Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 16/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalidating final ruling due to lack of proven damage under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto III CNP 16/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal challenging a final court order refusing to register a corporate agreement change. The applicant alleged significant financial losses but failed to provide evidence or surrogates proving the damage was caused by the specific ruling. The court ruled that mere assertions without supporting proof do not satisfy the statutory requirement to substantiate damage under Article 4245 of the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4241 § 1 k.p.c.; A claim for invalidation of a final judgment requires cumulative fulfillment of formal and substantive requirements, including the specific burden of proving damage caused by the ruling, which demands more than mere assertion and necessitates evidence or surrogates to establish a causal link.

Parole chiave

Generato dall'IA
invalidation of final judgment burden of proof for damage Civil Procedure Code substantiation of loss corporate registration dispute evidentiary surrogates constructive requirements

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4245 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
Art. 4241 § 1 k.p.c.
z prawem prawomocnego orzeczenia – zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c.,
Art. 4171 § 2 k.c.
odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c. – przysługuje tylko wtedy, gdy przez
Art. 243 k.p.c.
Jedynie przepis art. 243 k.p.c. stanowi, że
art. 4245 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c.
art. 4241 § 1 k.p.c
z prawem prawomocnego orzeczenia – zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c.,
art. 4171 § 2 k.c
odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.
art. 4241 § 1 pkt 4 k.p.c
w rozumieniu art. 4241 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 243 k.p.c
Jedynie przepis art. 243 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
Spełnienie przewidzianej w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 16/09

POSTANOWIENIE

Dnia 7 sierpnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z wniosku „B.” sp. z o.o.

o zmianę danych w Krajowym Rejestrze Sądowym,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 7 sierpnia 2009 r.

skargi wnioskodawcy

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K.

z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 9 lipca 2008 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację

wnioskodawcy – „B.” sp. z o.o. od postanowienia Sądu Rejonowego w K.

odmawiającego wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym zmian umowy wymienionej

Spółki, wynikających z uchwał Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia

6 czerwca 2007 r.

Od postanowienia Sądu drugiej instancji wnioskodawca wniósł skargę

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) jest – podobnie jak skarga kasacyjna – środkiem

prawnym sformalizowanym. Wysokie wymagania formalne stawiane skardze są

związane nie tylko z jej specjalną, nadzwyczajną funkcją w systemie prawa, ale

wynikają także z potrzeby spełnienia wysokich oczekiwań profesjonalnych.

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego

została wniesiona, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienia, wskazanie przepisu

prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga

dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe i wniosek o stwierdzenie niezgodności

orzeczenia z prawem.

Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być

spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga niespełniające któregokolwiek

z nich jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym

dla usuwania braków i podlega odrzucenie bez wzywania do ich usunięcia. Każde

z tych wymagań przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. – na co Sąd Najwyższy

wielokrotnie zwracał uwagę – ma charakter samoistny, powinno być zatem

spełnione niezależnie od innych wymagań (por. postanowienia Sąd Najwyższego:

z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05 i z dnia 18 stycznia III CNP 21/05, niepubl.).

Należące

do

wymagań

konstrukcyjnych

skargi

uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga

dotyczy, pozostaje w związku z tym, że skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia – zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c.,

odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c. – przysługuje tylko wtedy, gdy przez

wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem stronie została

wyrządzona szkoda. A contrario, jeżeli szkoda nie wystąpiła, to skarga nie

przysługuje (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r.,

III CNP 5/05, niepubl. oraz z dnia 11 sierpnia 2005, III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1,

poz. 16). Użyty w art. 4241 § 1 i w art. 4245 § 1 pkt 4 tryb dokonany nakazuje

przyjąć, że chodzi o szkodę, która już wystąpiła, a nie o szkodę hipotetyczną,

zagrażającą w przyszłości (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141). Składając

w skardze oświadczenie o jej wystąpieniu, skarżący powinien wykazać rodzaj

i rozmiar szkody, czas jej powstania oraz związek przyczynowy między

wystąpieniem szkody a wydaniem orzeczenia (verba legis: spowodowanej przez

wydanie orzeczenia) (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 11 sierpnia

