Supreme Court dismisses appeal for divorce and eviction due to lack of proven damage under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the wife's appeal against a final divorce and eviction judgment, ruling that the omission of a social housing decision did not constitute a legal error. The appellant argued that failing to rule on her social housing rights caused irreparable harm by preventing her from obtaining alternative accommodation. The court held that merely citing this potential loss was insufficient to meet the statutory requirement of proving actual damage under the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal against a final judgment is inadmissible if the appellant fails to substantiate the claim that the judgment caused actual damage.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 30/13
POSTANOWIENIE
Dnia 23 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Anna Kozłowska
w sprawie z powództwa L. S.
przeciwko J. S.
o rozwód i eksmisję,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 23 października 2013 r.,
na skutek skargi pozwanej
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 25 sierpnia 2011 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
J. S. złożyła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 25 sierpnia 2011 r. orzekającego
rozwiązanie jej małżeństwa z L. S. i eksmisję ze wspólnego mieszkania małżonków
– bez orzeczenia o przysługującym jej uprawnieniu do lokalu socjalnego lub braku
takiego uprawnienia. Zdaniem skarżącej pominięcie przez Sąd rozstrzygnięcia w
tym przedmiocie wyrządza jej szkodę polegającą na tym, że nie może uzyskać
lokalu socjalnego, lokalu zamiennego ani pomieszczenia tymczasowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 1 - 6 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia,
od którego została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości
lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu
prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie
wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga
dotyczy, wykazanie że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe; skarga powinna również zawierać
wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem. Wskazane wymagania
mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione kumulatywnie, a zatem
skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym,
nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega
odrzuceniu a limine.
Wynikający z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. wymóg uprawdopodobnienia
wystąpienia szkody zostaje spełniony wówczas gdy skarżący złoży oświadczenie,
że szkoda wystąpiła, wskaże jej rodzaj, wysokość i czas powstania oraz wykaże
dostępnymi mu środkami, że szkoda ta jest następstwem wydania zaskarżonego
orzeczenia. Powołanie się przez skarżącą na brak rozstrzygnięcia o istnieniu lub
braku istnienia uprawnienia do lokalu socjalnego w wyroku orzekającym eksmisję
nie jest wystarczający dla oceny, że skarżąca wykazała, w sposób przedstawiony
powyżej, przesłankę wymienioną w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie
art. 4248 § 1 k.p.c.
es