Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 15/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for violation of final judgment due to failure to prove impossibility of other remedies.

Numero d'incarto III CNP 15/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal for violation of a final judgment, ruling it inadmissible. The plaintiff argued the lower court's decision violated insurance and civil code provisions but failed to demonstrate that no other legal remedies existed. The court determined the appeal was inadmissible because the plaintiff did not prove the impossibility of filing a special appeal, which had become available after the contested judgment was rendered.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.: An appeal for violation of a final judgment is inadmissible if the applicant fails to prove that no other legal remedies exist to challenge the judgment.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for violation of final judgment special appeal inadmissibility of appeal burden of proof impossibility of other remedies diritto al risarcimento danni indennità assicurativa spese del veicolo a motore

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4241 § 1 k.p.c.
wniósł – na podstawie art. 4241 § 1 k.p.c. – o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.
Art. 68 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych...
Art. 361 § 2 i art. 363 § 1 k.c.
o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, a także art. 361 § 2 i art.
Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
i z dnia 7 sierpnia 2012 r., III CNP 14/12, niepubl.).Stwierdzić należy, że nie zostało spełnione przez skarżącego wymaganie określone w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., tj.
Art. 89 i n. ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym
skargę nadzwyczajną, której celem jest eliminacja prawomocnych orzeczeń naruszających zasady lub wolności i prawa człowieka i obywatela określone w Konstytucji RP albo w sposób rażący naruszających prawo przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 89 i n.
Art. 4248 § 2 k.p.c.
Art. 98 i 99 w zw. z art. 391 § 1, art. 39821 i 42412 k.p.c.
orzeczono w punkcie I sentencji postanowienia.O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 i 99 w zw. z art. 391 § 1, art. 39821 i 42412 k.p.c., z uwzględnieniem § 2 pkt 5 w zw.
art. 4241 § 1 k.p.c
wniósł – na podstawie art. 4241 § 1 k.p.c.
art. 363 § 1 k.c
art. 4171 § 2 k.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienia SN: z dnia 23 października 2014 r., V CNP 15/14, niepubl.
postanowienia SN: z dnia 23 października 2014 r., V CNP 15/14, niepubl. i z dnia 16 czerwca 2015 r., IV CNP 72/14, niepubl.).
postanowienia SN: z dnia 16 czerwca 2015 r., IV CNP 72/14, niepubl.
postanowienia SN: z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.
postanowienia SN: z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl. i z dnia 7 sierpnia 2012 r., III CNP 14/12, niepubl.).Stwierdzić należy, że nie zostało spełnione przez skarżącego wymaganie określone w art.
postanowienia SN: z dnia 7 sierpnia 2012 r., III CNP 14/12, niepubl.
postanowienia SN: z dnia 30 sierpnia 2018 r., III CNP 9/18, niepubl.
postanowienia SN: z dnia 30 sierpnia 2018 r., III CNP 9/18, niepubl. i z dnia 6 listopada 2018 r., II CNP 17/18, niepubl.).
postanowienia SN: z dnia 6 listopada 2018 r., II CNP 17/18, niepubl.
V CNP 15/14
Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of proven state damage.
IV CNP 72/14
Supreme Court dismisses appeal for retrial due to lack of qualified legal error and failure to prove damage.
IV CNP 1/05
Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with formal requirements for legal challenge to final judgment.
III CNP 14/12
Supreme Court dismisses appeal for divorce decree due to failure to cite specific violated law.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 15/19 POSTANOWIENIE Dnia 19 grudnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Szanciło w sprawie z powództwa G. Z.‎przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń i Reasekuracji […] S.A. w W. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 grudnia 2019 r.,‎na skutek skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. ‎z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt II Ca [...], I. odrzuca skargę; II. zasądza od G. Z. na rzecz Towarzystwa Ubezpieczeń i Reasekuracji A. S.A. w W. kwotę 1.800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego.

UZASADNIENIE

Skarżący G. Z. wniósł – na podstawie art. 4241 § 1 k.p.c. – o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt II Ca [...], wydanego w sprawie o zapłatę. W uzasadnieniu powołał się na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 68 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 i art. 68 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z ust. 4 ‎i art. 69 pkt 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, a także art. 361 § 2 i art. 363 § 1 k.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest nadzwyczajnym środkiem prawnym pozwalającym na zakwestionowanie orzeczeń, których wydanie stało się źródłem szkody, a które równocześnie pozostają w oczywisty i rażący sposób sprzeczne z prawem.

