Supreme Court dismisses appeal for invalidity of final ruling as damage stems from first-instance judgment, not the appeal rejection order.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defendant's appeal for invalidity of a final court order rejecting his appeal. The defendant argued the lower court violated procedural rules by closing the trial without hearing him, but the Supreme Court found the alleged damage resulted from the first-instance judgment, not the order rejecting the appeal. Consequently, the court ruled that the specific procedural violations cited applied only to the first instance and did not justify attacking the final decision.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.; A complaint for invalidity of a final judgment may only concern the specific ruling that caused the damage, and the complaint must explicitly cite the violated legal provision.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 25/09
POSTANOWIENIE
Dnia 14 października 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z powództwa A. L.
przeciwko W. W.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 października 2009 r.,
na skutek skargi pozwanego
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w T.
z dnia 28 lipca 2008 r.,
odrzuca skargę i zasądza od pozwanego na rzecz powódki
kwotę 1200 zł (tysiąc dwieście zł) tytułem zwrotu kosztów
postępowania przed Sądem Najwyższym.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 listopada 2007 r. Sąd Rejonowy w T.ie zasądził od
pozwanego W. W. na rzecz powódki A. L. kwotę 28 219,72 zł z ustawowymi
odsetkami tytułem wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości.
Postanowieniem z dnia 28 lipca 2008 r., Sąd Okręgowy w T. oddalił
zażalenie pozwanego W. W. od postanowienia Sądu Rejonowego w T. z dnia 31
marca 2008 r., oddalającego wniosek pozwanego o przywrócenie terminu do
złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i wniesienia apelacji oraz
odrzucającego jego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji
i odrzucającego apelację.
Postanowienie Sądu Okręgowego w T. z dnia 28 lipca 2008 r. stało się
przedmiotem przewidzianej w art. 4241 k.p.c. skargi pozwanego o stwierdzenie
niezgodności tego orzeczenia z prawem. Skarżący zarzucił, że „orzeczenie to
zostało wydane z naruszeniem art. 378 § 1 in fine związku z art. 397 § 2 w zw.
z art. 379 pkt 5 k.p.c. poprzez niestwierdzenie nieważności postępowania pomimo
naruszenia przez Sąd Rejonowy w T. art. 224 § 1 k.p.c. przez zamknięcie rozprawy
i wydanie wyroku, mimo nieudzielenia pozwanemu głosu i nieuwzględnienia jego
zarzutów do treści opinii biegłego z zakresu szacowania nieruchomości oraz
niemożność ustosunkowania się do pisma powódki z dnia 12 listopada 2007 r., a
także nieuwzględnienia zarzutu przedawnienia roszczeń powódki, a także art. 316
§ 1 k.p.c. przez wydanie wyroku z pominięciem stanu rzeczy z chwili zamknięcia
rozprawy (…), oraz art. 169 § 2 k.p.c. w związku z art. 243 k.p.c. przez przyjęcie, że
na stronie wnoszącej o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej
koniecznym jest dowodzenie okoliczności wyłączających świadomość działania, a
nie wyłącznie uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających brak winy w
uchybieniu terminowi, a także naruszenie art. 2, 32 i 45 Konstytucji RP, a to zasady
zaufania obywatela do Państwa, jak również gwarantowaną zasadę państwa
prawnego i pewności prawa, oraz prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia jego
sprawy przez niezawisły sad, co stanowi uzasadnioną przesłankę do przyjęcia i
rozpoznania skargi”.
Uprawdopodabniając wyrządzenie szkody przez wydanie zaskarżonego
orzeczenia
Skarżący
uczestniczenia
w
podniósł,
ostatniej
że
„na
rozprawie,
skutek
a
obiektywnej
następnie
niemożności
oddalenia
wniosku
o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia i odrzucenia apelacji,
pozbawiony został możliwości obrony swoich praw, a tym samym został
zobowiązany do zapłaty kwoty, która w rzeczywistości powódce się nie należy”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że przedmiotem skargi o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia może być tylko to prawomocne
orzeczenie, przez którego wydanie została wyrządzona szkoda. Wynika to zresztą
w sposób oczywisty z art. 4241 § 1 k.p.c. Z tych względów przyjęto np.,
że postanowienie
sądu
drugiej
instancji
odrzucające
apelację
może
być
przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia tylko wtedy, gdy szkoda została wyrządzona właśnie przez to
orzeczenie, a nie przez wydanie orzeczenia co do istoty sprawy, podważanego
odrzuconą apelacją (postanowienie z dnia 27 kwietnia 2007 r., l CNP 20/07,
niepubl.), oraz że postanowienie sądu drugiej instancji oddalające zażalenie na
postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające skargę o wznowienie
postępowania może być zaskarżone omawianą skargą tylko wówczas, gdy szkoda
została wyrządzona przez wydanie tego orzeczenia, a nie przez wydanie
orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania (postanowienie z dnia
27 stycznia 2006 r., III CNP 18/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 139).
Tymczasem pozwany wskazał w skardze, że szkoda której doznał na skutek
wydania zaskarżonego orzeczenia polega na uniemożliwieniu mu uczestniczenia
w ostatniej rozprawie przed wydaniem wyroku zasądzającego od niego zapłatę
kwoty 28 219,72 zł wraz z odsetkami na rzecz powódki, co można odnieść tylko do
wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 14 listopada 2007 r., a nie do zaskarżonego
skargą postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 28 lipca 2008 r. W
podstawach skargi skarżący sformułował zarzuty naruszenia prawa procesowego,
które również można odnieść jedynie do postępowania przed sądem pierwszej
instancji zakończonego wyrokiem z dnia 14 listopada 2007 r.
Poza tym skarga pozwanego nie spełnia wymagania konstrukcyjnego
przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., tj. nie wskazuje przepisu prawa,
z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Wymaganie to ma odrębny
charakter i musi zostać spełnione niezależnie od postaw skargi, jeżeli zatem ten
sam przepis stanowi jednocześnie podstawę skargi oraz przepis, z którym
orzeczenie jest niezgodne, to należy przedstawić oba te elementy w sposób
odrębny (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP
1/05, niepubl., z dnia 27 lipca 2006 r., III CNP 25/06, niepubl.).
Z tych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 § 1 w związku
z art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.).
O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 w związku z art. 391 § 1, art.
39821 i art. 42412 k.p.c.
jz