Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 3/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal against bankruptcy administrator's fee award, ruling general liability applies despite bankruptcy exemption.

Numero d'incarto III CNP 3/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed Lidia B.'s appeal against a final judgment awarding her 30,500 PLN as a bankruptcy administrator's fee. The lower court rejected the claim because the debt was not covered by the bankruptcy estate and thus exempted the company's manager from liability under the Commercial Code. The Court held that while the specific bankruptcy liability provision did not apply, the general rules of the Commercial Code still allowed the administrator to claim damages from the former manager.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 299 k.s.h.; Art. 300 k.s.h.: The exemption from liability for the bankruptcy estate does not preclude the administrator from seeking compensation under general civil liability rules.

Parole chiave

Generato dall'IA
bankruptcy administrator commercial code liability bankruptcy estate manager liability supreme court appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 299 k.s.h.
art. 299 k.s.h. mogą ponosić osoby będące członkami zarządu spółki z ograniczoną
Art. 300 k.s.h.
Zgodnie bowiem z art. 300
Art. 13 ust. 1 prawa upadłościowego i naprawczego
postępowania (art. 13 ust. 1 prawa upadłościowego i naprawczego).
Art. 373 ust. 1 pkt 1 i 2 prawa upadłościowego i naprawczego
pozwanego prawa prowadzenia działalności gospodarczej (art. 373 ust.
Art. 162 ust. 1 i 2 P.u.n.
1361; dalej – „P.u.n.”), art. 162 ust.
Art. 165 ust. 1 i 2 P.u.n.
1 i 2 w związku z art. 165 ust.
Art. 164 ust. 3 P.u.n.
art. 164 ust. 3 P.u.n., 60 ust.
Art. 60 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym
Zarzuciła także naruszenie art. 60 ust.
Art. 328 § 2 k.p.c.
229 P.u.n., art. 328 § 2 i 378 § 1
Art. 229 P.u.n.
(a contrario) w związku z art. 229 P.u.n., art.
Art. 13 § 2 k.p.c.
i art. 13 § 2 k.p.c. Powołując się na te podstawy
Art. 378 § 1 k.p.c.
naruszeniu art. 378 § 1 k.p.c. w związku z art.
Art. 42411 § 1 k.p.c.
(art. 42411 § 1 k.p.c. oraz art.
Art. 98 w związku z art. 42412 i 39821 i 391 § 1 k.p.c.
oraz art. 98 w związku z art. 42412 i 39821 i 391 § 1 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 3/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący)

SSN Marian Kocon

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Lidii B.

przeciwko Leszkowi Ł.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 listopada 2010 r.,

skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 16 stycznia 2009 r.,

oddala skargę i zasądza od Lidii B. na rzecz Leszka Ł. 1200

(tysiąc dwieście) zł kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 29 lipca 2008 r. Sąd Rejonowy zasądził od pozwanego na

rzecz powódki 30 000 zł z ustawowymi odsetkami, oddalił powództwo w pozostałej

części i orzekł o kosztach procesu.

Sąd ustalił, że pozwany pełnił funkcje prezesa jednoosobowego zarządu L.

P. sp. z o.o. w A. od dnia 6 marca 2002 r., a po rozwiązaniu Spółki – uchwałą

Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 21 lipca 2003 r. – i

postawieniu jej w stan likwidacji był likwidatorem Spółki.

Postanowieniem z dnia 6 lutego 2004 r. Sąd Rejonowy ogłosił – na wniosek

jednego z wierzycieli – upadłość obejmującą likwidację majątku L. P. sp. z o.o. w R.

Syndykiem została powódka. Dnia 14 września 2004 r. Sąd Okręgowy – na skutek

zażalenia Spółki – uchylił postanowienie o ogłoszeniu upadłości i przekazał sprawę

do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy

postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2005 r. oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości,

ponieważ majątek Spółki dłużnika nie wystarczał na zaspokojenia kosztów

postępowania (art. 13 ust. 1 prawa upadłościowego i naprawczego).

W toku postępowania upadłościowego zgłoszono 13 wierzytelności, łącznej

wartości 2 527 726,68 zł. Syndyk uznał wszystkie zgłoszone wierzytelności. Upadła

Spółka nie uznała natomiast wierzytelności w wysokości 1 716 584,67 zł.,

zgłoszonej przez wierzyciela, który złożył wniosek o ogłoszenie upadłości.

