Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 37/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for legal inconsistency as cassation was admissible due to new procedural law thresholds.

Numero d'incarto III CNP 37/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal challenging a final judgment on legal inconsistency. The plaintiff argued that cassation was inadmissible because the proceedings began before a new Civil Procedure Code amendment, yet the disputed amount exceeded the new lower threshold. The court ruled that filing a cassation appeal constitutes the commencement of a new proceeding under the new law, making the appeal admissible since the judgment was rendered after the amendment's effective date.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej: Filing a cassation appeal constitutes the commencement of a new proceeding under the new Civil Procedure Code, rendering the appeal admissible if the disputed value exceeds the statutory threshold at the time of the judgment.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility new procedural law commencement of proceedings value threshold legal inconsistency appeal Civil Procedure Code retroactive application

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4245 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności
art. 4241 § 2 k.p.c.
zachodzi wyjątek, o którym mowa w art. 4241 § 2 k.p.c. Oznacza to, że skarga
art. 3982 § 1 k.p.c.
ustawa z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego
ustawa z dnia 22 lipca 2010 r.
art. 299 § 1 k.s.h
okazała się bezskuteczna, Sąd Rejonowy na podstawie art. 299 § 1 k.s.h.
art. 299 k.s.h
powołując się na naruszenie art. 299 k.s.h.
art. 4245 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności
art. 4248 § 1 k.p.c
niespełniająca któregokolwiek z nich podlega odrzuceniu a limine (art. 4248 § 1
art. 4248 § 2 k.p.c
k.p.c.). Z art. 4248 § 2 k.p.c. wynika natomiast, że skarga spełniająca wszystkie

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07
postanowienie z dnia 24 maja 2013 r., V CZ 154/12
postanowienie z dnia 24 maja 2013 r., V CZ 157/12
III CZP 142/07
Supreme Court rules that civil expense waivers do not cover cassation proceedings and full power of attorney does not automatically include cassation actions.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 37/13

POSTANOWIENIE

Dnia 15 stycznia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Myszka

w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. w Ś.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 6 września 2013 r. wydanego w sprawie z powództwa M. sp. z o.o. w Ś.

przeciwko M. Z. i K. P.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 stycznia 2014 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 28 listopada 2012 r. Sąd Rejonowy w K. zasądził od

pozwanych K. P. i M. Z. solidarnie na rzecz powodowej Spółki M. sp. z o.o. z

siedzibą w Ś. kwotę 73 949 zł z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu. Ustalił,

że powodowa Spółka jest wierzycielem spółki pod firmą Hodowcy Świń E. – W. sp.

z o.o. z siedzibą w Ł. oraz że pozwani byli członkami zarządu tej spółki w czasie

powstania wierzytelności powódki, która wynika z nakazu zapłaty Sądu

Rejonowego w L. z dnia 1 grudnia 2010 r. Ze względu na to, że egzekucja

prowadzona na podstawie tego nakazu przeciwko spółce Hodowcy Świń E. – W.

okazała się bezskuteczna, Sąd Rejonowy na podstawie art. 299 § 1 k.s.h. zasądził

dochodzoną kwotę solidarnie od obu pozwanych.

Po rozpoznaniu sprawy na skutek apelacji pozwanego M. Z., Sąd Okręgowy

w K. wyrokiem z dnia 6 września 2013 r. zmienił zaskarżony wyrok Sądu

Rejonowego w ten sposób, że oddalił powództwo w stosunku do obu pozwanych i

zasądził od powodowej Spółki na rzecz pozwanego M. Z. kwotę 9 115 zł tytułem

kosztów procesu za obie instancje.

W dniu 24 września 2013 r. powodowa Spółka wniosła skargę, w której –

powołując się na naruszenie art. 299 k.s.h. przez błędną jego wykładnię - wniosła

o „...stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 6

września 2013 r., w przedmiocie odpowiedzialności

pozwanych jako członków

zarządu spółki z o.o. za jej zobowiązania na podstawie art. 299 k.s.h....”.

