Plaintiffs dismissed for failing to prove impossibility of appeal under Civil Procedure Code Art. 4245 § 1 pkt. 5.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiffs' application to set aside a final judgment due to insufficient legal reasoning. Although the plaintiffs cited relevant sections of the Civil Procedure Code regarding the impossibility of further appeals, they merely listed the articles without providing a comprehensive legal analysis. The court ruled that the burden requires a convincing demonstration of why other remedies were unavailable, which the plaintiffs failed to meet.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 pkt. 5 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: The applicant must positively demonstrate, through a complete legal analysis, that no other legal remedies were available or effective to challenge the final judgment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 17/14 POSTANOWIENIE Dnia 21 listopada 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie z powództwa J. K., K. K. i A. K.przeciwko Skarbowi Państwa - Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrado zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 listopada 2014 r.,na skutek skargi powodów o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 18 maja 2012 r., 1) odrzuca skargę;
2) zasądza od powodów na rzecz strony pozwanej kwotę 1 800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 18 maja 2012 r. Sąd Okręgowy w K., w wyniku apelacji strony pozwanej, zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji zasądzający od pozwanego Skarbu Państwa- Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz powodów J. K. i A. K. łącznię kwotę 23 466 zł. a na rzecz powoda K. K. kwotę 11.734 zł., w obu wypadkach z ustawowymi odsetkami od dnia 29 stycznia 2008 r., i oddalił powództwo w całości.W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego prawomocnego wyroku powodowie, uzasadniając przesłankę skargi przewidzianą w art. 4245 § 1 pkt. 4 k.p.c., stwierdzili, że wzruszenie zaskarżonego wyroku nie było i nie jest możliwe w drodze zwykłych środków zaskarżenia, nadto zgodnie z art. 3982 § 1 zd. 1 k.p.c. niedopuszczalna jest w niej skarga kasacyjna ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia niższą niż 50.000 zł., jak również „w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek do wznowienia postępowania, o której mowa w dziale VI Wznowienie postępowania w tytule VI Postępowanie Księgi I Części I kodeksu postępowania cywilnego.
Stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy nie uległ zmianie od chwili wydania przedmiotowego orzeczenia”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt. 5 k.p.c. jednym z konstrukcyjnych wymagań skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest wykazanie przez skarżącego, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, powyższy przepis nakłada na skarżącego obowiązek wykazania, w sposób niebudzący wątpliwości, w drodze odrębnego, wyczerpującego i wszechstronnego wywodu prawnego, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Skarżącego obciąża zatem obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący musi zatem „wykazać”, a nie „wskazać”, „przedstawić”, „stwierdzić” czy „uwiarygodnić”, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, musi więc to przekonująco przedstawić i uzasadnić (porównaj między innymi postanowienia z dnia 17 sierpnia 2005 r.
I CNP 5/05, OSNC 2006/1/17, z dnia 27 sierpnia 2006 r. III CNP 23/05, OSNC 2006/7-8/140, z dnia 3 czerwca 2011 r., II CNP 14/11 i z dnia 16 kwietnia 2014 r., IV CNP 65/13 (niepubl.). Powodowie nie wykazali, w sposób wymagany w art. 4245 § 1 pkt.5 k.p.c., że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze skargi o wznowienie postępowania nie było i nie jest możliwe. Ograniczyli się bowiem w tym zakresie jedynie do ogólnego twierdzenia, ze wskazaniem numeracji działu, tytułu, księgi i części kodeksu postępowania cywilnego, zawierających przepisy dotyczące skargi o wznowienie postępowania.
Nie przedstawili natomiast żadnej analizy prawnej przepisów dotyczących tego środka zaskarżenia ani żadnych argumentów, które mogłyby uzasadnić ich twierdzenie o braku możliwości skorzystania z tego środka.Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. odrzucił skargę, a na podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 98, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. orzekł o kosztach postępowania skargowego na wniosek zawarty w odpowiedzi na skargę.