Supreme Court dismisses appeal for non-compliance due to lack of proven damage and missing legal citation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against a final judgment ordering payment. The plaintiff failed to prove that the judgment caused actual damage and did not cite the specific legal provision allegedly violated. The court ruled that such appeals require cumulative proof of damage and explicit identification of the conflicting law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 4241 § 1 k.p.c.; art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.; art. 4248 § 1 k.p.c. An appeal for non-compliance is inadmissible if the appellant fails to prove damage caused by the judgment or fails to cite the specific legal provision allegedly violated.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 18/12
POSTANOWIENIE
Dnia 12 września 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z powództwa J. M.
przeciwko W. M.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 12 września 2012 r.,
na skutek skargi powódki
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 10 grudnia 2010 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2010 r. Sąd Okręgowy w K. zmienił wyrok Sądu
Rejonowego w K. z dnia 17 września 2010 r. w ten sposób, że oddalił powództwo J.
M. przeciwko W. M. o zapłatę.
Od wyroku Sądu Okręgowego powódka J. M. wniosła skargę o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.,
skarga
o stwierdzenie
niezgodności
z
prawem
prawomocnego
orzeczenia
przysługuje wtedy, gdy przez wydanie prawomocnego wyroku niezgodnego
z prawem stronie wyrządzona została szkoda. Z tego powodu wśród tzw.
konstrukcyjnych wymagań skargi przewidziano obowiązek uprawdopodobnienia
wyrządzenia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), który oznacza złożenie przez
skarżącego w skardze oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej
rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia poprzez powoływanie
i przedstawianie dowodów, w tym tzw. dowody niedające pewności, oraz innych
środków, nieuznawanych przez kodeks za dowody, np. pisemne oświadczenia,
surogaty dokumentów. Zawarte w art. 4241 § 1 k.p.c. sformułowanie „przez
wydanie” oznacza, że między wydaniem zaskarżonego orzeczenia a powstaniem
szkody musi zachodzić normalny, adekwatny związek przyczynowy, o którym
mowa w art. 361 § 1 k.c. Brak związku przyczynowego skutkuje niemożnością
uznania, że szkoda została wyrządzona przez wydanie zaskarżonego orzeczenia
i sprawia, że skarga jest niedopuszczalna. Szkoda musi zatem być spowodowana
przez wydanie orzeczenia, a więc powinna zostać poniesiona później niż w dacie
wydania orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada
2005 r., II CNP 15/05, OSNC 2006, nr 9, poz. 153, z dnia 27 lipca 2006 r., II BP
11/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 223, z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06,
IC 2007, nr 12, s. 50, z dnia 25 maja 2007 r., III CNP 30/07, IC 2008, nr 12, s. 52).
Skarżąca nie odniosła się w skardze do opisanego wymagania skargi
i ograniczyła się jedynie do zarzucenia w sposób bardzo ogólnikowy naruszenia art.
232 k.p.c. przez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność
powstania oraz rozmiaru szkody, co w oczywisty sposób nie spełnia przesłanki
określonej w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
Skarga powódki jest niedopuszczalna również z tej przyczyny, że nie
wskazano w niej przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.
Sąd Najwyższy – a w ślad za nim Trybunał Konstytucyjny – wyjaśniał, że wszystkie
wymagania art. 4245 § 1 pkt 1-6 k.p.c. mają charakter konstrukcyjny i powinny być
spełnione w sposób kumulatywny, a zatem skarga niespełniająca któregokolwiek
z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym
dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine (np. postanowienie
z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.). Skoro więc ww. przepis wyraźnie
odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone
orzeczenie jest niezgodne, to nie może budzić wątpliwości, że skarga musi
zawierać każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie. Powódka sformułowała
zarzut naruszenia art. 232 k.p.c. w związku z art. 382 k.p.c. składający się na
podstawę skargi, jednak nie wskazała przepisu prawa, z którym zaskarżone
orzeczenie jest niezgodne.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).
jw