Przed Sądem Rejonowym w W. toczyło się – zainicjowane przez wierzyciela,

który złożył wniosek o ogłoszenie upadłości – postępowanie o pozbawienie

pozwanego prawa prowadzenia działalności gospodarczej (art. 373 ust. 1 prawa

upadłościowego i naprawczego). Wydane w tej sprawie postanowienie z dnia 23

lutego 2006 r. Sąd Okręgowy w W. – na skutek apelacji pozwanego – zmienił w ten

sposób, że zakazał pozwanemu prowadzenia działalności gospodarczej przez

cztery lata. Orzeczenie zostało oparte na podstawach przewidzianych w art. 373

ust. 1 pkt 1 i 2 prawa upadłościowego i naprawczego.

Postanowieniem z dnia 6 października 2005 r. Sąd Rejonowy w W. ustalił

ostateczne wynagrodzenie syndyka i zasądził z tego tytułu od L. P. sp. z o.o. w R.

na rzecz powódki 30 500 zł. Wymienione postanowienie zostało jednak – na skutek

zażalenia pozwanego – uchylone dnia 28 marca 2006 r., a sprawa przekazana do

ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy

postanowieniem z dnia 4 lipca 2006 r. zasądził od L. P. sp. z o.o. w likwidacji na

rzecz powódki 30 000 zł.

Dnia 10 września 2006 r. komornik przy Sądzie Rejonowym w W.

postępowanie egzekucyjne, prowadzone na wniosek powódki przeciwko Spółce

w celu wyegzekwowania zasądzonego wynagrodzenia, umorzył z powodu jego

bezskuteczności.

Sąd Rejonowy uznał, ze pozwany ponosi odpowiedzialność na podstawie

art. 299 § 1 k.s.h. Powódka wykazała przesłanki tej odpowiedzialności. Z treści

postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 4 lipca 2006 r. wynika, że zasądzone

na jej rzecz wynagrodzenie za czynności syndyka jest zobowiązaniem Spółki.

Bezskuteczność egzekucji tego zobowiązania wobec Spółki potwierdza natomiast

nie tyko postanowienie komornika z dnia 10 września 2006 r., ale także ostateczne

oddalenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki na podstawie art. 13 ust. 1 prawa

upadłościowego i naprawczego. Podzielając uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 28

lutego 2008 r., III CZP 143/07 (OSNC 2009, nr 3, poz. 38), Sąd przyjął, że

odpowiedzialność

związana

z

bezskutecznością

egzekucji

określonego

zobowiązania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ponoszą na podstawie art.

299 k.s.h. osoby będące członkami jej zarządu lub likwidatorami w czasie istnienia

tego zobowiązania. Zdaniem Sądu pozwany nie wykazał, aby zachodziły

przewidziane w art. 299 § 2 k.s.h. przesłanki uwalniające go od odpowiedzialności,

o której mowa w § 1 przytoczonego przepisu.

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy w K. zmienił wyrok Sądu pierwszej

instancji w ten sposób, że oddalił powództwo w całości i orzekł o kosztach procesu

za obie instancje.

Sąd odwoławczy podzielił stanowisko, że odpowiedzialność na podstawie

art. 299 k.s.h. mogą ponosić osoby będące członkami zarządu spółki z ograniczoną

odpowiedzialności lub likwidatorzy pełniący tę funkcje w czasie istnienia

zobowiązania. Sąd drugiej instancji nie podzielił natomiast stanowiska Sądu

Rejonowego, że zobowiązanie, za które przypisano odpowiedzialność pozwanemu,

istniało

w

czasie

pełnienia

przez

pozwanego

funkcji

likwidatora

Spółki.

Postanowienie z dnia 4 lipca 2006 r., ustalające ostateczne wynagrodzenie

powódki, mogło się – w ocenie Sądu – uprawomocnić najwcześniej w dniu 11 lipca

2006 r. Tymczasem pozwany funkcje likwidatora Spółki – na skutek pozbawienia go

prawa do prowadzenia działalności gospodarczej postanowieniem z dnia 10 lipca

2006 r. – mógł pełnić jedynie do chwili wydania wspomnianego postawienia.

