Supreme Court dismisses claim for annulment of final judgment as obviously unfounded under civil procedure code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the plaintiff's extraordinary appeal challenging a final judgment for payment. The plaintiff argued the lower court violated specific civil code provisions regarding liability, but the court found the alleged errors were merely ordinary interpretative mistakes rather than glaring legal violations. Consequently, the court determined the appeal was obviously unfounded and lacked the requisite severity to warrant annulment.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4249 k.p.c.; Art. 4171 § 2 k.c.: An extraordinary appeal for annulment of a final judgment is inadmissible if obviously unfounded, meaning the alleged legal error must be glaring, qualified, and elementary to justify compensation from the State Treasury.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 16/20 POSTANOWIENIE Dnia 16 września 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Grela po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 września 2021 r.,skargi P. M. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 17 lipca 2019 r., sygn. akt XII Ga [...] wydanego w sprawie z powództwa P. M.przeciwko G. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowej z siedzibą w K.o zapłatę, odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Powód P. M. wniósł o zasądzenie od pozwanej G. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w K. kwoty 35 896,93 zł wraz z należnymi odsetkami ustawowymi.Wyrokiem z 5 grudnia 2017 r. Sąd Rejonowy w K. oddalił powództwo w całości.Wyrokiem z 17 lipca 2019 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację.Powód zaskarżył skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wyrok Sądu Okręgowego, wskazując na naruszenie art. 6471 § 6 k.c. w zw. z art. 6471 § 1 k.c. oraz art. 123 § 1 pkt. 2 k.c. w zw. z art. 118 k.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, którego celem jest uzyskanie prejudykatu umożliwiającego dochodzenie od Skarbu Państwa roszczeń odszkodowawczych za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej.Zgodnie z art. 4249 k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli jest oczywiście bezzasadna.
Oczywista bezzasadność skargi powinna być oceniana w powiązaniu z jej celem, którym jest uzyskanie odszkodowania od Skarbu Państwa z tytułu wydania niezgodnego z prawem orzeczenia sądu (art. 4171 § 2 k.c.).Utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazuje, że niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. w zw. z art. 4171 § 2 k.c. jest tylko takie orzeczenie, którego nieprawidłowość jest rażąca, ma charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 kwietnia 2018 r., V CNP 50/17, niepubl., z 26 kwietnia 2018 r., IV CNP 53/17, niepubl.).
Orzeczenie powinno być sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05, OSNC 2007/1/17; z 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC 2007/2/35; z 3 czerwca 2009 r., IV CNP 18/09, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z 19 kwietnia 2018 r., V CNP 50/17, niepubl.). Podstawą uwzględnienia skargi jest stwierdzona wadliwość orzeczenia, która ma charakter zasadniczy i ewidentny.
Bezprawność judykacyjną w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c., definiuje się w sposób autonomiczny - węższy od bezprawności w rozumieniu przepisów o odpowiedzialności odszkodowawczej w prawie materialnym, z uwzględnieniem specyfiki sądowego stosowania prawa, istoty władzy sądowniczej i niezawisłości sędziowskiej (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z 17 maja 2006 r., I CNP 14/06, niepubl.; z 28 marca 2007 r., II CNP 124/06, niepubl.; z 3 czerwca 2009 r., IV CNP 116/08, niepubl.; z 19 kwietnia 2018 r., V CNP 50/17, niepubl.).Oczywiście bezzasadna, w rozumieniu powyższego przepisu, jest skarga, której zarzuty nie wskazują na opisane wyżej, kwalifikowane naruszenie prawa.Taka sytuacja występuje w rozpoznawanej sprawie.
Zarzucane uchybienia nie mają charakteru oczywistego i rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu wskazanym na wstępie. Wadliwości te, nawet gdyby wystąpiły, nie wykraczają poza dopuszczalne granice zwykłych uchybień związanych z wykładnią i stosowaniem prawa w procesie orzeczniczym, i choć mogłyby ewentualnie stanowić podstawę zwykłego środka odwoławczego, to niewątpliwie nie mogą stanowić skutecznej podstawy skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4249 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. jw