Podstawę uwzględnienia skargi stanowić może wadliwość orzeczenia o zasadniczym i ewidentnym charakterze, nie zaś każdy, nawet marginalny czy wątpliwy, wypadek jego sprzeczności z prawem (zob. np. postanowienia SN: z dnia 23 października 2014 r., V CNP 15/14, niepubl. i z dnia 16 czerwca 2015 r., IV CNP 72/14, niepubl.). Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku posiada ściśle określony cel – służy uzyskaniu prejudykatu (w rozumieniu art. 4171 § 2 k.c.), niezbędnego do dochodzenia odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa w odrębnym postępowaniu.Zarysowana powyżej szczególna funkcja omawianej skargi w polskim systemie prawa determinuje postrzeganie tego środka zaskarżenia jako środka prawnego o ściśle sformalizowanym charakterze.

Wiąże się to z kreowaniem po stronie skarżącego obowiązku ścisłego wykazania przesłanek dopuszczalności skargi, określonych w art. 4241 § 1 k.p.c., oraz spełnienia wymagań skargi wyróżnionych w art. 4245 § 1 k.p.c. Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem powinna zatem zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona, ze wskazaniem w jakiej części zostało ono zaskarżone, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym orzeczenie to jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Zachowanie tych wymagań konstrukcyjnych skargi podlega przy tym badaniu przez Sąd Najwyższy przy wniesieniu skargi, zaś uchybienie tym wymaganiom nie podlega sanowaniu i skutkuje odrzuceniem skargi a limine (art. 4248 § 1 k.p.c.).Sąd Najwyższy w swoim orzecznictwie wyjaśnił jednocześnie, że powyższe wymagania konstrukcyjne powinny być spełnione w sposób kumulatywny, a nadto że każde z nich ma charakter samoistny i powinno spełnione samodzielnie, niezależnie od innych (zob. m.in. postanowienia SN: z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl. i z dnia 7 sierpnia 2012 r., III CNP 14/12, niepubl.).Stwierdzić należy, że nie zostało spełnione przez skarżącego wymaganie określone w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., tj. wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Dążąc do realizacji powyższego wymagania formalnego, w uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia wskazano, że w odniesieniu do wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 26 kwietnia 2018 r. nie istniały podstawy do jego wzruszenia, gdyż w sprawie wniesienie skargi kasacyjnej nie było dopuszczalne ze względu na przedmiot sporu (art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c.), oraz że nie zachodziły podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania (s. 3 skargi). Zawarte w uzasadnieniu niniejszej skargi stanowisko skarżącego w kwestii dopuszczalności wzruszenia orzeczenia objętego zaskarżeniem pomija okoliczność, iż w dniu 3 kwietnia 2018 r., a więc przed wniesieniem skargi, do polskiego systemu prawnego wprowadzono kolejny nadzwyczajny środek zaskarżenia, tj. skargę nadzwyczajną, której celem jest eliminacja prawomocnych orzeczeń naruszających zasady lub wolności i prawa człowieka i obywatela określone w Konstytucji RP albo w sposób rażący naruszających prawo przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 89 i n. ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, t.j.

Dz.U. z 2019 r., poz. 825 ze zm.). Ze względu na to, że uwzględnienie skargi nadzwyczajnej – zgodnie z art. 39815 i 39816 k.p.c. w zw. z art. 95 ustawy o SN – prowadzi do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania albo do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i orzeczenia na nowo co do istoty sprawy, a więc do eliminacji przyczyny „szkody judykacyjnej”, to dla spełnienia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. koniecznym było również wykazanie przez skarżącego we wniesionym środku zaskarżenia, że wzruszenie zaskarżonego wyroku nie jest możliwe w wyniku wniesienia skargi nadzwyczajnej (zob. np. postanowienia SN: z dnia 30 sierpnia 2018 r., III CNP 9/18, niepubl. i z dnia 6 listopada 2018 r., II CNP 17/18, niepubl.).

Z tych względów oraz uwzględniając szczególną regulację zawartą w art. 4248 § 2 k.p.c., orzeczono o odrzuceniu przedmiotowej skargi z powodu pierwotnej jej niedopuszczalności, spowodowanej powstaniem przed jej wniesieniem możliwości zmiany lub uchylenia zaskarżonego wyroku wskutek wprowadzenia dodatkowego środka prawnego. Skarżący nie wskazał bowiem, a tym samym nie wykazał, że nie było i nie jest dopuszczalne wzruszenie zaskarżonego orzeczenia poprzez wykorzystanie instytucji skargi nadzwyczajnej. Ponieważ nie zostało spełnione wymaganie określone w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. orzeczono w punkcie I sentencji postanowienia.O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 i 99 w zw. z art. 391 § 1, art. 39821 i 42412 k.p.c., z uwzględnieniem § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.

Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).aj