Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 18/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-compliance due to lack of proven damage and missing legal citation.

Numero d'incarto III CNP 18/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against a final judgment ordering payment. The plaintiff failed to prove that the judgment caused actual damage and did not cite the specific legal provision allegedly violated. The court ruled that such appeals require cumulative proof of damage and explicit identification of the conflicting law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

art. 4241 § 1 k.p.c.; art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.; art. 4248 § 1 k.p.c. An appeal for non-compliance is inadmissible if the appellant fails to prove damage caused by the judgment or fails to cite the specific legal provision allegedly violated.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for non-compliance proof of damage constructive requirements cited legal provision inadmissible appeal causal link final judgment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4241 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art.
art. 4171 § 2 k.c.
4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.,
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
wyrządzenia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), który oznacza złożenie przez
art. 361 § 1 k.c.
mowa w art. 361 § 1 k.c. Brak związku przyczynowego skutkuje niemożnością
art. 4248 § 1 k.p.c.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).
art. 4241 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art.
art. 4171 § 2 k.c
4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.,
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
wyrządzenia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), który oznacza złożenie przez
art. 361 § 1 k.c
mowa w art. 361 § 1 k.c.
art. 232 k.p.c
zarzut naruszenia art. 232 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2005 r., II CNP 15/05
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 lipca 2006 r., II BP 11/06
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2007 r., III CNP 30/07
postanowienie z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05
II CNP 15/05
Supreme Court dismisses appeal against final costs ruling as it is not a final judgment on the main case.
III CNP 46/06
Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with law due to failure to prove actual damage caused by the judgment.
III CNP 30/07
Supreme Court dismisses appeal for annulment of final ruling on property division due to lack of proven damage.
IV CNP 1/05
Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with formal requirements for legal challenge to final judgment.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 18/12

POSTANOWIENIE

Dnia 12 września 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa J. M.

przeciwko W. M.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 września 2012 r.,

na skutek skargi powódki

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 10 grudnia 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2010 r. Sąd Okręgowy w K. zmienił wyrok Sądu

Rejonowego w K. z dnia 17 września 2010 r. w ten sposób, że oddalił powództwo J.

M. przeciwko W. M. o zapłatę.

Od wyroku Sądu Okręgowego powódka J. M. wniosła skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.,

skarga

o stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia

przysługuje wtedy, gdy przez wydanie prawomocnego wyroku niezgodnego

z prawem stronie wyrządzona została szkoda. Z tego powodu wśród tzw.

konstrukcyjnych wymagań skargi przewidziano obowiązek uprawdopodobnienia

wyrządzenia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), który oznacza złożenie przez

skarżącego w skardze oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej

rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia poprzez powoływanie

i przedstawianie dowodów, w tym tzw. dowody niedające pewności, oraz innych

środków, nieuznawanych przez kodeks za dowody, np. pisemne oświadczenia,

surogaty dokumentów. Zawarte w art. 4241 § 1 k.p.c. sformułowanie „przez

wydanie” oznacza, że między wydaniem zaskarżonego orzeczenia a powstaniem

szkody musi zachodzić normalny, adekwatny związek przyczynowy, o którym

mowa w art. 361 § 1 k.c. Brak związku przyczynowego skutkuje niemożnością

uznania, że szkoda została wyrządzona przez wydanie zaskarżonego orzeczenia

i sprawia, że skarga jest niedopuszczalna. Szkoda musi zatem być spowodowana

przez wydanie orzeczenia, a więc powinna zostać poniesiona później niż w dacie

wydania orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada

2005 r., II CNP 15/05, OSNC 2006, nr 9, poz. 153, z dnia 27 lipca 2006 r., II BP

11/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 223, z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06,

IC 2007, nr 12, s. 50, z dnia 25 maja 2007 r., III CNP 30/07, IC 2008, nr 12, s. 52).

Skarżąca nie odniosła się w skardze do opisanego wymagania skargi

i ograniczyła się jedynie do zarzucenia w sposób bardzo ogólnikowy naruszenia art.

232 k.p.c. przez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność

powstania oraz rozmiaru szkody, co w oczywisty sposób nie spełnia przesłanki

określonej w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

Skarga powódki jest niedopuszczalna również z tej przyczyny, że nie

wskazano w niej przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.

Sąd Najwyższy – a w ślad za nim Trybunał Konstytucyjny – wyjaśniał, że wszystkie

wymagania art. 4245 § 1 pkt 1-6 k.p.c. mają charakter konstrukcyjny i powinny być

spełnione w sposób kumulatywny, a zatem skarga niespełniająca któregokolwiek

z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym

dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine (np. postanowienie

z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.). Skoro więc ww. przepis wyraźnie

odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne, to nie może budzić wątpliwości, że skarga musi

zawierać każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie. Powódka sformułowała

zarzut naruszenia art. 232 k.p.c. w związku z art. 382 k.p.c. składający się na

podstawę skargi, jednak nie wskazała przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).

jw