W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że wzruszenie zaskarżonego wyroku

w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, skarga kasacyjna

była bowiem niedopuszczalna, bo postępowanie zostało wszczęte przed wejściem

w życie ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks

postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. Nr 233, poz. 1381 –

dalej: „ustawa nowelizująca”), i nie ma również podstaw do wznowienia

postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności

prawomocnego wyroku z prawem powinna zawierać - obok oznaczenia wyroku,

od którego została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości

lub w części, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia, wskazania przepisu

prawa,

z

którym

zaskarżony

wyrok

jest

niezgodny,

uprawdopodobnienia

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga

dotyczy, i wniosku o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem - także

wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono, stosując

art. 4241 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi.

Wszystkie te wymagania mają charakter konstrukcyjny, w związku z czym skarga

niespełniająca któregokolwiek z nich podlega odrzuceniu a limine (art. 4248 § 1

k.p.c.). Z art. 4248 § 2 k.p.c. wynika natomiast, że skarga spełniająca wszystkie

wymagania konstrukcyjne podlega także odrzuceniu, jeżeli zmiana zaskarżonego

wyroku w drodze innych środków prawnych była lub jest możliwa albo jeżeli nie

zachodzi wyjątek, o którym mowa w art. 4241 § 2 k.p.c. Oznacza to, że skarga

podlega odrzuceniu, jeżeli w wyniku wstępnego badania okaże się, że - mimo

odmiennych twierdzeń zawartych w skardze - zmiana zaskarżonego wyroku była

lub jest możliwa.

W sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem - wbrew odmiennym

zapatrywaniom skarżącej – dopuszczalna była skarga kasacyjna. Zgodnie z art.

3982 § 1 k.p.c. w brzmieniu ustalonym przez ustawę z dnia 22 lipca 2010 r.

(Dz.U. Nr 155, poz. 1037), skarga kasacyjna była niedopuszczalna w sprawach

o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia była niższa

niż pięćdziesiąt tysięcy złotych, a w sprawach gospodarczych - niższa niż

siedemdziesiąt pięć tysięcy złotych. Z dniem 3 maja 2012 r. przepis ten został

zmieniony przez art. 1 pkt 41 ustawy nowelizującej i według jego nowego

brzmienia, skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe,

w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy

złotych. Równocześnie w art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej wyrażona została

reguła, według której przepisy tej ustawy stosuje się do postępowań wszczętych po

dniu jej wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2 - 7.

Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia

5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07, której nadano moc zasady prawnej

(OSNC 2008, nr 11, poz. 122), w wyniku zmian wprowadzonych ustawą z dnia

2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych

innych ustaw (Dz.U. Nr 172, poz. 1804) oraz ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r.

o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju

sądów powszechnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), postępowanie kasacyjne

utraciło charakter postępowania w trzeciej instancji, a skarga kasacyjna wnoszona

poza tokiem instancji stała się instrumentem kontroli zgodności z prawem

prawomocnych orzeczeń wydawanych przez sądy powszechne. Skoro celem

postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej jest wyłącznie kontrola

legalności orzeczenia, a nie rozpoznanie sprawy, w której zostało ono wydane,

to jakkolwiek wniesienie skargi zaczyna postępowanie będące kontynuacją

postępowania zakończonego przez sądy powszechne, to jednak w znaczeniu

technicznoprocesowym

wszczyna

nową

sprawę.

Trzeba

zatem

przyjąć,

że wniesienie skargi kasacyjnej jest wszczęciem postępowania w rozumieniu art. 9

ust. 1 ustawy nowelizującej. Stanowisko takie zajął również Sąd Najwyższy

w postanowieniach z dnia 24 maja 2013 r., V CZ 154/12 i V CZ 157/12 (nie publ.).

Ze względu na to, że zaskarżony wyrok został wydany po wejściu w życie

ustawy nowelizującej, kiedy dolna granica wartości przedmiotu zaskarżenia

przesądzająca o dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawie zakończonej

powołanym wyrokiem wynosiła pięćdziesiąt tysięcy złotych, w sprawie tej

przysługiwała skarga kasacyjna.

Skarżąca nie wykazała więc - wbrew wymaganiom określonym w art. 4245

§ 1 pkt 5 k.p.c. - że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków

prawnych nie było możliwe.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 2 k.p.c. orzekł,

jak w sentencji.