Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 18/05 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal when harm stems from prior order, not the second-instance ruling.

Numero d'incarto III CNP 18/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against a second-instance order rejecting a retrial request. The plaintiff argued the appeal was valid, but the court found the alleged harm resulted from an earlier 1976 order, not the current decision. Consequently, the court ruled that an appeal for legal inconsistency requires the specific harm to be caused by the challenged ruling itself.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

art. 4241 § 1 k.p.c.; art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.: An appeal for legal inconsistency against a second-instance order dismissing a retrial request is admissible only if the plaintiff proves the harm was caused by that specific order, not by the prior order subject to retrial.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for legal inconsistency harm causation requirement second instance order retrial request dismissal procedural standing

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4241 § 1 k.p.c.
kończące postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 4241 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
4241 § 1 i art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).
art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 4241 k.p.c
kończące postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 4241 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
4241 § 1 i art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 1966 r., II UZ 7/96
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 1966 r., II UZ 7/96,
uchwala składu siedmiu sędziów z dnia 26 października 2005 r., III BZP 1/05

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 18/05

Postanowienie sądu drugiej instancji oddalające zażalenie na

postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające skargę o wznowienie

postępowania może być przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia tylko wtedy, gdy szkoda została

wyrządzona przez wydanie tego orzeczenia, a nie przez wydanie orzeczenia

objętego skargą o wznowienie postępowania.

Sędzia SN Jacek Gudowski

Sąd Najwyższy w sprawie ze skargi Wojciecha P. o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym postanowieniem w sprawie z wniosku Gminy W. przy

uczestnictwie Skarbu Państwa-Wojewody M. i Starosty W. o zezwolenie na złożenie

świadczenia do depozytu sądowego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w

dniu 27 stycznia 2006 r., na skutek skargi Wojciecha P. o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sądu Okręgowego w Krakowie

z dnia 26 kwietnia 2005 r.

odrzucił skargę.

Uzasadnienie

Prawomocnym postanowieniem z dnia 12 stycznia 1976 r., wydanym w

sprawie I Ns (...)/76, Sąd Rejonowy w Wadowicach zezwolił Rejonowemu

Zarządowi Gospodarki Terenami przy Naczelniku Miasta W. na złożenie do

depozytu sądowego kwoty 104 906,50 zł tytułem odszkodowania należnego

nieżyjącej Antoninie P. Wojciech P. wniósł skargę o wznowienie postępowania w tej

sprawie, ale Sąd Rejonowy w Wadowicach – postanowieniem z dnia 20

października 2004 r. – odrzucił ją. Zażalenie skarżącego na to orzeczenie Sąd

Okręgowy w Krakowie – postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2005 r. – oddalił.

Na postanowienie Sądu Okręgowego skarżący wniósł skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Postanowienie sądu drugiej instancji oddalające zażalenie na postanowienie o

odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania należy uznać za orzeczenie

kończące postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 4241 k.p.c. (por. np.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 1966 r., II UZ 7/96,

OSNAPUS 1997, nr 12, poz. 226), rzecz jednak w tym, że przedmiotem skargi o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia może być

wyłącznie orzeczenie, przez którego wydanie stronie została wyrządzona szkoda

(art. 4241 § 1 i art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). W tym wypadku może chodzić wyłącznie o

postanowienie Sądu Rejonowego w Wadowicach z dnia 12 stycznia 1976 r., co

zresztą potwierdził sam skarżący, który – uprawdopodobniając wyrządzoną szkodę

– wskazał, że powstała ona na skutek zezwolenia „na wpłatę na jego rzecz

odszkodowania do depozytu sądowego w sprawie I Ns (...)/76 na podstawie decyzji

administracyjnej, której nieważność została aktualnie stwierdzona ostateczną

decyzją". Tego orzeczenia skarżący jednak nie zaskarżył, a gdyby zresztą to zrobił,

skarga i tak zostałaby odrzucona, gdyż zgodnie ze stanowiskiem zajętym przez Sąd

Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 26 października 2005 r.,

mającej moc zasady prawnej, III BZP 1/05 (OSNC 2006, nr 5, poz. 78), skarga o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od

orzeczeń, które stały się prawomocne z dniem 1 września 2004 r. i później.

Poza tym skarżący jest w błędzie, pozostając w przekonaniu, że wniesiona

przez niego skarga jest środkiem prowadzącym do „wzruszenia" zaskarżonego

postanowienia. Myli się także twierdząc, że skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia uzasadnia występowanie w sprawie

zagadnienia prawnego wymagającego rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy.

W tej sytuacji należy stwierdzić, że jakkolwiek postanowienie sądu drugiej

instancji oddalające zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji

odrzucające skargę o wznowienie postępowania może być przedmiotem skargi o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, to jednak szkoda

wyrządzona stronie – stanowiąca jeden z elementów uzasadniających skargę –

musi być następstwem wydania tego postanowienia, a nie orzeczenia

zaskarżonego skargą o wznowienie postępowania. Skarżący takiej szkody nie

uprawdopodobnił ani nawet nie wskazał, należało zatem orzec, jak w sentencji (art.

4248 § 1 w związku z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).