Supreme Court dismisses appeal for lack of proven damage and causal link to judgment.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against a final judgment that partially rejected her claim for damages. The plaintiff alleged non-monetary harm but failed to provide evidence proving actual financial loss or a causal link between the judgment and her alleged loss of earning potential. The court ruled that without concrete proof of damage and causation, the appeal could not establish the necessary legal basis for a preliminary finding of unlawfulness.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 4171 § 2 k.c.: An appeal for a finding of unlawfulness requires the plaintiff to substantiate the existence of damage and the causal link between the judgment and that damage; failure to do so renders the appeal inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 29/13
POSTANOWIENIE
Dnia 23 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Anna Kozłowska
w sprawie z powództwa A. B.
przeciwko Gminie P.
o ochronę dóbr osobistych,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 23 października 2013 r.,
na skutek skargi powódki
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 8 czerwca 2011 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
W sprawie o ochronę dóbr osobistych, przez zmianę opinii i zapłatę
zadośćuczynienia w kwocie 2000 zł, Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 8 czerwca
2011 r. oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Okręgowego w N. z dnia 23
marca 2011 r., mocą którego powództwo zostało uwzględnione częściowo zarówno
w zakresie żądania sprostowania jak i w zakresie zadośćuczynienia, przez
zasądzenie kwoty 500 zł.
Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu
Apelacyjnego, w części oddalającej apelację od wyroku oddalającego powództwo
ponad kwotę 500 zł złożyła powódka.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego
została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części,
przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa,
z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia
szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy,
wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków
prawnych nie było i nie jest możliwe, oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności
orzeczenia z prawem. Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być
spełnione w sposób kumulatywny,
skarga niespełniająca przeto któregokolwiek
z tych warunków dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie
właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.
Skarga powódki niewątpliwie nie spełnia wymagania określonego w art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c. Uwzględnienie skargi przez stwierdzenie, że prawomocny wyrok jest
niezgodny z prawem, ma charakter prejudykatu, stwarza bowiem możliwość
dochodzenia od Państwa, na podstawie art. 4171 § 2 k.c., odszkodowania za
szkodę wyrządzoną przez wydanie tego wyroku. Ta materialnoprawna podstawa
późniejszego powództwa o odszkodowanie wymaga od powoda wykazania
wszystkich przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej, z których istnienie
szkody i związku przyczynowego pomiędzy tą szkodą a zdarzeniem sprawczym
winno być wykazane już na etapie uzyskiwania prejudykatu, a to wobec
brzmienia art.
4245
o uprawdopodobnieniu
§
pkt
k.p.c.
Powołany
tych przesłanek odpowiedzialności
przepis
stanowi
odszkodowawczej.
Spełnienie wymogu uprawdopodobnienia nastąpi, gdy skarżący określi rodzaj
i rozmiar powstałej szkody, powoła nie tylko wszystkie znane mu fakty, które
wskazują na związek między zaskarżonym orzeczeniem, a doznanymi wskutek
jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, ale ponadto powoła dowody lub
co najmniej ich surogaty, które uczynią twierdzenie o wyrządzeniu szkody
wiarygodnym (tak m.in.: postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 2006 r.,
III CNP 40/06, niepubl.; z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06, Biuletyn SN 2006,
nr 6, s. 8). Skarżąca poprzestała na oświadczeniu o poniesieniu szkód w postaci
pogorszenia możliwości zarobkowania, utraty szansy na zdobycie pracy i utraty
przyszłych dochodów. Nie przedstawiła jakichkolwiek skonkretyzowanych dowodów
lub ich surogatów na okoliczność ich poniesienia.
Brak jest przy tym
uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego pomiędzy kwestionowanym
orzeczeniem a wyartykułowaną w taki sposób szkodą. Skarga, wskazując przepis
art. 448 k.c., z którym wyrok jest niezgodny, dotyczyła rozstrzygnięcia
aprobującego częściowe oddalenie powództwa o zapłatę zadośćuczynienia, a więc
rekompensaty za szkodę niemajątkową, krzywdę. Utrata natomiast możliwości
zarobkowania, utrata szansy na zdobycie pracy i utrata przyszłych dochodów
wskazywana w skardze jako szkoda, jest szkodą majątkową, jest to zatem inny
rodzaj szkody niż objęta kwestionowanym rozstrzygnięciem Sądu Apelacyjnego.
Skarżąca nie wykazała istnienia związku przyczynowego pomiędzy częściowym
oddaleniem powództwa o zadośćuczynienie a szkodą, o której mowa w skardze .
Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c.
orzekł jak w sentencji.
es