Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 18/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalidating final ruling as inadmissible due to lack of alternative remedies and missed deadline.

Numero d'incarto III CNP 18/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Inammissibile (Inadmissible)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected Anny R.'s appeal challenging a final order establishing a necessary path. The appellant argued that no other legal remedies existed and requested a deadline extension, claiming the limitation period had not interrupted. The court ruled the appeal inadmissible because a cassation appeal was available but not filed, and the two-year limitation period is a substantive right that cannot be extended or interrupted.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 424 § 1 k.p.c.; Art. 424 § 8 k.p.c.; Art. 168 k.p.c. An appeal for invalidating a final ruling is inadmissible if a cassation appeal was available but not filed, and the limitation period is a substantive right subject to no extension or interruption.

Parole chiave

Generato dall'IA
inadmissible appeal cassation remedy limitation period substantive right necessary path final ruling procedural deadline

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 424 § 1 k.p.c.
od kosztów sądowych „nie przerwały biegu przedawnienia z art. 424 6 § 1 k.p.c.”
art. 424 § 8 k.p.c.
od kosztów sądowych „nie przerwały biegu przedawnienia z art. 424 6 § 1 k.p.c.”
art. 168 k.p.c.
przywróceniu na podstawie art. 168 i nast.
art. 4241 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 18/10

POSTANOWIENIE

Dnia 14 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z wniosku J. T., A. K., M. J., J. P.

przy uczestnictwie A. R., P. R., H. M., C. M., Gminy K.

o ustanowienie drogi koniecznej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 czerwca 2010 r.,

na skutek skargi uczestniczki Anny R.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w N. z dnia 3 lipca 2007 r., sygn. akt

III Ca (…) [III WSC (…)],

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

W dniu 26 czerwca 2010 r. A. R. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności

z prawem postanowienia Sądu Okręgowego w N. z dnia 3 lipca 2007 r., III Ca (…),

zmieniającego postanowienie Sądu Rejonowego w N. z dnia 28 grudnia 2005 r., Ns (…),

w

przedmiocie

ustanowienia

drogi

koniecznej

oraz

od

postanowienia

z dnia

3 października 2007 r. dokonującego wykładni postanowienia z dnia 3 lipca 2007 r.

Ponadto wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na wypadek uznania, że

jej wnioski z dnia 20 maja 2009 r. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu i o zwolnienie

od kosztów sądowych „nie przerwały biegu przedawnienia z art. 424 6 § 1 k.p.c.”

Podniosła, że wzruszenie ww. postanowień nie było i nie jest możliwe w drodze środków

prawnych innych niż skarga, gdyż „szkody” wystąpiły po 22 miesiącach, licząc „od

wydania tych postanowień”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji, jeżeli zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie

środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Od postanowienia Sądu Okręgowego objętego skargą o stwierdzenie jego

niezgodności z prawem przysługiwała skarga kasacyjna, o czym uczestnicy zostali

zostali pouczeni, ale skargi nie wnieśli. W tej sytuacji skarga przewidziana w art. 424 1

k.p.c. jest niedopuszczalna, co - automatycznie – dotyczy także postanowienia w

przedmiocie wykładni (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia

2006 r., III CNP 62/06, „Izba Cywilna” 2007, nr 12, s. 50 lub z dnia 16 czerwca 2009 r.,

III CNP 14/09, niepubl.).

Należy także zaznaczyć, że dwuletni termin do wniesienia skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia – choć pełni istotne funkcje

procesowe – jest terminem zawitym prawa materialnego, a zatem nie podlega

przywróceniu na podstawie art. 168 i nast. k.p.c. Wbrew twierdzeniom skarżącej, bieg

tego terminu nie podlega również przerwaniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 15 czerwca 2007 r., I CNP 28/07, OSNC-ZD 2008, nr C, poz. 61).

Z tych względów, skoro skarga jest niedopuszczalna, a ponadto została

wniesiona z uchybieniem terminowi, należało orzec, jak w sentencji (art. 424 8 § 1 k.p.c.).