Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 4/05 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against enforceability clause order as it does not end main proceedings.

Numero d'incarto III CNP 4/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed a legal appeal filed by a debtor's wife against a lower court order granting an enforceability clause. The court held that such an order is procedural and incidental, not terminating the main civil proceedings. Consequently, the appeal was inadmissible under the Civil Procedure Code because it did not meet the statutory requirement of ending the substantive case.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

art. 4241 § 1 k.p.c.; art. 4248 § 1 k.p.c.: An order granting an enforceability clause is not a ruling ending proceedings in the case and thus does not admit a legal appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
enforceability clause legal appeal procedural order ending proceedings civil procedure code inadmissible appeal main proceedings

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4241 § 1 k.p.c.
prawomocnego orzeczenia nie przysługuje (art. 4241 § 1 k.p.c.).
art. 4248 § 1 k.p.c.
co uzasadnia jej odrzucenie (art. 4248 § 1 k.p.c.).
art. 4171 § 2 k.c.
4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.,
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), co oznacza
art. 243 k.p.c.
tym celu, w związku z treścią art. 243 k.p.c., skarżący może powoływać i
art. 4241 § 1 k.p.c
prawomocnego orzeczenia nie przysługuje (art. 4241 § 1 k.p.c.).
art. 4241 k.p.c
w sprawie”, stanowiące cząstkę użytego w art. 4241 k.p.c.
art. 392 § 1 k.p.c
dopuszczalności kasacji na podstawie art. 392 § 1 k.p.c., obowiązującego przed
art. 4248 § 1 k.p.c
co uzasadnia jej odrzucenie (art. 4248 § 1 k.p.c.).
art. 4171 § 2 k.c
4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.,

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CZP 44/98
24 listopada 1998 r., III CZP 44/98, OSNC 1999, nr 5, poz.
III ZP 1/00
2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001, nr 1, poz.
III CZP 31/00
Supreme Court rules a ruling dismissing a late appeal to extend a deadline is not a final judgment allowing cassation.
I CKN 7/96
1996 r., I CKN 7/96, OSNC 1997, nr 3, poz.
I CKN 48/96
I CZ 22/97
107 lub z dnia 8 kwietnia 1997 r., I CZ 22/97, OSNC
C 398/51
1951 r., C 398/51, OSN 1951, nr 3, poz.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05

Od postanowienia w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności tytułowi

egzekucyjnemu skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia nie przysługuje (art. 4241 § 1 k.p.c.).

Sędzia SN Jacek Gudowski

Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku wierzyciela Ubezpieczeniowego

Funduszu Gwarancyjnego w W. przy uczestnictwie dłużników Jana G. i Pawła G.

oraz Ewy G. o nadanie klauzuli wykonalności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie

Cywilnej w dniu 11 sierpnia 2005 r., na skutek skargi uczestniczki Ewy G. o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu

Okręgowego w Siedlcach z dnia 8 marca 2005 r.

odrzucił skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 10 listopada 2004 roku Sąd Rejonowy w Siedlcach

nadał klauzulę wykonalności wyrokowi tego Sądu z dnia 25 kwietnia 2002 r. i

wyrokowi Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 25 listopada 2002 r., wydanemu

przeciwko małżonkowi dłużnika Jana G. – Ewie G., ograniczając jej

odpowiedzialność do majątku objętego majątkową wspólnością małżeńską.

Zażalenie małżonki dłużnika Ewy G. od tego postanowienia zostało orzeczeniem

Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 8 marca 2005 r. oddalone.

Postanowienie Sądu Okręgowego oddalające zażalenie Ewa G. zaskarżyła

skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia – ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o

zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju

sądów powszechnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) – przysługuje od

prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w

sprawie, a w wyjątkowych wypadkach, określonych w art. 4241 § 2, także od

prawomocnego orzeczenia sądu pierwszej instancji. W obu wypadkach

przedmiotem zaskarżenia może być prawomocne orzeczenie kończące

postępowanie w sprawie.

Nie budzi wątpliwości, że orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie

jest wyrok oraz postanowienie co do istoty wydane w postępowaniu

nieprocesowym, zatem dla oceny dopuszczalności skargi kluczowego znaczenia

nabiera objaśnienie pojęcia „postanowienie kończące postępowanie w sprawie”.

