Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with procedural requirements regarding legal basis and exhaustion of remedies.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's complaint for failure to meet specific procedural requirements under the Code of Civil Procedure. The appellant alleged violations of insurance policy terms and civil code provisions but failed to distinguish between the grounds of the complaint and the specific legal provisions violated. Furthermore, the appellant did not demonstrate that a retrial via a complaint for reopening proceedings was impossible, a mandatory requirement for this type of appeal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4244 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A complaint for violation of a final judgment must cumulatively satisfy all structural requirements, including the distinction between grounds of complaint and violated provisions, and proof that no other legal remedy is available.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 19/16 POSTANOWIENIE Dnia 12 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z powództwa R. K.przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń S.A. w Warszawieo zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 października 2016 r.,na skutek skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt II Ca …/15, odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
Powód R. K. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 25 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Poza wykazaniem przesłanek dopuszczalności skargi określonych w art. 4241 § 1 k.p.c., - zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. - skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona ze wskazaniem w jakiej części zostało zaskarżone, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym orzeczenie to jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Zachowanie powyższych wymagań konstrukcyjnych skargi podlega badaniu przez Sąd Najwyższy przy wniesieniu skargi. Uchybienie tym wymaganiom nie podlega sanowaniu, a brak któregokolwiek z tych elementów konstrukcyjnych skargi skutkuje odrzuceniem skargi a limine (art. 4248 § 1 k.p.c.). Wymagania te powinny być spełnione w sposób kumulatywny, a nadto każde z nich ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych (por. m.in. postanowienia z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05 oraz z dnia 7 sierpnia 2012 r., III CNP 14/12 - nie publ.).
Skarga posiada wyodrębnioną część redakcyjną, w której przytoczono podstawę skargi w postaci naruszenia przepisów prawa materialnego, i jej uzasadnienie. Skarżący zarzucił błędne zastosowanie § 22 ust. 8 pkt 2 zd. 2 ogólnych warunków ubezpieczenia autocasco dla klienta indywidualnego oraz małego lub średniego przedsiębiorcy (dalej: „o.w.u.”) przez jego błędne zastosowanie. Ponadto zarzucił naruszenie § 22 ust. 8 pkt 2 o.w.u. oraz § 20 ust. 2 w zw. z § 22 ust. 8 pkt 1 o.w.u. poprzez ich błędną wykładnię. Zgodnie z art. 4244 k.p.c., skargę można oprzeć na podstawie naruszeń prawa materialnego lub przepisów postępowania, które spowodowały niezgodność wyroku z prawem.
Przez przepisy prawa materialnego należy rozumieć, tak jak w odniesieniu do skargi kasacyjnej, jedynie normy wynikające z konstytucyjnych źródeł prawa (por. art. 87 Konstytucji), tj. Konstytucji, ustaw, umów międzynarodowych, aktów normatywnych niższego rzędu (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 21 października 1998 r., II CKN 3/98, nie publ., z dnia 2 grudnia 1998 r., I CKN 907/97, nie publ. oraz z dnia 22 kwietnia 1999 r., II UKN 594/98, OSNAPiUS 2000, nr 13, poz. 526). Nie można do nich zaliczyć postanowień ogólnych warunków umów, w tym ubezpieczenia.
Są one jedynie tzw. wzorcem kwalifikowanym i wiążą strony dlatego, że stały się składnikiem umowy łączącej strony. Nie mają one jednak charakteru normatywnego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 1999 r., III CKN 299/98, nie publ. oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 1998 r., I CKN 774/97, OSNC 1999, nr 2, poz. 29). Z tych względów tylko zarzut ujęty w punkcie pierwszym podstaw skargi, w którym oprócz wskazania naruszenia wskazanego postanowienia o.w.u. powołano także art. 140 i art. 58 § 3 k.c. opiera się na podstawie wskazanej w art. 4244 k.p.c., a tym samym spełnia wymaganie określone w art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c. - przytoczenia podstaw skargi i ich uzasadnienia.
Według art. 424 § pkt 3 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku powinna wskazywać również przepis prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny. Jest to wymaganie oddzielne, niezależne od wymagania przytoczenia w skardze podstaw skargi i ich uzasadnienia, jak również od wniosku o stwierdzenie niezgodności z prawem. Ustawodawca wyraźnie wyodrębnił bowiem podstawy skargi, w tym przepisy składające się na ich uzasadnienie, od przepisów (przepisu), z którymi jest niezgodny zaskarżony wyrok. Przepisy wytykane w ramach podstaw skargi nie muszą być bowiem tożsame z przepisami, z którymi wyrok jest niezgodny.
Nie spełnia tego wymagania skarga, która nie zawiera rozróżnienia pomiędzy podstawą skargi a przepisami, z którymi nie jest zgodny wyrok. Tym bardziej w sytuacji, w której w ramach podstawy skargi kasacyjnej powołano się na postanowienia o.w.u., które nie mają charakteru normatywnego.Skarga powinna także wykazywać, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Skarżący ma więc obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe przez przedstawienie analizy przepisów dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogłyby odnieść skutku.
Wprawdzie skarżący zawarł taki wywód, ale odniósł się w nim tylko do niedopuszczalności zaskarżenia wyroku apelacją i skargą kasacyjną. Nie odniósł się w nim do kwestii niedopuszczalności zaskarżenia wyroku skargą o wznowienie postępowania. Tym samym nie można przyjąć, aby skarżący sprostał obowiązkowi wynikającemu z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Z przytoczonych względów skarga, jako niespełniająca wymagań przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c., podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.). kc jw