Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of cited substantive law and proven damage.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal seeking to declare a final judgment unlawful under Article 4241 of the Civil Procedure Code. The plaintiff argued the lower court failed to address a procedural violation regarding the proper defendant, but the court noted no substantive law was cited to demonstrate the judgment's conflict with positive law. Furthermore, the plaintiff failed to prove actual damage or the causal link between the judgment and the alleged loss, as mere litigation costs do not constitute compensable damage.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 3, 4 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for invalidating a final judgment is rejected if the appellant fails to cite a substantive law provision with which the judgment conflicts and fails to prove actual damage resulting from the judgment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 16/16 POSTANOWIENIE Dnia 19 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa D. S.przeciwko A. Z.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 października 2016 r.,na skutek skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 10 marca 2014 r., sygn. akt II Ca (…), odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
Powódka wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 10 marca 2014 r. oddalającego apelację powódki od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 2 lipca 2013 r. Skarżąca wskazała, że „zaskarżony wyrok jest niezgodny z art. 378 § 1 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie i nierozpoznanie apelacji powódki polegające na nierozważeniu w ogóle zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 194 § 1 k.p.c. obligującego sąd na wniosek powoda - w sytuacji, gdy powództwo nie zostało wniesione przeciwko osobie, która powinna być w sprawie stroną pozwaną - do wezwania tej osoby do wzięcia udziału w sprawie”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga przewidziana w art. 4241 k.p.c. jest specjalnym procesowym środkiem prawnym, którego celem jest stwierdzenie, że prawomocne orzeczenie sądu drugiej instancji (wyjątkowo - pierwszej instancji) jest niezgodne z prawem.
Chodzi o niezgodność orzeczenia z prawem przedmiotowym, tj. z przepisem prawa pozytywnego, z którym koliduje zawarte w orzeczeniu rozstrzygnięcie co do istoty. Jest oczywiste, że wyrok Sądu Okręgowego nie może być co do zasady sprzeczny z przepisami prawa procesowego, a zwłaszcza z wymienionymi przez skarżącą w skardze; w rozpoznawanym przypadku sprzeczność ta mogłaby ewentualnie dotyczyć prawa materialnego. Takich przepisów skarżąca jednak, wbrew wymaganiu art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., nie wskazała (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2015 r., III CNP 4/15, nie publ. oraz z dnia 8 grudnia 2015 r., III CNP 23/15, nie publ.).Skarżąca nie uprawdopodobniła także realnie poniesionej szkody; nie wskazała cywilistycznego i faktycznego mechanizmu jej powstania oraz nie opisała jej następczego związku z wydaniem zaskarżonego orzeczenia, co powoduje niespełnienie wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Jeżeli strona twierdzi, że za jej szkodę odpowiedzialny jest Skarb Państwa - Wojewoda (…), to nic nie stoi na przeszkodzie, żeby wytoczyć powództwo przeciwko niemu.Należy nadmienić, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem koszty procesu, którymi strona została obciążona, nawet wtedy, gdy zostały uiszczone, nie stanowią szkody uzasadniającej wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06, nie publ.).W tej sytuacji, skoro nie wskazano przepisu prawa materialnego, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny, skargę - jako dotkniętą nieusuwalnym brakiem (4245 § 1 pkt 3 k.p.c.), należało odrzucić (art. 4248 § 1 k.p.c.). jw