Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 21/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for retrial due to failure to prove damage and exhaust legal remedies.

Numero d'incarto III CNP 21/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal for retrial, ordering the return of procedural costs. The plaintiff failed to substantiate the alleged damage caused by the final judgment and did not adequately demonstrate that other legal remedies were exhausted. Consequently, the court ruled the appeal inadmissible as it constituted an unauthorized dispute with established facts.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 243 k.p.c.; Art. 3982 § 1 k.p.c.; An appeal for retrial requires the plaintiff to substantiate the damage caused by the final judgment and prove that other legal remedies were exhausted.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for retrial substantiation of damage exhaustion of remedies inadmissible appeal procedural costs

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4245 § 1 k.p.c.
Przepis art. 4245 § 1 k.p.c. określa wymagania konstrukcyjne skargi
Art. 243 k.p.c.
(art. 243 k.p.c.) nie realizuje wymagań z art.
Art. 3982 § 1 k.p.c.
wykazał niedopuszczalność skargi kasacyjnej powołując się na przepis art. 3982 § 1
Art. 9 § 424 k.p.c.
art. 4245 § 1 k.p.c
Przepis art. 4245 § 1 k.p.c.
art. 4241 § 2 k.p.c
możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c.
art. 243 k.p.c
(art. 243 k.p.c.) nie realizuje wymagań z art.
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
243 k.p.c.) nie realizuje wymagań z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
art. 3982 § 1 k.p.c
wykazał niedopuszczalność skargi kasacyjnej powołując się na przepis art. 3982 § 1

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 21/12

POSTANOWIENIE

Dnia 25 września 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa A. F. i B. J.

przeciwko T. Dystrybucja S.A.

o nakazanie wykonania czynności,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 września 2012 r.,

na skutek skargi powoda A. F.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 1 marca 2012 r.,

odrzuca skargę i zasądza od skarżącego na rzecz pozwanego

kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów

postępowania wywołanego jej wniesieniem.

Uzasadnienie

W związku ze skargą powoda A. F. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 1 marca 2012 r. należy zważyć,

co następuje.

Przepis art. 4245 § 1 k.p.c. określa wymagania konstrukcyjne skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna

zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest

on zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich

uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest

niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez

wydanie wyroku, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie

zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c. – że

występuje

wyjątkowy

wypadek

uzasadniający

wniesienie

skargi,

wniosek

o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.

Skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.

Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

wyroku, którego skarga dotyczy stanowi wyodrębniony i samoistny element skargi

oraz należy do wymogów konstrukcyjnych skargi o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego wyroku. Spełnienie tego wymagania polega na złożeniu

przez skarżącego oświadczenia, iż szkoda wystąpiła, wskazania jej rodzaju,

wysokości i czasu powstania oraz uprawdopodobnienia, że szkoda już powstała

i jest następstwem wydania zaskarżonego orzeczenia, a co z tym związane

powołania

lub

przedstawienia

na

tą

okoliczność

stosowanych

środków

uprawdopodobnienia uwiarygodniających jego twierdzenia w tym przedmiocie

(por. m.in.: postanowienie SN z dnia 14 grudnia 2011 r., II CNP 48/11, niepubl.,

postanowienie SN z dnia 28 października 2011 r., III CNP 22/11, niepubl.). W ujęciu

formalnym

wydanie

uprawdopodobnienie

wyroku,

którego

wyrządzenia

skarga

dotyczy,

szkody,

polega

spowodowanej

na

przez

przedstawieniu

wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz

określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem

wyroku niezgodnego z prawem. Powód nie wskazał jednak w uzasadnieniu skargi

żadnych środków uprawdopodobnienia, jak również nie dookreślił samej szkody

poprzez dokładne wskazanie rodzaju, wysokości i czasu powstania. Samo

twierdzenie strony o istnieniu szkody i jej wysokości bez uprawdopodobnienia tej

okoliczności w odrębnym wywodzie przy użyciu dowodów lub innych środków,

niespełniających wymagań wynikających z przepisów o postępowaniu dowodowym

(art. 243 k.p.c.) nie realizuje wymagań z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Wobec

nieuprawdopodobnienia szkody niniejsza skarga stanowi wyłącznie niedozwoloną

polemikę z ustaleniami faktycznymi Sądów orzekających w sprawie i także jako

taka jest niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia

analizy

prawnej

przepisów

dotyczących

środków

zaskarżenia,

których

zastosowanie jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby

odnieść skutku. Skarżący powinien wykazać, że od zaskarżonego wyroku nie

przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia (postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I

CNP 108/08, nie publ.). Oznacza to obowiązek przeprowadzenia analizy przepisów

dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub

które z innych przyczyn nie mogłyby odnieść skutku. Skarżący musi „wykazać”,

a więc

nie

„wskazać”,

„przytoczyć”

czy

„uwiarygodnić”,

że

wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe. Wykazanie

w skardze

o

stwierdzenie

niezgodności

z prawem

prawomocnego orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze

innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe polega na ujawnieniu

i przedstawieniu tej okoliczności w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości

oraz na dowiedzeniu jej istnienia i przekonującym uzasadnieniu (postanowienie SN

z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt III CNP 23/05, OSNC z 2006 r., nr 7 – 8, poz.

140). Nie chodzi tylko o skargę kasacyjną, ale także o skargę o wznowienie

postępowania oraz o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie

orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności

(zob. postanowienie SN z dnia 24 lipca 2008 r., sygn. akt I CNP 50/08, nie publ.).

Skarżący uzasadniając to, że w niniejszej sprawie wzruszenie zaskarżonego

postanowienia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe

wykazał niedopuszczalność skargi kasacyjnej powołując się na przepis art. 3982 § 1

k.p.c., ale nie przeprowadził dostatecznej analizy prawnej możliwości skorzystania

z innych środków prawnych, podnosząc jedynie ogólnikowo, że nie zachodzą

w niniejszej sprawie jakiekolwiek przesłanki, które uzasadniałyby przykładowo

wznowienie postępowania.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.

424 k.p.c.

db