Supreme Court dismisses appeal for invalidating enforcement title due to failure to cite specific violated law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defendant's appeal challenging the final judgment that revoked the enforceability of a title. The appellant argued for damages but failed to explicitly cite the specific legal provision allegedly violated by the lower court's decision. The court ruled that under Polish civil procedure law, an appeal for invalidity must clearly identify the exact statutory provision breached; mere reliance on procedural grounds without naming the substantive law is insufficient and renders the appeal inadmissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for invalidity of a final judgment is inadmissible if it fails to explicitly cite the specific legal provision with which the judgment is alleged to be inconsistent, as this requirement is independent of stating the grounds of the appeal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 2/12
POSTANOWIENIE
Dnia 17 lutego 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Grzegorz Misiurek
w sprawie z powództwa R. C.
przeciwko „M.” sp. z o.o. w S.
o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 17 lutego 2012 r.,
na skutek skargi strony pozwanej
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego
z dnia 7 grudnia 2010 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Pozwana „M.” Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. wniosła skargę
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z
dnia 7 grudnia 2010 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego z dnia 27 lipca
2010 r., podnosząc, że przez wydanie tego orzeczenia została jej wyrządzona
szkoda na kwotę 5.332,84 zł.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia powinna zawierać m.in. przytoczenie jej podstaw i ich
uzasadnienie oraz wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest
niezgodne.
Każde z tych wymagań, tak jak i pozostałe wymienione w tym przepisie, jest
indywidualne
i
niezależne;
powinno
być
zatem
wyraźnie
wyodrębnione
i wypełnione. Brak choćby jednego z nich powoduje, że skarga jest dotknięta
istotną wadą, nienaprawialną w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych
i podlega odrzuceniu a limine.
Wniesiona przez skarżącą skarga nie zawiera jednego z powołanych wyżej
elementów konstrukcyjnych, niezbędnych do uznania jej za sporządzoną w sposób
prawidłowy i warunkującą merytoryczne rozpoznanie. Nie wymienia przepisów
prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (art. 424 5 § 1 pkt 3).
W orzecznictwie Sądu najwyższego zostało już wyjaśnione, że wymóg ten
jest samoistny i niezależny od wymogu wskazania podstaw skargi o stwierdzenie
niezgodności. Zwrócono uwagę, że postawienie przez prawodawcę jako dwu
odrębnych wymagań przytoczenia podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania
przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, było zabiegiem
w pełni świadomym i uzasadnionym. Instytucja skargi została ustanowiona w celu
stworzenia możliwości realizacji uprawnień wypływających z art. 417 1 § 2 k.c.,
zagwarantowanych w art. 77 ust. 1 Konstytucji, przewidującym odpowiedzialność
Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez niezgodne z prawem działania przy
wykonywaniu
władzy
publicznej.
Niezgodność
z
prawem,
uzasadniająca
odpowiedzialność Skarbu Państwa musi być – już na etapie wnoszenia skargi –
określona jasno przez wskazanie przepisu, z którym skarżone orzeczenie jest
niezgodne. Same wady postępowania poprzedzającego wydanie skarżonego
orzeczenia, wytykane w ramach podstaw, nie zawsze powodują niezgodność
orzeczenia z prawem (por. art. 4244 k.p.c.), a jeśli nawet tak się dzieje, to przepisy
wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być – i często nie są –
tożsame z przepisami, z którym orzeczenie jest niezgodne (zob. m.in.
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 6 listopada 2008 r., I BP 11/08, niepubl.
oraz z dnia 25 sierpnia 2010 r., II BU 2/10, niepubl.).
W konsekwencji przyjmuje się, że nie stanowi spełnienia wymagania
przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. odwołanie się do podstaw skargi lub ich
uzasadnienia, jak uczyniła to skarżąca.
Powołany brak czyni skargę, jako nie spełniającą wymagań z art. 424 5 § 1,
niedopuszczalną i prowadzi do jej odrzucenia (art. 4248 § 1 k.p.c.).
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.