2005 r., III CNP 4/05 i z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05). Szkodą

w rozumieniu art. 4241 § 1 pkt 4 k.p.c. jest tylko taka szkoda, która została

spowodowana wydaniem orzeczenia. Dlatego tak rozumianej szkody nie stanowią

koszty poniesione przed wydaniem zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienia

Sądu Najwyższego: z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06, niepubl., z dnia

27 lipca 2006 r. II BP 11/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 223 oraz z dnia 25 maja

2007 r., III CNP 30/07, niepubl.).

Przepis art. 4241 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga uprawdopodobnienia szkody,

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy. W uzasadnieniu

postanowienia z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06 (OSNC 2006, nr 6, poz. 110)

Sąd Najwyższy zauważył, że uprawdopodobnienie występuje w wielu przepisach

Kodeksu postępowania cywilnego (art. 50, 162 § 2, art. 243, 730 1), jednakże

w żadnym z nich nie zostało określone. Jedynie przepis art. 243 k.p.c. stanowi, że

zachowanie szczegółowych przepisów o postępowaniu dowodowym nie jest

konieczne, ilekroć ustawa przewiduje uprawdopodobnienie zamiast dowodu.

Wypowiadając się we wcześniejszych orzeczeniach w kwestii uprawdopodobnienia,

Sąd

Najwyższy

stwierdził,

że

sąd

może

uznać

jakieś

twierdzenie

za

uprawdopodobnione tylko wtedy, gdy nabierze przekonania, iż prawdopodobnie tak

właśnie było lub jest. Strony w celu uprawdopodobnienia mogą posługiwać się

zarówno

środkami

właściwymi

dla

zwykłego

postępowania

dowodowego

(np. dokumentami, zeznaniami świadków lub opiniami biegłych), jak i środkami

nieuznawanymi przez Kodeks postępowania cywilnego za dowody (np. pisemne

oświadczenia osób trzecich, surogaty dokumentów czy tzw. opinie prywatne).

Samo twierdzenie strony, że wystąpiła szkoda nie wystarcza do uwiarygodnienia

wystąpienia szkody i wywołania u sędziego przekonania o jej wystąpieniu.

Spełnienie przewidzianej w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki uprawdopodobnienia

szkody wymaga, aby skarżący powołał w skardze nie tylko wszystkie znane mu

fakty, świadczące o związku między zaskarżonym orzeczeniem a spowodowanymi

jego wydaniem stratami lub utraconymi korzyściami, ale także wskazał dowody lub

co najmniej ich surogaty, uwiarygodniające twierdzenie wyrządzenia szkody

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2006 r., IV CPN 23/03,

niepubl.).

Wprawdzie skarżąca zamieściła w skardze zawarty w oddzielnym punkcie

wywód dotyczący uprawdopodobnienia szkody, spowodowanej przez wydanie

zaskarżonego postanowienia, jednakże nie odpowiada on wyżej przedstawionym

wymaganiom.

Przede

wszystkim

oświadczenie

skarżącej,

że

zaskarżone

postanowienie spowodowało „szkodę w kwocie co najmniej 991 500 zł „ jest oparte

tylko na jej twierdzeniu, bez wskazania środków w postaci dowodów lub ich

surogatów pozwalających Sądowi stwierdzić wiarygodność wystąpienia szkody. Nie

poddaje się także weryfikacji rozmiar szkody. Ponadto z wywodu dotyczącego

uprawdopodobnienia szkody wynika, że obejmuje ona koszty, których związek

przyczynowy z wydaniem zaskarżonego postanowienia nie został wykazany, jak

koszty opłat notarialnych czy doradztwa prawnego. W tej sytuacji należało uznać,

że skarga nie spełnia wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c.).