Reasumując swoje wywody, Sąd Okręgowy uznał, że pozwany z powodu utraty

prawa piastowania funkcji likwidatora Spółki przed powstaniem zobowiązania nie

ma legitymacji biernej w procesie.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego, opartej na obu podstawach, powódka zarzuciła naruszenie

art. 299 k.s.h., art. 299 k.s.h. w związku z art. 373 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego

2003 r. - Prawa upadłościowe i naprawcze (tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r. Nr 175,

poz. 1361; dalej – „P.u.n.”), art. 162 ust. 1 i 2 w związku z art. 165 ust. 1 i 2 oraz

art. 164 ust. 3 P.u.n., 60 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym

Rejestrze Sądowym (tekst jedn.: Dz. U. 2001 r. Nr 17, poz. 209) oraz art. 360 k.p.c.,

art. 396 k.p.c. (a contrario) w związku z art. 229 P.u.n., art. 328 § 2 i 378 § 1

w związku z art. 229 P.u.n. i art. 13 § 2 k.p.c. Powołując się na te podstawy

wniosła o stwierdzenie że zaskarżony wyrok jest niezgodnym z przepisami

wymienionymi w ramach obu podstaw skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

jest – jak przyjmuje się w literaturze i orzecznictwie (por. wyrok Sądu Najwyższego

z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06; OSNC 2007, nr 2, poz. 35) – specjalnym

procesowym środkiem prawnym ulokowanym wśród nadzwyczajnych środków

zaskarżenia. Jest ona samodzielnym, autonomicznym instrumentem badania

legalności działalności jurysdykcyjnej sądów powszechnych, służącym jednostce

zamierzającej dochodzić od państwa wynagrodzenia szkody, o jakiej mowa

w art. 77 ust. 1 Konstytucji.

Źródeł tej skargi i motywów jej ustanowienia należy się doszukiwać – poza

przytoczonym przepisem Konstytucji – w uchwaleniu przepisów art. 417-4172 i art.

421 k.c. W art. 4171 § 2 k.p.c. przyjęto, że jeżeli szkoda została wyrządzona przez

wydanie prawomocnego orzeczenia, można żądać jej naprawienia po stwierdzeniu

we właściwym postępowaniu jego niezgodności z prawem. Jednym z takich

„właściwych postępowań” jest postępowanie unormowane w części pierwszej księgi

pierwszej tytule VI dziale VIII Kodeksu postępowania cywilnego.

W piśmiennictwie i orzecznictwie podkreśla się, że kluczowe znaczenie

w tym postępowaniu ma właściwa interpretacja pojęcia „orzeczenie niezgodne

z prawem”. Stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest

bowiem ustaleniem jego bezprawności, które nie może się obejść bez sięgnięcia do

istoty władzy sądowniczej, tj. orzekania w warunkach niezawisłości, w sposób

bezstronny, zależny nie tylko od ustaw, ale także od „głosu sumienia” sędziego

oraz jego swobody w ocenie prawa i faktów stanowiących podłoże sporu. Swoboda

ocen sędziego wynika nie tylko z władzy sędziowskiej, ale także z prawa

pozytywnego, często posługującego się pojęciami niedookreślonymi i klauzulami

generalnymi. Treść orzeczenia zależy również od rezultatów wykładni, które mogą

być różne, w zależności od jej przedmiotu, metod oraz podmiotu, który jej dokonuje.

Z istoty wykładni wynika więc wiele możliwych interpretacji, a sam akt wykładni jest

z natury nacechowany subiektywizmem. Z tych powodów w odniesieniu do

działalności jurysdykcyjnej sądu – organu władzy publicznej w rozumieniu art. 77

ust. 1 Konstytucji – jest uzasadnione sformułowanie autonomicznego, swoistego

pojęcia bezprawności, korygowanego specyfiką władzy sądowniczej oraz jej

ustrojem.

Korekta ta nakazuje przyjąć, że orzeczenie niezgodne z prawem –

w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c. w związku z art. 4171 § 2 k.c. – to orzeczenie

niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni

przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności)

albo wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego

zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej.

Należy podzielić pogląd – wyrażany w piśmiennictwie i w orzecznictwie – że mimo

braku wyraźnych podstaw normatywnych, niezgodność z prawem powodująca

powstanie odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa musi mieć

charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty, tylko bowiem w takim wypadku

orzeczeniu sądu można przypisać cechy bezprawności. Jeżeli zatem sędzia nie

wykracza poza obszar przyznanej mu swobody, pozostaje w zgodzie z własnym

sumieniem i prawidłowo dobiera standardy orzecznicze, to działa w ramach

porządku prawnego nawet wtedy, gdy wydane orzeczenie – oceniane a posteriori –

jest „obiektywnie” niezgodne z prawem (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia

17 maja 2006 r., I CNP 14/04, z dnia 7 lutego 2007 r., III CNP 53/06, i z dnia

21 lutego 2007 r., I CNP 71/06, niepubl.).