Pojęcie to, występujące w kodeksie postępowania cywilnego niejednokrotnie, jest w

doktrynie i judykaturze definiowane różnie, przy zastosowaniu różnych kryteriów,

można jednak sumarycznie przyjąć, że chodzi tu o takie postanowienie, które przez

uprawomocnienie się trwale zamyka drogę do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty w

danej instancji (por. np. uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia

24 listopada 1998 r., III CZP 44/98, OSNC 1999, nr 5, poz. 87, z dnia 31 maja

2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 1 i z dnia 6 października 2000 r., III CZP

31/00, OSNC 2001, nr 2, poz. 22).

Należy jednak podkreślić, że pojęcie „postanowienie kończące postępowanie

w sprawie”, stanowiące cząstkę użytego w art. 4241 k.p.c. pojęcia „orzeczenie

kończące postępowanie w sprawie”, podlega opisowi w opozycji do pojęcia

„postanowienie nie kończące postępowania w sprawie” (np. art. 356, 359 oraz 394

§ 1 k.p.c.). Jest przy tym oczywiste, że użycie przez ustawodawcę dopełnienia „w

sprawie” świadczy wyraźnie o zamiarze zwężenia omawianego pojęcia tylko do

orzeczeń kończących postępowanie jako całość poddaną pod osąd, z wyłączeniem

orzeczeń incydentalnych, ubocznych. Z tych przyczyn trzeba odrzucić wykładnię

zmierzającą do uznania za kończące postępowanie w sprawie takich orzeczeń,

które zamykają tylko jakiś fragment sprawy lub jej boczny nurt, rozstrzygają kwestię

wpadkową albo finalizują postępowanie pomocnicze bądź czynności

przygotowawcze. W tym kierunku szło także orzecznictwo dotyczące

dopuszczalności kasacji na podstawie art. 392 § 1 k.p.c., obowiązującego przed

dniem 6 lutego 2005 r. (np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada

1996 r., I CKN 7/96, OSNC 1997, nr 3, poz. 31, z dnia 22 stycznia 1997 r., I CKN

48/96, OSNC 1997, nr 8, poz. 107 lub z dnia 8 kwietnia 1997 r., I CZ 22/97, OSNC

1997, nr 10, poz. 147).

Zważywszy, że nadanie klauzuli wykonalności następuje w postępowaniu

pomocniczym, toczącym się poza ramami sprawy głównej i tylko w celu jej

uzupełnienia, należy przyjąć, iż postanowienie w tym przedmiocie – nadające

klauzulę lub odmawiające jej nadania – nie jest orzeczeniem kończącym

postępowanie w sprawie. Z tych względów skarga o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia od takiego postanowienia jest niedopuszczalna,

co uzasadnia jej odrzucenie (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Skarga wniesiona przez dłużniczkę podlega odrzuceniu także z innej

przyczyny.

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.,

skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

przysługuje tylko wtedy, gdy przez wydanie prawomocnego orzeczenia

niezgodnego z prawem stronie wyrządzona została szkoda. Właśnie z tego względu

wśród tzw. konstrukcyjnych wymagań skargi przewidziano obowiązek

uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), co oznacza

złożenie przez skarżącego w skardze oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze

wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia. W

tym celu, w związku z treścią art. 243 k.p.c., skarżący może powoływać i

przedstawiać zarówno dowody, w tym tzw. dowody niedające pewności, jak i inne

środki, nieuznawane przez kodeks za dowody (np. pisemne oświadczenia, surogaty

dokumentów itp.) (por. także orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca

1951 r., C 398/51, OSN 1951, nr 3, poz. 89).

Dla spełnienia wymagania przewidzianego w art. art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. nie

wystarczy zatem, jak uczyniła to skarżąca, złożenie oświadczenia, że powstanie

szkody jest oczywiste, nawet wówczas, gdy według jej twierdzeń zawartych w

skardze, nadanie klauzuli wykonalności „podcina egzystencję rodziny”, a

„uprawdopodobnienie powstania szkody jest immanentną materią tytułu

wykonawczego”, cokolwiek w przekonaniu skarżącej może to oznaczać.

W konsekwencji orzeczono, jak na wstępie.