Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of proven damage and causal link.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's complaint challenging a final judgment ordering the delivery of property. The appellant claimed the judgment caused damage but failed to prove that the damage was actually incurred or that a causal link existed between the judgment and the loss. The court ruled that without concrete evidence of realized damage and a proper causal connection, the statutory requirement for admissibility under the Code of Civil Procedure is not met.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.: A complaint for invalidation of a final judgment is inadmissible if the appellant fails to substantiate that damage was actually incurred and that a causal link exists between the judgment and the damage.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 24/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa M. P. i B. P.przeciwko G. R.o wydanie nieruchomości,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 marca 2015 r.,na skutek skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 31 stycznia 2014 r., odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
Pozwany G. R. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 31 stycznia 2014 r. uwzględniającego powództwo o wydanie nieruchomości.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje wtedy, gdy przez wydanie prawomocnego wyroku niezgodnego z prawem stronie wyrządzona została szkoda. Z tego powodu wśród tzw. konstrukcyjnych wymagań skargi przewidziano obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), który oznacza złożenie przez skarżącego w skardze oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia przez powoływanie i przedstawianie dowodów oraz innych środków nieuznawanych przez kodeks za dowody.
Zawarte w art. 4241 § 1 k.p.c. sformułowanie „przez wydanie” oznacza, że między wydaniem zaskarżonego orzeczenia a powstaniem szkody musi zachodzić normalny, adekwatny związek przyczynowy, o którym mowa w art. 361 § 1 k.c. Brak związku przyczynowego skutkuje niemożnością uznania, że szkoda została wyrządzona przez wydanie zaskarżonego orzeczenia i sprawia, że skarga jest niedopuszczalna. Szkoda musi zatem być spowodowana przez wydanie orzeczenia, a więc powinna zostać realnie poniesiona (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2005 r., II CNP 15/05, OSNC 2006, nr 9, poz. 153, z dnia 27 lipca 2006 r., II BP 11/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 223, z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06, „Izba Cywilna” 2007, nr 12, s. 50, z dnia 25 maja 2007 r., III CNP 30/07, „Izba Cywilna” 2008, nr 12, s. 52).Skarżący nie uprawdopodobnił poniesienia szkody.
Twierdzi wprawdzie, że wjazd na posesję i korzystanie z pomieszczenia gospodarczego zostało mu „odebrane” (k. 9 skargi), ale jednocześnie wnosi – bezzasadnie zresztą – o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku, co oznacza, że wyrok nie został przez niego wykonany. Z kolei w uzasadnieniu wyraźnie podnosi, że dopiero przez wykonanie wyroku zostanie mu wyrządzona niepowetowana szkoda, co w oczywisty sposób jest niewystarczające do spełnienia wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia z dnia 6 lipca 2007 r., II CNP 92/07, nie publ., z dnia 26 czerwca 2008 r., I CNP 35/08, nie publ., i z dnia 23 października 2014 r., V CNP 15/14, nie publ.).
Zaskarżając prawomocny wyrok nakazujący wydanie rzeczy lub zapłatę ich równowartości, skarżący może uprawdopodobnić wyrządzenie mu szkody tylko wtedy, gdy uprawdopodobni, że wydał powodowi rzeczy lub zapłacił ich równowartość (por. postanowienie z dnia 27 listopada 2014 r., III CNP 14/14, nie publ.).Należy także zaznaczyć, że skarżący wskazał, iż zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne z art. 379 pkt 5 w związku z art. 386 § 2 oraz art. 381 k.p.c., co nie spełnia wymagania art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. Orzeczenie co do istoty sprawy może być sprzeczne tylko z przepisami prawa materialnego, one są bowiem źródłem praw i obowiązków, a przepisy prawa procesowego służą tylko realizacji tych praw.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).