Tak

rozumiane

pojęcie

bezprawności,

uwzględniające

podmiotowy,

subiektywny element orzekania, zbliża się do pojęcia winy, jaką można przypisać

sędziemu formułującemu kwestionowane orzeczenie, polegającej na rażącym

i oczywistym naruszeniu prawa. Należy też podnieść, że takie pojmowanie

„niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia” nie pozostaje w kolizji

z ogólnym pojęciem bezprawności przyjmowanym na gruncie art. 77 ust. 1

Konstytucji oraz art. 4171 k.c. Rzecz w tym, że nie ma „jednej” bezprawności; jej

postać i zakres są zmienne w odniesieniu do różnych dziedzin prawa

(np. bezprawność w prawie karnym i cywilnym) oraz różnych pól i celów

działalności

człowieka.

Nie

da

się

ogólnej

reguły

odpowiedzialności

odszkodowawczej Skarbu Państwa za działanie (zaniechanie) obiektywnie

niezgodne z prawem odnieść wprost do orzeczeń wydanych przez niezawisły sąd.

Uznawanie za niezgodne z prawem każdego orzeczenia sądowego ocenionego

jako wadliwe, niesie zagrożenie dla porządku prawnego oraz stabilności obrotu

prawnego, nie mówiąc o zagrożeniu swobody sądu w zakresie stosowania prawa

i oceny dowodów (por. przytoczony wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca

2006 r., I CNP 33/06). Zwrócił na to uwagę także Trybunał Konstytucyjny

w wyroku z dnia 4 grudnia 2001 r., SK 18/00 (OTK Zb. Urz., nr 8, poz. 256)

wskazując, że wynikający z wykładni art. 77 ust. 1 Konstytucji stan prawny nie

może być rozumiany jako stworzenie podstawy do dochodzenia odszkodowania

w wypadku każdego wadliwego orzeczenia sądowego.

Odnosząc przedstawione rozważania do rozpoznawanej skargi, nie można

podzielić stanowiska skarżącej, że zakwestionowany wyrok został wydany

z naruszeniem

wskazanych

przepisów

prawa,

powodującym

–

w

wyżej

przedstawionym rozumieniu – niezgodność prawomocnego orzeczenia z prawem.

Skarżąca zarzuciła, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art.

360 i 396 k.p.c. (a contrario) w związku z art. 229 P.u.n. polegającym na błędnym

uznaniu, że postanowienie Sądu Rejonowego w W. z dnia 4 lipca 2006 r.,

zasądzające od Spółki na jej rzecz 30 000 zł z tytułu wynagrodzenia syndyka, stało

się skuteczne i wykonalne nie z chwilą wydania, a dopiero z dniem jego

uprawomocnienia się, tj. 11 lipca 2006 r. Zdaniem skarżącej to naruszenie prawa

miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do oddalenia powództwa z

powodu braku legitymacji procesowej pozwanego w sprawie.

Skarżąca ma rację, że zgodnie z przytoczonymi przepisami wymienione

postanowienie Sądu Rejonowego stało się skuteczne i wykonalne w dniu wydania,

a nie dopiero z dniem jego uprawomocnienia się. Nie oznacza to jednak, że na

skutek naruszenia wskazanych w omawianym zarzucie przepisów prawa

zaskarżony wyrok stanowi w wyżej przedstawionym znaczeniu niezgodne

z prawem prawomocne orzeczenie, którego wydanie wyrządziło stronie szkodę.

W okolicznościach sprawy rozstrzygające znaczenie dla oceny zasadności

skargi, tj. stwierdzenia, że jej podstawę stanowią naruszenia prawa, które

spowodowały niezgodność orzeczenia z prawem, gdy przez jego wydanie stronie

została wyrządzona szkoda (art. 4244 k.p.c.), ma kwestia – do której w istocie

sprowadza się zarzut naruszenia art. 299 k.s.h. – czy będące przedmiotem

bezskutecznej egzekucji zobowiązanie Spółki z tytułu wynagrodzenia syndyka,

niepokrytego z masy upadłości, jest objęte przewidzianą w art. 299 k.s.h.

odpowiedzialnością likwidatora spółki.

