Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 16/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to missing legal citation and failure to prove exhaustion of remedies.

Numero d'incarto III CNP 16/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal challenging a final judgment for damages. The plaintiff failed to cite the specific legal provision allegedly violated and did not demonstrate that other legal remedies were exhausted or unavailable. Consequently, the court applied Article 4248 of the Code of Civil Procedure to reject the appeal as procedurally defective.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for invalidating a final judgment is rejected if the appellant fails to cite the specific legal provision violated and does not substantively prove that other legal remedies were unavailable.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for invalidating final judgment constructive requirements of appeal exhaustion of legal remedies procedural defect dismissal Code of Civil Procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.
Stosownie do art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. jednym z wymogów prawidłowego
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
środków prawnych nie było i nie jest możliwe” (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).
art. 4248 § 1 k.p.c.
(art. 4248 § 1 k.p.c.) dlatego orzeczono jak w sentencji.
art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c
Stosownie do art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.
art. 4245 § 1 k.p.c
spełnia warunki przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c., powinna zawierać między
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
środków prawnych nie było i nie jest możliwe” (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).
art. 4248 § 1 k.p.c
(art. 4248 § 1 k.p.c.) dlatego orzeczono jak w sentencji.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 16/13

POSTANOWIENIE

Dnia 28 czerwca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Frąckowiak

w sprawie z powództwa A. B.

przeciwko Powiatowemu Urzędowi Pracy w Z.

o zadośćuczynienie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 czerwca 2013 r.,

na skutek skargi powódki

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w N.

z dnia 10 listopada 2011 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Powódka A. B., zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła

skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu

Okręgowego w N. z dnia 10 listopada 2011 r. Skarga podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. jednym z wymogów prawidłowego

sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia

z prawem jest wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne (powinno to nastąpić w wydzielonej części redakcyjnej skargi).

W niniejszej skardze powołano jej podstawy, nie wskazano natomiast przepisu

prawa, z którym kwestionowane orzeczenie ma być sprzeczne. Tymczasem nie

ulega wątpliwości, że mimo popełnionych uchybień prawnych ostateczna treść

wyroku sądu może odpowiadać prawu. Dlatego też ustawodawca uznał, że

wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest zdaniem autora

skargi niezgodny, należeć powinno, do tzw. konstrukcyjnych wymagań skargi.

Ponadto skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia

z prawem w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że

spełnia warunki przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c., powinna zawierać między

innymi „wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe” (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie

ujęcie tego warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek

przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia,

których zastosowanie - w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia - jest

niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku.

Skarżąca powinien zatem wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od

zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego

mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia.

Zaznaczenia wymaga również, że zgodnie z 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący

musi „wykazać” (nie tylko „wskazać”), że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia

w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi więc ujawnić

i przedstawić w skardze tę okoliczność w sposób wyczerpujący i niebudzący

wątpliwości oraz w drodze stosownego wywodu dowieść jej istnienia i przekonująco

uzasadnić.

Niezamieszczenie tych elementów w skardze powoduje jej odrzucenie

(art. 4248 § 1 k.p.c.) dlatego orzeczono jak w sentencji.