Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 29/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalidity due to failure to identify the correct final judgment for review.

Numero d'incarto III CNP 29/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's complaint for invalidity against a final ruling rejecting an appeal. The appellant argued the lower court misinterpreted civil procedure codes regarding appeal admissibility but failed to properly identify the specific final judgment subject to review. The court ruled that the complaint violated statutory requirements by targeting a prior ruling rather than the final decision, rendering it inadmissible ab initio.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 424 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 424 § 5 k.p.c.; A complaint for invalidity must explicitly identify the final judgment being challenged; failure to do so constitutes a fatal defect leading to dismissal.

Parole chiave

Generato dall'IA
complaint for invalidity final judgment identification procedural defect dismissal ab initio civil procedure code jurisdictional error appeal rejection

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 424 § 1 pkt 1 k.p.c.
wniesiona skarga powinna odpowiadać wymaganiom przewidzianym w art. 424 5 §
Art. 424 § 5 k.p.c.
wniesiona skarga powinna odpowiadać wymaganiom przewidzianym w art. 424 5 §
Art. 428 § 1 k.p.c.
istotnym brakiem i podlega odrzuceniu a limine (art. 4288
Art. 417 § 1 k.c.
delikt jurysdykcyjny (art. 417 1 § 1 k.c.).
Art. 1302 § 3 k.p.c.
naruszenie przez to postanowienie przepisów art. 1302 § 3 k.p.c. i art.
Art. 1302 § 4 k.p.c.
naruszenie przez to postanowienie przepisów art. 1302 § 3 k.p.c.
Art. 4241 § 1 k.p.c.
wniesiona skarga w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. Wskazanie orzeczenia Sądu
Art. 4241 § 2 k.p.c.
postanowienie art. 4241 § 2 k.p.c., przewidujące tylko w wyjątkowych wypadkach
art. 1302 § 3 k.p.c
naruszenie przez to postanowienie przepisów art. 1302 § 3 k.p.c.
art. 1302 § 4 k.p.c
naruszenie przez to postanowienie przepisów art. 1302 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 29/07

POSTANOWIENIE

Dnia 31 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosław Bączyk

w sprawie z powództwa S. Towarzystwa […]

przeciwko "I." S.A.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 maja 2007 r.,

na skutek skargi strony powodowej

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w K.

z dnia 19 września 2006 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Skarżący wnosił o stwierdzenie niezgodności z prawem w całości

prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 14 września 2006 r.,

sygn. akt V GC …/05, rozstrzygającego o odrzuceniu apelacji powoda od wyroku

tego Sądu z dnia 11 sierpnia 2006 r. Wnosząc skargę, skarżący wskazywał na

naruszenie przez to postanowienie przepisów art. 1302 § 3 k.p.c. i art. 1302 § 4

k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem

jest

kwalifikowanym

środkiem

prawnym,

którego

celem

jest

stworzenie

odpowiedniej podstawy do dochodzenia, w odrębnym postępowaniu sądowym,

odszkodowania za tzw. delikt jurysdykcyjny (art. 417 1 § 1 k.c.). W związku z tym

wniesiona skarga powinna odpowiadać wymaganiom przewidzianym w art. 424 5 §

1 k.p.c. Wszystkie te wymagania mają charakter konstrukcyjny skargi i powinny być

spełnione w sposób kumulatywny, toteż

skarga niespełniająca któregokolwiek

z nich jest dotknięta tzw. istotnym brakiem i podlega odrzuceniu a limine (art. 4288

§ 1 k.p.c.; por. też np. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

28 listopada 2006 r., III CNP 46/06, nieopubl.).

Jednym z istotnych, konstrukcyjnych wymogów skargi jest oznaczenie

orzeczenia, od którego skarga została wniesiona, ze wskazaniem tego, czy jest ono

zaskarżone w całości lub w części (art. 4245 § 1 pkt 1 k.p.c.). Z uzasadnienia

wniesionej skargi wynika to, że postanowieniem z dnia 19 września 2006 r.

Sąd Rejonowy w K. odrzucił apelację powoda i na to postanowienie skarżący (S.

Towarzystwo) złożył zażalenie do Sądu Okręgowego w K., które zostało oddalone

postanowieniem tego Sądu z dnia 24 października 2006 r. (sygn. VII Gz 1…/06).

Z treści złożonej skargi kasacyjnej wynika to, że skarżący domaga się

stwierdzenia niezgodności z prawem orzeczenia Sądu Rejonowego z dnia

19 września 2006 r., aczkolwiek w samym uzasadnieniu skargi przypisano

wadliwość interpretacji przepisów art. 1302 § 3 i § 4 k.p.c. „obu sądom

rozpatrującym przedmiotową kwestię”, tj. zagadnienie dopuszczalności apelacji.

Jednocześnie treść skargi nie wskazuje na to, że oznaczając orzeczenie Sądu

pierwszej instancji jako niezgodne z prawem, skarżący powoływał się na

postanowienie art. 4241 § 2 k.p.c., przewidujące tylko w wyjątkowych wypadkach

możliwość

wniesienia

skargi

od

prawomocnego

orzeczenia

kończącego

postępowanie w sprawie, wydanego przez sąd pierwszej instancji. Oznacza to, że

w skardze wskazywano orzeczenie, od którego nie mogłaby być jednak skutecznie

wniesiona skarga w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. Wskazanie orzeczenia Sądu

pierwszej instancji jako tego, od którego została wniesiona skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem, nie spełnia wymagania określonego w art. 424 5 § 1 pkt 1

k.p.c. w zw. z art. 4241 § 1 k.p.c., nawet wtedy, gdy z treści skargi wynika to, że

skargą powinno być objęte zindywidualizowane orzeczenie kontrolne Sądu drugiej

instancji, wydane w wyniku wniesienia środka odwoławczego.

Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę jako

niespełniającą wszystkich konstrukcyjnych wymogów przewidzianych w art. 424 5 §

1 pkt 1 k.p.c.