Zgodnie z Prawem upadłościowym i naprawczym syndyk ma prawo do

wynagrodzenia za swoje czynności odpowiadające wykonanej pracy (art. 162 ust. 1

P.u.n.). Wstępną wysokość wynagrodzenia syndyka określa sąd na wniosek

syndyka, złożony w terminie dwóch miesięcy od jego powołania i po zaopiniowaniu

wniosku przez sędziego-komisarza. Ostateczną wysokość wynagrodzenia sąd

ustala w zasadzie po zatwierdzeniu przez sędziego-komisarza ostatecznego

sprawozdania syndyka z jego działalności, biorąc pod uwagę w szczególności

stopień zaspokojenia wierzycieli, nakład pracy, koszty zatrudnienia innych osób

w związku z czynnościami syndyka oraz czas trwania postępowania (art. 165 ust. 1

i 2 P.u.n.). Syndyk ma prawo do zaliczek na wynagrodzenie i zwrot wydatków, lecz

wysokość przyznanych zaliczek na wynagrodzenie nie może przekroczyć trzech

czwartych wstępnego wynagrodzenia (art. 166 P.u.n.). Wynagrodzenie i wydatki

syndyka stanowią koszty postępowania upadłościowego, pokrywane z masy

upadłości (art. 230 i 231 ust. 1 P.u.n). Niepokryte z masy upadłości koszty

postępowania upadłościowego po zakończeniu postępowania upadłościowego

ponosi upadły. W razie uchylenia postępowania upadłościowego sędzia-komisarz

może zwolnić upadłego od ponoszenia kosztów sądowych (art. 231 ust. 2 P.u.n.).

Skarżąca podstaw przekonania, że będące przedmiotem bezskutecznej

egzekucji zobowiązanie Spółki z tytułu uregulowanego w wyżej przedstawiony

sposób wynagrodzenia syndyka, niepokrytego z masy upadłości, jest objęte

przewidzianą w art. 299 k.s.h. odpowiedzialnością członka zarządu lub likwidatora

dopatrzyła się w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2008 r., III CZP

143/07 (OSNC 2009 r., nr 3, poz. 38). W przytoczonej uchwale Sąd Najwyższy –

w związku

z

rozważaniem

kwestii

czasowego

związku

odpowiedzialności

przewidzianej w art. 299 k.s.h. z pełnieniem funkcji członka zarządu lub likwidatora

– stwierdził, że uwzględniając cel i charakter odpowiedzialności uregulowanej w art.

299 k.s.h., należy przyjąć, iż w razie bezskuteczności egzekucji określonego

zobowiązania odpowiedzialność na zasadach tego przepisu ponoszą osoby będące

członkami zarządu lub likwidatorami w czasie istnienia tego zobowiązania, a ściślej

– jego podstawy. Jednocześnie Sąd Najwyższy wyjaśnił – co uszło jednak uwagi

skarżącej – że objęcie odpowiedzialnością danego członka zarządu lub likwidatora

wszystkich zobowiązań spółki, których podstawa istnieje w czasie sprawowania

przez niego funkcji, a więc także zobowiązań jeszcze wtedy niewymagalnych, jest

uzasadnione tym, że ogłoszenie upadłości, o które członek zarządu lub likwidator

powinien

wystąpić

w

celu

przeciwdziałania

bezskuteczności

egzekucji,

powodowałoby wymagalność także zobowiązań nie mających dotąd tej cechy

(art. 91 P.u.n.).

W świetle powyższego nie ma podstaw – wbrew stanowisku przyjętemu

w skardze – aby stanowiące przedmiot bezskutecznej egzekucji zobowiązanie

Spółki wobec skarżącej z tytułu wynagrodzenia syndyka, niepokrytego z masy

upadłości, uznać za zobowiązanie objęte przewidzianą w art. 299 k.s.h.

odpowiedzialnością

członka

zarządu

lub

zobowiązania

zachodzi

sytuacja,

w

nie

likwidatora. W

wypadku

takiego

której

czasowy

związek

istnieje

odpowiedzialności przewidzianej w art. 299 k.s.h. z pełnieniem funkcji członka

zarządu

lub

likwidatora.

Zobowiązanie

Spółki

wobec

skarżącej

z

tytułu

wynagrodzenia syndyka, zaliczanego do kosztów postępowania upadłościowego,

jeszcze bowiem nie istniało, ściślej – jego podstawa, w toku postępowania

likwidacyjnego Spółki, a powstało dopiero na skutek powołania syndyka –

w związku z ogłoszeniem upadłości – i podjęciem przez niego w postępowaniu

upadłościowym

czynności,

uzasadniających

przyznanie

stosownego

wynagrodzenia. W tej sytuacji tym bardziej nie można mówić o tym, że w okresie

postępowania likwidacyjnego i pełnienia przez pozwanego funkcji likwidatora

istniało niewymagalne zobowiązanie Spółki z tytułu wynagrodzenia syndyka, które

na skutek ogłoszenia upadłości, o które członek zarządu lub likwidator powinien

wystąpić

w

celu

przeciwdziałania

bezskuteczności

egzekucji,

stałoby

się

wymagalne (art. 91 ust. 1 P.u.n.).

