Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 23/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to failure to prove exhaustion of other legal remedies.

Numero d'incarto III CNP 23/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the participant's appeal to declare a final civil judgment inconsistent with the law. The appellant merely stated that no other legal remedies were available after a cassation appeal was rejected, without providing a legal analysis. The court ruled that this assertion failed to meet the statutory requirement to prove the impossibility of using other remedies.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.: An appeal for invalidation of a final judgment is inadmissible if the appellant fails to substantiate that no other legal remedies exist or are effective.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for invalidation exhaustion of remedies final judgment civil procedure code legal analysis requirement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4245 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący musi „wykazać” (a więc nie „wskazać”,
Art. 4248 § 1 k.p.c.
postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c. oraz art.
Art. 520 § 3 k.p.c.
oraz art. 520 § 3 w związku z art.
Art. 391 k.p.c.
520 § 3 w związku z art. 391, art.
Art. 398 k.p.c.
postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c. oraz art. 520 § 3 w związku z art. 391, art. 398 21
Art. 42412 k.p.c.
art. 4245 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c
postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

.Sygn. akt III CNP 23/13

POSTANOWIENIE

Dnia 21 sierpnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z wniosku Z. L., C. L.

i Ł. L.

przy uczestnictwie Z. P., K. B., J. B.-W.,

A. B. i J. L.

o zniesienie współwłasności,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 sierpnia 2013 r.,

na skutek skargi uczestnika Z. P.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K.

z dnia 25 października 2011 r.,

1. odrzuca skargę,

2. zasądza od Z. P. na rzecz K. B., J. B.-W. i A. B. 1800 (tysiąc

osiemset) zł tytułem kosztów postępowania skargowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 25 października 2011 r. Sąd Okręgowy w K. – po

rozpoznaniu apelacji wnioskodawców i uczestników postępowania Z. P., K. B., J.

B.-W., A. B. i J. L. – zmienił postanowienie znoszące współwłasność nieruchomości

w ten sposób, że w dodanych punktach VIII i IX oddalił – odpowiednio – żądanie

zasądzenia utraconych korzyści od A. B. i J. B.-W. oraz zasądził od

wnioskodawców i uczestników postępowania J. L. i Z. P. na rzecz A. B. i J. B.-W.

określone kwoty tytułem zwrotu spełnionego świadczenia, oddalił żądanie

zasądzenia odsetek od spełnionego świadczenia i orzekł o kosztach postępowania.

Od postanowienia Sądu drugiej instancji uczestnik postępowania Z. P. wniósł

skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) jest - podobnie jak skarga kasacyjna - środkiem

prawnym sformalizowanym. Wysokie wymagania formalne stawiane skardze są

związane nie tylko z jej specjalną, nadzwyczajną funkcją w systemie prawa, ale

wynikają także z potrzeby spełnienia wysokich oczekiwań profesjonalnych.

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego

została wniesiona, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienia, wskazanie przepisu

prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga

dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz wniosek o stwierdzenia

niezgodności orzeczenia z prawem.

Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być

spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga niespełniające któregokolwiek

z nich jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym

dla usuwania braków i podlega odrzucenie bez wzywania do ich usunięcia. Każde

z tych wymagań przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. - na co Sąd Najwyższy

wielokrotnie zwracał uwagę - ma charakter samoistny, powinno być zatem

spełnione niezależnie od innych wymagań (por. postanowienia Sąd Najwyższego:

z dnia 20 lipca 2005 r., IV CMP 1/05 i z dnia 18 stycznia III CNP 21/05 niepubl.).

W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się, że obciążający skarżącego

obowiązek wykazania, iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe oznacza przeprowadzenie prawniczej

analizy przepisów dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest

niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogły odnieść skutku.

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący musi „wykazać” (a więc nie „wskazać”,

„przytoczyć” czy „uwiarygodnić”), że

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia

w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Podkreśla

się, że nie chodzi tylko o skargę kasacyjną czy skargę o wznowienie postępowania,

ale także o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie orzeczenia,

ewentualnie

służące

pozbawieniu

lub

ograniczeniu

wykonalności

(por.

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 27 stycznia 2006 r., III CZP 23/05, OSNC

2006, nr 7-8, poz. 140, z dnia 21 grudnia 2006 r., III CZP 57/06 niepubl.).

Tymczasem uczestnik postępowania poprzestał na stwierdzeniu, że - po

odrzuceniu jego skargi kasacyjnej ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia –

„brak jest obecnie możliwości wzruszenia orzeczenia w drodze innych środków

prawnych”. Okoliczności powołane przez skarżącego nie mogą zatem być uznane

za spełniające wymaganie przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c. oraz art. 520 § 3 w związku z art. 391, art. 398 21

i art. 42412 k.p.c.).