Supreme Court dismisses appeal for legal inconsistency as cassation was admissible due to new procedural law thresholds.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal challenging a final judgment on legal inconsistency. The plaintiff argued that cassation was inadmissible because the proceedings began before a new Civil Procedure Code amendment, yet the disputed amount exceeded the new lower threshold. The court ruled that filing a cassation appeal constitutes the commencement of a new proceeding under the new law, making the appeal admissible since the judgment was rendered after the amendment's effective date.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej: Filing a cassation appeal constitutes the commencement of a new proceeding under the new Civil Procedure Code, rendering the appeal admissible if the disputed value exceeds the statutory threshold at the time of the judgment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 37/13
POSTANOWIENIE
Dnia 15 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Barbara Myszka
w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. w Ś.
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 6 września 2013 r. wydanego w sprawie z powództwa M. sp. z o.o. w Ś.
przeciwko M. Z. i K. P.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 15 stycznia 2014 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 listopada 2012 r. Sąd Rejonowy w K. zasądził od
pozwanych K. P. i M. Z. solidarnie na rzecz powodowej Spółki M. sp. z o.o. z
siedzibą w Ś. kwotę 73 949 zł z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu. Ustalił,
że powodowa Spółka jest wierzycielem spółki pod firmą Hodowcy Świń E. – W. sp.
z o.o. z siedzibą w Ł. oraz że pozwani byli członkami zarządu tej spółki w czasie
powstania wierzytelności powódki, która wynika z nakazu zapłaty Sądu
Rejonowego w L. z dnia 1 grudnia 2010 r. Ze względu na to, że egzekucja
prowadzona na podstawie tego nakazu przeciwko spółce Hodowcy Świń E. – W.
okazała się bezskuteczna, Sąd Rejonowy na podstawie art. 299 § 1 k.s.h. zasądził
dochodzoną kwotę solidarnie od obu pozwanych.
Po rozpoznaniu sprawy na skutek apelacji pozwanego M. Z., Sąd Okręgowy
w K. wyrokiem z dnia 6 września 2013 r. zmienił zaskarżony wyrok Sądu
Rejonowego w ten sposób, że oddalił powództwo w stosunku do obu pozwanych i
zasądził od powodowej Spółki na rzecz pozwanego M. Z. kwotę 9 115 zł tytułem
kosztów procesu za obie instancje.
W dniu 24 września 2013 r. powodowa Spółka wniosła skargę, w której –
powołując się na naruszenie art. 299 k.s.h. przez błędną jego wykładnię - wniosła
o „...stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 6
września 2013 r., w przedmiocie odpowiedzialności
pozwanych jako członków
zarządu spółki z o.o. za jej zobowiązania na podstawie art. 299 k.s.h....”.
W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że wzruszenie zaskarżonego wyroku
w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, skarga kasacyjna
była bowiem niedopuszczalna, bo postępowanie zostało wszczęte przed wejściem
w życie ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks
postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. Nr 233, poz. 1381 –
dalej: „ustawa nowelizująca”), i nie ma również podstaw do wznowienia
postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności
prawomocnego wyroku z prawem powinna zawierać - obok oznaczenia wyroku,
od którego została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości
lub w części, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia, wskazania przepisu
prawa,
z
którym
zaskarżony
wyrok
jest
niezgodny,
uprawdopodobnienia
wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga
dotyczy, i wniosku o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem - także
wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków
prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono, stosując
art. 4241 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi.
Wszystkie te wymagania mają charakter konstrukcyjny, w związku z czym skarga
niespełniająca któregokolwiek z nich podlega odrzuceniu a limine (art. 4248 § 1
k.p.c.). Z art. 4248 § 2 k.p.c. wynika natomiast, że skarga spełniająca wszystkie
wymagania konstrukcyjne podlega także odrzuceniu, jeżeli zmiana zaskarżonego
wyroku w drodze innych środków prawnych była lub jest możliwa albo jeżeli nie
zachodzi wyjątek, o którym mowa w art. 4241 § 2 k.p.c. Oznacza to, że skarga
podlega odrzuceniu, jeżeli w wyniku wstępnego badania okaże się, że - mimo
odmiennych twierdzeń zawartych w skardze - zmiana zaskarżonego wyroku była
lub jest możliwa.
W sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem - wbrew odmiennym
zapatrywaniom skarżącej – dopuszczalna była skarga kasacyjna. Zgodnie z art.
3982 § 1 k.p.c. w brzmieniu ustalonym przez ustawę z dnia 22 lipca 2010 r.
(Dz.U. Nr 155, poz. 1037), skarga kasacyjna była niedopuszczalna w sprawach
o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia była niższa
niż pięćdziesiąt tysięcy złotych, a w sprawach gospodarczych - niższa niż
siedemdziesiąt pięć tysięcy złotych. Z dniem 3 maja 2012 r. przepis ten został
zmieniony przez art. 1 pkt 41 ustawy nowelizującej i według jego nowego
brzmienia, skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe,
w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy
złotych. Równocześnie w art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej wyrażona została
reguła, według której przepisy tej ustawy stosuje się do postępowań wszczętych po
dniu jej wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2 - 7.
Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia
5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07, której nadano moc zasady prawnej
(OSNC 2008, nr 11, poz. 122), w wyniku zmian wprowadzonych ustawą z dnia
2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U. Nr 172, poz. 1804) oraz ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r.
o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju
sądów powszechnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), postępowanie kasacyjne
utraciło charakter postępowania w trzeciej instancji, a skarga kasacyjna wnoszona
poza tokiem instancji stała się instrumentem kontroli zgodności z prawem
prawomocnych orzeczeń wydawanych przez sądy powszechne. Skoro celem
postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej jest wyłącznie kontrola
legalności orzeczenia, a nie rozpoznanie sprawy, w której zostało ono wydane,
to jakkolwiek wniesienie skargi zaczyna postępowanie będące kontynuacją
postępowania zakończonego przez sądy powszechne, to jednak w znaczeniu
technicznoprocesowym
wszczyna
nową
sprawę.
Trzeba
zatem
przyjąć,
że wniesienie skargi kasacyjnej jest wszczęciem postępowania w rozumieniu art. 9
ust. 1 ustawy nowelizującej. Stanowisko takie zajął również Sąd Najwyższy
w postanowieniach z dnia 24 maja 2013 r., V CZ 154/12 i V CZ 157/12 (nie publ.).
Ze względu na to, że zaskarżony wyrok został wydany po wejściu w życie
ustawy nowelizującej, kiedy dolna granica wartości przedmiotu zaskarżenia
przesądzająca o dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawie zakończonej
powołanym wyrokiem wynosiła pięćdziesiąt tysięcy złotych, w sprawie tej
przysługiwała skarga kasacyjna.
Skarżąca nie wykazała więc - wbrew wymaganiom określonym w art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c. - że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków
prawnych nie było możliwe.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 2 k.p.c. orzekł,
jak w sentencji.