Okoliczność, że będące przedmiotem bezskutecznej egzekucji zobowiązanie

Spółki z tytułu wynagrodzenia syndyka, niepokrytego z masy upadłości, nie jest

objęte przewidzianą w art. 299 k.s.h. odpowiedzialnością członka zarządu lub

likwidatora stanowi wystarczającą podstawę do oddalenia powództwa w sprawie,

w której

zapadł

zaskarżony

wyrok.

To

nie

wyklucza

jednak

możliwości

poszukiwania odpowiedzialności na zasadach ogólnych. Zgodnie bowiem z art. 300

k.s.h. przepis art. 299 k.s.h. nie narusza praw wspólników oraz osób trzecich do

dochodzenia odszkodowania na zasadach ogólnych.

Ze względu na wskazaną przyczynę wyłączającą przypisanie pozwanemu

odpowiedzialności przewidzianej w art. 299 k.s.h. nie ma podstaw do uznania –

wbrew stanowisku skarżącej – że zaskarżony wyrok stanowi niezgodne z prawem

prawomocne orzeczenia, którego wydanie wyrządziło stronie szkodę. Tej oceny nie

zmienia trafny zarzut skarżącej, że Sąd odwoławczy stwierdził stanowiący

podstawę

oddalenia

powództwa

brak

legitymacji

procesowej

pozwanego

z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów prawa, albowiem mimo tego

naruszenia rozstrzygnięcie Sądu drugiej instancji odpowiada prawu.

Skarżąca

podstawy

do

uwzględnienia

skargi

dopatrzyła

się

także

w naruszeniu przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 162 ust. 1 i 2

w związku z art. 165 ust. 1 i 2 oraz art. 164 ust. 3 P.u.n., polegającym na przyjęciu,

że prawo syndyka do wynagrodzenia powstaje dopiero z chwilą uprawomocnienia

się postanowienia sądu w przedmiocie ostatecznego ustalenia wysokości

wynagrodzenia, podczas, gdy – jej zdaniem – powstaje ono na podstawie ustawy

z chwilą powołania syndyka. Zarzuciła także naruszenie art. 60 ust. 1 przytoczonej

ustawy dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym „przez jego błędną

wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez Sąd drugiej instancji w niniejszej

sprawie podczas, gdy nie dotyczy on tej sprawy, gdyż odnosi się do regulacji

rejestrów dłużników”. Skarżąca podniosła również zarzut naruszenia art. 328 § 2

k.p.c. w związku z art. 229 P.u.n. i art. 13 § 2 k.p.c., które polega – jej zdaniem – na

niedokonaniu

przez

Sąd

drugiej

instancji

własnych

ustaleń

faktycznych

i poprzestaniu na przytoczeniu ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd

Rejonowy, bez jednoczesnego stwierdzenia Sądu odwoławczego, że uznaje je za

prawidłowe i przyjmuje za własne. Ponadto skarżąca podstawę skargi oparła na

naruszeniu art. 378 § 1 k.p.c. w związku z art. 229 P.u.n. i art. 13 § 2 k.p.c.,

polegającym na nierozpoznaniu – wobec uznania przez Sąd odwoławczy, że

pozwany nie ma legitymacji procesowej w sprawie – zarzutów apelacyjnych.

Również żaden z wyżej przytoczonych zarzutów naruszenia prawa nie

uzasadnia stwierdzenia, że zaskarżony wyrok stanowi niezgodne z prawem

prawomocne orzeczenie, którego wydanie wyrządziło stronie szkodę. Zarzuty te nie

mogły – wbrew przekonaniu skarżącej – spowodować takiego skutku w sytuacji,

w której będące przedmiotem bezskutecznej egzekucji zobowiązanie Spółki

z tytułu wynagrodzenia syndyka, niepokrytego z masy upadłości, nie jest objęte

przewidzianą w art. 299 k.s.h. odpowiedzialnością członka zarządu lub likwidatora.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji wyroku

(art. 42411 § 1 k.p.c. oraz art. 98 w związku z art. 42412 i 39821 i 391 § 1 k.p.c.).