Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of proven damage and legal analysis.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defendant's appeal challenging the final judgment of the Court of Appeal. The plaintiff failed to prove the existence of actual damage caused by the contested ruling and did not sufficiently analyze why other legal remedies were unavailable. Consequently, the court ruled that the statutory requirements for filing an appeal to declare a final judgment inconsistent with the law were not met.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 pkt 4, 5 k.p.c.; An appeal to declare a final judgment inconsistent with the law requires the appellant to prove the existence of actual damage and to demonstrate that no other legal remedies could have been effective.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 25/10
POSTANOWIENIE
Dnia 21 lipca 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
w sprawie z powództwa E.(...) sp. z o.o. w K.
przeciwko T.(...) sp. z o.o. w B.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 lipca 2010 r.,
na skutek skargi strony pozwanej
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt I ACa
(…),
odrzuca skargę i zasądza od skarżącego na rzecz powoda 3 600 (trzy tysiące
sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów wywołanych jej wniesieniem.
Uzasadnienie
W związku ze skargą pozwanej T.(...) sp. z o.o. z siedzibą w B. o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 30 września
2009 r. należy zważyć, co następuje.
Skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.
Uprawdopodobnienie
wyrządzenia
szkody,
spowodowanej
przez
wydanie
orzeczenia, którego skarga dotyczy polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu
przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas jej powstania,
postać i związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem (por.:
postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 2005 r., sygn. akt III CNP 4/05, niepubl.;
postanowienie SN z dnia 23 września 2005 r., sygn. akt III CNP 5/05, niepubl.;
postanowienie SN z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt I CNP 19/05, niepubl.;
postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt IV CNP 38/05, OSNC z 2006 r.,
nr 7-8, poz. 141). Przesłanka uprawdopodobnienia szkody, uregulowana w art. 4245 § 1
pkt 4 k.p.c., zostaje spełniona, jeżeli skarżący powoła w skardze nie tylko wszystkie
znane mu fakty, które wskazują na związek między zaskarżonym orzeczeniem
a doznanymi wskutek jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, ale ponadto
powoła dowody lub co najmniej ich surogaty, które uczynią twierdzenie o wyrządzeniu
szkody wiarygodnym (tak m.in.: postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP
23/06, Biuletyn SN z 2006 r., nr 6, s. 8; postanowienie SN z dnia 25 lipca 2006 r., III
CNP 40/06 nie publ.). Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego ten
kreatywny wymóg skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia obliguje skarżącą do złożenia oświadczenia, że szkoda wystąpiła, jak
również do wskazania jej rodzaju i rozmiaru, a ponadto do powołania lub przedstawienia
dowodów lub innych środków uwiarygodniających jej twierdzenie. Niezbędne jest
wskazanie związku przyczynowego między wydaniem zaskarżonego wyroku a
powstaniem szkody. Ponadto skarżąca może powoływać się tylko na taką szkodę, która
została już wyrządzona na skutek wydania zaskarżonego orzeczenia, a nie na szkodę,
która może powstać dopiero w przyszłości. W chwili wniesienia skargi szkoda musi już
istnieć, a więc nie wystarcza zagrożenie jej wystąpienia (postanowienie SN z dnia 14
kwietnia 2008 r., sygn. akt II BP 1/08, niepubl.). Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w
postanowieniu z 27 października 2005 r. (sygn. akt V CNP 28/05, niepubl.), skarga o
stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem nie służy zapobieganiu
wyrządzenia szkody, mogącej powstać wskutek wydania orzeczenia sądowego, lecz jest
środkiem prawnym, który w razie jego uwzględnienia stanowi podstawę wystąpienia z
powództwem przeciwko Skarbowi Państwa o naprawienie szkody wyrządzonej
orzeczeniem sądowym (por także: postanowienie SN z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt
IV CNP 7/05, niepubl.; postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 2005 r., sygn. akt III CNP
4/05, OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16; postanowienie SN z dnia 10 sierpnia 2006 r., sygn.
akt V CNP 102/06, niepubl.; postanowienie SN z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II CNP
51/07, niepubl.; postanowienie SN z dnia 21 lipca 2008 r., l CNP 44/08, niepubl.;
postanowienie SN z dnia 30 września 2008 r., l CNP 63/08, niepubl.). Tak rozumianego
obowiązku skarżąca nie spełniła. W szczególności nie podjęła próby choćby
uprawdopodobnienia, że wskazywana szkoda już wystąpiła, twierdząc jedynie, że
wydanie zaskarżonego orzeczenia spowodowało wyrządzenie szkody w majątku
pozwanej poprzez dokonanie zapłaty na rzecz powoda.
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżącą obciąża obowiązek przedstawienia
analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie jest
niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżąca
powinna wykazać, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy
pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia (postanowienie
SN z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I CNP 108/08, niepubl.). Oznacza to obowiązek
przeprowadzenia
analizy
przepisów
dotyczących
środków
prawnych,
których
zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogły odnieść
skutku. Co więcej skarżąca musi „wykazać” (a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy
„uwiarygodnić”), że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków
prawnych nie było i nie jest możliwe. Wykazanie w skardze o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w
drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe polega na ujawnieniu i
przedstawieniu tej okoliczności w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości oraz
na dowiedzeniu jej istnienia i przekonującym uzasadnieniu (postanowienie SN z dnia 27
stycznia 2006 r., sygn. akt III CNP 23/05, OSNC z 2006 r., nr 7-8, poz. 140). Z kolei nie
chodzi tylko o skargę kasacyjną czy skargę o wznowienie postępowania, ale także o
inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie orzeczenia, ewentualnie
służące pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności (zob. postanowienie SN z dnia 24
lipca 2008 r., sygn. akt I CNP 50/08, niepubl.). Skarżąca przeprowadziła analizę
niedopuszczalności skargi kasacyjnej, ale nie przeprowadziła dostatecznej analizy
niedopuszczalności innych środków prawnych. Zaś w uzasadnieniu skargi (k. 12
uzasadnienia skargi) podała, że została pozbawiona możliwości obrony swoich praw, co
wiąże się z podstawami wznowienia postępowania (art. 401 pkt 2 k.p.c. dotyczący m. in.
pozbawienia możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa). Z kolei krótka
wzmianka na temat niemożliwości zaskarżenia kwestionowanego wyroku w drodze
innych środków prawnych, ze względu na to, że nie zachodzą „ani postawy
nieważnościowe, ani właściwe postawy restytucyjne” nie może być uznana za
wypełnienie obowiązku wynikającego z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. (por.: postanowienie SN
z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I CNP 111/08, niepubl.).
Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie
art. 4248 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3, art.
108 § 1 w związku z art. 13 § 2, art. 391 § 1, art. 398 21 i art. 42412 k.p.c. oraz w związku
z § 12 ust. 5 pkt 2 i § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28
września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez
Skarb
Państwa
kosztów
pomocy
prawnej
udzielonej
przez
radcę
ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).
prawnego