Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 2/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for annulment due to lack of proven damage and failure to cite specific legal provisions.

Numero d'incarto III CNP 2/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal seeking to annul a final judgment regarding property co-ownership. The court found that no damage was caused to the applicant, which is a mandatory prerequisite for such an appeal under civil procedure law. Furthermore, the applicant failed to identify the specific legal provisions allegedly violated by the lower court's decision, rendering the appeal procedurally defective.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.; An appeal for annulment requires proof of damage caused by the contested judgment and must explicitly cite the specific legal provisions allegedly violated.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for annulment civil procedure law proof of damage citation of provisions property co-ownership final judgment procedural defect

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4241 § 1 k.p.c.
niezbędną przesłanką umożliwiającą rozpoznanie skargi (art. 4241 § 1 k.p.c.).
Art. 231 k.c.
od chwili doręczenia skarżącej pozwu w sprawie wytoczonej na podstawie art. 231
Art. 224 § 2 k.c.
Od tej też chwili, zgodnie z art. 224 § 2 k.c., posiadacz powinien
Art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.
Tymczasem, zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., wskazanie takich przepisów jest
art. 4241 § 1 k.p.c
niezbędną przesłanką umożliwiającą rozpoznanie skargi (art. 4241 § 1 k.p.c.).
art. 231 k.c
od chwili doręczenia skarżącej pozwu w sprawie wytoczonej na podstawie art. 231
art. 224 § 2 k.c
Od tej też chwili, zgodnie z art. 224 § 2 k.c., posiadacz powinien
art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c
Tymczasem, zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., wskazanie takich przepisów jest

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 2/11

POSTANOWIENIE

Dnia 25 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z wniosku D. B.

przy uczestnictwie K. S., K. B. i M. M.

o zniesienie współwłasności nieruchomości,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 marca 2011 r.,

skargi wnioskodawczyni

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w K.

z dnia 4 marca 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

W niniejszej sprawie istnieją dwie przyczyny uzasadniające odrzucenie

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Przez wydanie kwestionowanego wyroku nie wyrządzono skarżącej szkody, co jest

niezbędną przesłanką umożliwiającą rozpoznanie skargi (art. 4241 § 1 k.p.c.).

Sąd Okręgowy prawidłowo wskazał, że zasądza wynagrodzenie za bezumowne

korzystanie z nieruchomości nie od rozpoczęcia takiego korzystania, lecz dopiero

od chwili doręczenia skarżącej pozwu w sprawie wytoczonej na podstawie art. 231

k.c. Chwilę tę należy bowiem uznać za dowiedzenie się przez samoistnego

posiadacza w dobrej wierze, że żąda się od niego wydania rzeczy będącej

w posiadaniu. Od tej też chwili, zgodnie z art. 224 § 2 k.c., posiadacz powinien

płacić wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z rzeczy. Ponadto, chociaż

w skardze wskazano jej podstawy oraz je uzasadniono, to jednak w skardze nie

wskazano, z jakimi przepisami pozostaje sprzeczne kwestionowane orzeczenie.

Tymczasem, zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., wskazanie takich przepisów jest

samodzielnym i niezbędnym elementem skargi o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia, którego brak uzasadnia odrzucenie skargi.

Jednocześnie z utrwalonego już orzecznictwa Sądu Najwyższego jednoznacznie

wynika, że wskazanie podstaw skargi nie jest tożsame ze wskazaniem przepisów,

z którymi zaskarżone orzeczenie pozostaje sprzeczne.