Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with statutory requirements for legal challenge to final judgment.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against a final eviction judgment due to procedural deficiencies. The plaintiff failed to cite the specific legal provision violated, substantiate the alleged loss with evidence, and prove that no other legal remedies were available. Consequently, the court ruled that the appeal lacked essential elements required by law and was inadmissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for a finding of unlawfulness of a final judgment must cumulatively specify the violated provision, substantiate the loss, and demonstrate the unavailability of other remedies; failure to meet any requirement results in dismissal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 21/05
POSTANOWIENIE
Dnia 18 stycznia 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z powództwa R. M.
przeciwko A. S.
o eksmisję z nieruchomości,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 stycznia 2006 r.,
na skutek skargi powódki
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Okręgowego w R.
z dnia 28 czerwca 2005 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 października 2005 r. Sąd Okręgowy w R. zmienił wyrok
Sądu Rejonowego w G. z dnia 23 marca 2004 r. w ten sposób, że oddalił
powództwo R. M. przeciwko A. S. o eksmisję z nieruchomości.
Wyrok Sądu Okręgowego powódka zaskarżyła skargą o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia – ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r.
o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju
sądów powszechnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) powinna zawierać – obok
oznaczenia orzeczenia, od którego została wniesiona, przytoczenia jej podstaw
oraz ich uzasadnienia i wniosku o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem
– także wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne,
uprawdopodobnienie
wyrządzenia
szkody,
spowodowanej
przez
wydanie
orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz wykazanie że wzruszenie zaskarżonego
orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione
w sposób kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca któregokolwiek
z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym
dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.
W postanowieniu z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05 (niepubl.) Sąd
Najwyższy wyjaśnił, że każde wymaganie przewidziane w art. 424 5 § 1 k.p.c. ma
charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od
innych. Skoro więc ww. przepis wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania
przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, to nie może
budzić wątpliwości, że
skarga
musi zawierać każdy z tych
elementów
przedstawiony odrębnie. Tymczasem w skardze powódki powołano podstawy
z uzasadnieniem, ale nie wskazano przepisu prawa, z którym zaskarżone
orzeczenie jest niezgodne.
Należy podkreślić, że gdy ten sam przepis stanowi jednocześnie element
podstawy skargi i przepis, z którym orzeczenie jest niezgodne, konieczne jest
powołanie go w dwóch odrębnych punktach, tak aby spełnienie obu omawianych
wymagań nie budziło wątpliwości. Rygoryzm w tym zakresie jest tym bardziej
uzasadniony, że niejednokrotnie przepisy uzasadniające podniesienie podstaw nie
są tożsame z przepisami (przepisem), z którym orzeczenie jest niezgodne. Jest tak
zazwyczaj m.in. w przypadku, gdy przedmiotem skargi jest orzeczenie co do istoty
sprawy, a jej podstawą przepisy prawa procesowego.
W tej sytuacji należy przyjąć, że skarga powódki nie spełnia wymagania
określonego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.
Sąd Najwyższy wyjaśnił, że przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody polega na złożeniu przez
skarżącego oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej rodzaju
i rozmiaru – oraz
uwiarygodnienie tego oświadczenia poprzez powołanie
i przedstawienie dowodów (postanowienia z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05,
Biul. SN 2005, nr 10, s. 14 i z dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP 28/05, niepubl.; por.
także art. 243 k.p.c.). Skarżąca nie wypełniła tego obowiązku, gdyż ograniczyła się
wyłącznie do wskazania możliwości wystąpienia szkody polegającej na odjęciu
własności 140 m 2 gruntu o wartości 1 400 zł.
Należy przy tym podkreślić, że skarga o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia nie służy zapobieganiu wyrządzenia szkody,
mogącej powstać wskutek wydania zaskarżonego orzeczenia, ale jest środkiem
prawnym, który w razie jego uwzględnienia stanowi podstawę wystąpienia
przeciwko Skarbowi Państwa z powództwem o naprawienie szkody wyrządzonej
orzeczeniem sądowym, która już realnie wystąpiła (por. postanowienie SN z dnia
27 października 2005 r., V CNP 28/05, niepubl.).
Skarżąca nie wykazała również, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia
w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, zatem nie spełniła
wymagania art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
W tej kwestii Sąd Najwyższy wyjaśnił, że aby spełnić wymagania
przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżąca powinna przeprowadzić wywód,
z którego wynika, że ani skarga kasacyjna, ani skarga o wznowienie postępowania
nie są dopuszczalne w tej sprawie albo z innych przyczyn nie mogą zostać
skutecznie wniesione (postanowienia z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05,
niepubl. i z dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP 28/05, niepubl. oraz z dnia 16 grudnia
2005 r., I CNP 37/05, niepubl.). Tymczasem skarżąca poprzestała jedynie na
lakonicznym stwierdzeniu, że wzruszenie zaskarżonego wyroku za pomocą innych
środków prawnych nie było i nadal nie jest możliwe.
Z tych względów, stwierdziwszy że skarga powódki nie spełnia wymagań
określonych w art. 4245 § 1 pkt 3, 4 i 5 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji
(art. 4248 § 1 k.p.c.).
jc