Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 27/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded due to lack of legal argumentation and factual basis.

Numero d'incarto III CNP 27/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the appeal filed by tenants against a final eviction order, ruling it obviously unfounded. The tenants failed to provide legal arguments demonstrating that the lower court's decision violated fundamental legal standards or resulted from a glaring error in law application. Consequently, the court determined that the appeal lacked the necessary substantive basis to warrant further judicial review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4249 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.; An appeal is obviously unfounded when its content, without deeper analysis, clearly shows it cannot be considered, as it fails to meet the threshold of a legal inconsistency requiring substantive review.

Parole chiave

Generato dall'IA
obviously unfounded appeal legal inconsistency threshold eviction order review tenant rights protection supreme court procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4249 k.p.c.
Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.).
Art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.
Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” należy dokonywać w powiązaniu z pojęciem „niezgodności wyroku z prawem,” skoro jest ono elementem konstrukcyjnym skargi (art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.).
Art. 4241 k.p.c.
Wyrok niezgodny z prawem – w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w zw.
Art. 4171 § 2 k.c.
art. 42412 k.p.c
3989 § 2 i art. 42412 k.p.c.).
art. 4241 k.p.c
Wyrok niezgodny z prawem – w rozumieniu art. 4241 k.p.c.
art. 4171 § 2 k.c
art. 4249 k.p.c
Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 27/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Frąckowiak w sprawie z powództwa Gminy Miejskiej Kraków‎przeciwko H. Z., W. Z., A. P. i K. P.‎o opróżnienie lokalu mieszkalnego,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 grudnia 2015 r.,‎na skutek skargi pozwanych H. Z. i W. Z. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie‎z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. akt II Ca 91/13, odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

W przedmiocie przyjęcia (odmowy przyjęcia) skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sąd Najwyższy orzeka w ramach tzw. przesądu, którego celem jest wyeliminowanie takich skarg, które są oczywiście bezzasadne (art. 4249 w zw. z art. 3989 § 2 i art. 42412 k.p.c.). Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” należy dokonywać w powiązaniu z pojęciem „niezgodności wyroku z prawem,” skoro jest ono elementem konstrukcyjnym skargi (art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.). Wyrok niezgodny z prawem – w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w zw. z art. 4171 § 2 k.c. – to wyrok, który jest sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo został wydany w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej.

Takie definiowanie pojęcia „wyrok niezgodny z prawem” wynika ze specyfiki władzy sądowniczej oraz jej ustroju i w konsekwencji konieczności formułowania autonomicznej, swoistej definicji bezprawności, jako przesłanki odpowiedzialności państwa za szkodę wyrządzoną orzeczeniem sądowym. Przyjąć zatem należy, że bezzasadność skargi jest oczywista, gdy już z jej treści, bez głębszej analizy i jurydycznych dociekań, wynika, że nie może być uwzględniona. Pozwani – H. Z, W. Z. we wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 9 lipca 2013 r. skardze nie przedstawili wywodu prawnego zawierającego argumenty świadczące o tym, że zaskarżony wyrok jest niewątpliwie sprzeczny z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) albo że został wydany w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa.

Zarzuty podniesione w skardze są przede wszystkim polemiką z ustaleniami dokonanymi przez orzekające w sprawie sądy i ich oceną, co nie uzasadnia stwierdzenia, że zaskarżony wyrok jest sprzeczny przepisami prawa dotyczącymi rozwiązania stosunku najmu. Pozwani nie twierdzą nawet, że zakończyli pobyt w USA, co mogłoby stanowić argument, że wskazany w zaskarżonym wyroku lokal jest im rzeczywiście niezbędny. Nie bez znaczenia dla oceny rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku jest także to, że w lokalu tym pozostaje córka i pozwanych i jej mąż.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.).