu pierwszej instancji, zmienił jedynie zawarte w nim orzeczenie o kosztach postępowania.
Powódka zaskarżyła wyrok Sądu Okręgowego w zakresie rozstrzygnięcia o zadośćuczynieniu i wskazała jako podstawę skargi o stwierdzenie jego niezgodności z prawem naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 13, art. 23 ust. 2, art. 26 ust. 3 pkt 3) ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 159 ze zm.); § 53 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie rodzajów i zakresu dokumentacji medycznej w zakładach opieki zdrowotnej oraz sposobu jej przetwarzania w zw. z art. 46 ust. 1 i w zw. z art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (tekst jedn.
Dz.U. z 2013 r., poz. 217 ze zm.) oraz art. 91 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 8 ust. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. UE C z dnia 14 grudnia 2007 r.) w zw. z art. 4 ust 3 i art. 6 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004 r., Nr 90, poz. 84 ze zm.). We wnioskach skarżąca domagała się stwierdzenia niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania. Poniesienie szkody w następstwie wydania wyroku powódka uprawdopodobniła twierdzeniem, że gdyby nie doszło do rozstrzygnięcia sprawy w sposób niezgodny z prawem, z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością uzyskałaby żądane, niewygórowane zadośćuczynienie.
Wyjaśniła też, że nie mogła wzruszyć wyroku w drodze innych środków prawnych, ponieważ nie przysługiwała jej skarga kasacyjna i nie wystąpiły podstawy do wznowienia postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Artykuł 4245 § 1 k.p.c. wprowadza sześć koniecznych elementów konstrukcyjnych skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Są to kolejno:1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, 2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, 3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, 4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, 5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, 6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Każdy z wymienionych elementów jest indywidualny i niezależny, przy czym w skardze wszystkie muszą być wyodrębnione i wypełnione odpowiednią treścią. Pominięcie lub nieprawidłowe skonstruowanie choćby jednego z nich powoduje, że skarga jest dotknięta istotną wadą, nienaprawialną w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 2015 r., V CNP 56/14, LEX nr 1682217). Skarga wniesiona przez powódkę nie spełnia wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., w jego treści nie zostały bowiem wskazane przepisy prawa, z którymi zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.
Ten element skargi nie jest tożsamy z przytoczeniem podstaw skargi i ich uzasadnienia, mimo że niejednokrotnie podstawy skargi są zbieżne z przepisami, które skarżący wskaże jako te, z którymi orzeczenie jest niezgodne. Jednakże może być i tak, że zakres podstawy skargi jest szerszy lub w ogóle odmienny od przepisów, z którymi zaskarżony wyrok (postanowienie) pozostaje w sprzeczności. Dlatego ustawodawca wprowadził rozróżnienie ustanawiając odrębne wymagania w art. 4245 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. Skarga wniesiona przez powódkę, jako niespełniająca jednego z konstrukcyjnych wymagań podlega odrzuceniu na podstawie art. 4248 k.p.c. kc aj