Polish Supreme Court allows re-filing a dismissed legal challenge under Civil Procedure Code Art. 4243.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland rejected a second legal challenge filed by a debtor's wife against a final ruling granting enforcement. The court held that while a dismissed challenge does not bar a new filing under Article 4243 of the Civil Procedure Code, the specific challenge was inadmissible because it targeted a procedural order rather than a final judgment. Consequently, the court ruled that the second filing was procedurally invalid despite the general rule permitting re-filing after dismissal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4243 k.p.c.: A party may file only one effective legal challenge per final ruling, but a previously dismissed challenge does not preclude a new filing if the first was rejected for any reason, provided the new filing meets all admissibility requirements.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 22/05
Wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia, która została odrzucona, nie stoi na przeszkodzie ponownemu
wniesieniu skargi od tego orzeczenia przez tę samą stronę (art. 4243 k.p.c.).
Sędzia SN Jacek Gudowski
Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku wierzyciela Ubezpieczeniowego
Funduszu Gwarancyjnego w W. przy uczestnictwie dłużników Jana G. i Pawła G.
oraz małżonki dłużnika Ewy G. o nadanie klauzuli wykonalności na posiedzeniu
niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 stycznia 2006 r. na skutek skargi Ewy G. o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu
Okręgowego w Siedlcach z dnia 8 marca 2005 r.
odrzucił skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 listopada 2004 roku Sąd Rejonowy w Siedlcach
nadał klauzulę wykonalności wyrokowi tego Sądu z dnia 25 kwietnia 2002 r. i
wyrokowi Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 25 listopada 2002 r., wydanemu
przeciwko małżonkowi dłużnika Jana G. – Ewie G., ograniczając jej
odpowiedzialności do majątku objętego majątkową wspólnością małżeńską.
Zażalenie małżonki dłużnika Ewy G. od tego postanowienia zostało orzeczeniem
Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 8 marca 2005 r. oddalone.
Postanowienie Sądu Okręgowego oddalające zażalenie Ewa G. zaskarżyła
skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, lecz Sąd
Najwyższy – postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05 (OSNC 2006,
nr 1, poz. 16) – tę skargę odrzucił. W uzasadnieniu podkreślił, że od postanowienia
w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności tytułowi egzekucyjnemu skarga o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje
(art. 4241 § 1 k.p.c.). Na uboczu Sąd Najwyższy zauważył, że skarga małżonki
dłużnika dotknięta była także nieusuwalnym brakiem formalnym polegającym na
zaniechaniu uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody.
W dniu 19 października 2005 r. Ewa G. ponownie złożyła skargę o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia z dnia 8 marca
2005 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zważywszy, że zgodnie z art. 4243 k.p.c., od tego samego orzeczenia strona
może wnieść tylko jedną skargą, rozważenia wymaga kwestia, czy skarga
dłużniczki podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna już tylko z tego powodu, że
jest kolejną (drugą) jej skargą od postanowienia Sądu Okręgowego w Siedlcach z
dnia 8 marca 2004 r.
Podejmując tę kwestię trzeba podkreślić, że skarga przewidziana w art. 424 1
k.p.c. jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, służącym osiągnięciu przez
stronę określonego celu, jakim jest stwierdzenie niezgodności z prawem
zaskarżonego orzeczenia, stwarzające podstawę do dochodzenia odszkodowania
od państwa na podstawie art. 4171 § 1 k.c. Nadzwyczajność tego środka i ściśle
określony cel skłoniły ustawodawcę do ograniczenia wielokrotności składania skargi
od tego samego orzeczenia, gdyż brak tego ograniczenia umożliwiałby – ze szkodą
dla porządku prawnego – wielokrotne wnoszenie skargi, zaskarżanie orzeczenia
częściami, mnożenie zarzutów i argumentów, opieranie jej na zmienianych
podstawach itd. Ustawodawca założył więc, że strona, która poniosła szkodę na
skutek wydania prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem, powinna tak
kierować swymi działaniami procesowymi, aby w jednej skardze precyzyjnie
określić to orzeczenie, przytoczyć wszystkie zachodzące podstawy, sformułować
wszelkie zarzuty oraz wskazać wszystkie przypisy, z którymi zaskarżane orzeczenie
jest niezgodne. Założenie to – uwzględniające obowiązywanie przed Sądem
Najwyższym przymusu adwokacko-radcowskiego – służy także sprawności
postępowania oraz minimalizuje zagrożenia dla pewności obrotu prawnego.
Należy jednak podkreślić, że możliwość wniesienia przez stronę – lub na jej
rzecz przez podmioty uprawnione (art. 4242 k.p.c.) – tylko jednej skargi dotyczyć
może jedynie skargi wniesionej skutecznie, tj. dopuszczalnej oraz nadającej się
najpierw do poddania jej tzw. przedsądowi (art. 4249 w związku z art. 3989 i art.
42412 k.p.c.), a następnie – w wypadku przyjęcia do rozpoznania – do
merytorycznego rozstrzygnięcia. Mówiąc inaczej, od tego samego orzeczenia
strona może wnieść skutecznie tylko jedną skargę. Z tego stwierdzenia wynika
więc, że wniesienie przez tę samą stronę od tego samego orzeczenia skargi, która
została z jakiegokolwiek powodu odrzucona, nie stoi na przeszkodzie ponownemu
wniesieniu skargi od tego orzeczenia, jeżeli, oczywiście, zachowany zostanie termin
przewidziany w art. 4246 § 1 k.p.c. Poczynione stwierdzenie upoważnia do wniosku,
że choć skarga Ewy G. jest jej kolejną skargą od tego samego orzeczenia, to –
zważywszy, że poprzednia skarga została odrzucona – nie można jej z tej tylko
przyczyny odrzucić jako niedopuszczalnej.
Przyczyny niedopuszczalności tkwią jednak gdzie indziej, jak bowiem wyjaśnił
Sąd Najwyższy w cytowanym na wstępie, wydanym w tej samej sprawie,
orzeczeniu z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, od postanowienia w
przedmiocie nadania klauzuli wykonalności tytułowi egzekucyjnemu – które nie
może być uznane za postanowienie kończące postępowanie w rozumieniu art. 4241
§ 1 k.p.c. – skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia nie przysługuje (por. także np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia
14 listopada 1996 r., I CKN 7/96, OSNC 1997, nr 3, poz. 31, z dnia 22 stycznia
1997 r., I CKN 48/96, OSNC 1997, nr 8, poz. 107 lub z dnia 8 kwietnia 1997 r., I CZ
22/97, OSNC 1997, nr 10, poz. 147).
Ponadto skarga dłużniczki nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 424 5 §
1 pkt 3, 4 i 5.
Z tych względów skargę należało odrzucić (art. 4248 § 1 k.p.c.).