Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 15/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of proven damage in the complaint.

Numero d'incarto III CNP 15/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the Polish Tourist and Geographical Society's appeal against a final ownership judgment. The appellant failed to substantiate the specific elements of damage required by law, merely stating that evidence would be provided later. Consequently, the court ruled that the statutory requirement for proving actual harm was not met, leading to the rejection of the complaint.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal to set aside a final judgment is inadmissible if the appellant fails to substantiate the damage caused by the judgment, as the law requires proof of actual harm rather than a mere threat of it.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal admissibility substantiation of damage final judgment invalidation cumulative requirements procedural dismissal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4241 § 1 k.p.c.
Skarżące Polskie Towarzystwo Turystyczno–Krajoznawcze, na podstawie art. 4241 § 1 k.p.c., domagał się stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 17 listopada 2015 r.
Art. 4245 § 1 k.p.c.
4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem - zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c.
Art. 4248 § 1 k.p.c.
Uchybienie tym wymaganiom nie podlega sanowaniu, zatem brak któregokolwiek z tych elementów konstrukcyjnych skargi skutkuje odrzuceniem skargi a limine (art. 4248 § 1 k.p.c.).
Art. 4171 § 2 k.c.
i art. 4171 § 2 k.c., w których ustawodawca powtórzył zawarty w art.
art. 4241 § 1 k.p.c
Skarżące Polskie Towarzystwo Turystyczno–Krajoznawcze, na podstawie art. 4241 § 1 k.p.c., domagał się stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 17 listopada 2015 r.
art. 4245 § 1 k.p.c
4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem - zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c
Uchybienie tym wymaganiom nie podlega sanowaniu, zatem brak któregokolwiek z tych elementów konstrukcyjnych skargi skutkuje odrzuceniem skargi a limine (art. 4248 § 1 k.p.c.).
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
Brak jest podstaw do przyjęcia, że wniesiona przez pozwanego skarga spełniała wymaganie określone w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., który nakłada na skarżącego obowiązek uprawdopodobnienia szkody spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy.
art. 4171 § 2 k.c
i art. 4171 § 2 k.c., w których ustawodawca powtórzył zawarty w art.
art. 42412 k.p.c
39821 i art. 42412 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 15/16 POSTANOWIENIE Dnia 12 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z powództwa Gminy S.‎przeciwko Polskiemu Towarzystwu Turystyczno-Krajoznawczemu o ochronę własności ,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 października 2016 r.,‎na skutek skargi strony pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II Ca …/15, 1) odrzuca skargę;

2) zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym.

UZASADNIENIE

Skarżące Polskie Towarzystwo Turystyczno–Krajoznawcze, na podstawie art. 4241 § 1 k.p.c., domagał się stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 17 listopada 2015 r. (sygn. akt II Ca …/15) wydanego w sprawie o ochronę własności. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Poza wykazaniem przesłanek dopuszczalności skargi określonych w art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem - zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. - powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona ze wskazaniem w jakiej części zostało zaskarżone, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym orzeczenie to jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Zachowanie powyższych wymagań konstrukcyjnych skargi podlega badaniu przez Sąd Najwyższy przy wniesieniu skargi. Uchybienie tym wymaganiom nie podlega sanowaniu, zatem brak któregokolwiek z tych elementów konstrukcyjnych skargi skutkuje odrzuceniem skargi a limine (art. 4248 § 1 k.p.c.). Wymagania te powinny być bowiem spełnione w sposób kumulatywny, a nadto że każde z nich ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05 oraz z dnia 7 sierpnia 2012 r., III CNP 14/12 - nie publ.).

Brak jest podstaw do przyjęcia, że wniesiona przez pozwanego skarga spełniała wymaganie określone w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., który nakłada na skarżącego obowiązek uprawdopodobnienia szkody spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy. Ze względu na to wymaganie niezbędne jest więc przedstawienie w skardze wyodrębnionego wywodu i uprawdopodobnienie w nim wyrządzenia szkody ze wskazaniem jej rodzaju, czasu jej wystąpienia, rozmiaru oraz wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy szkodą a wydaniem zaskarżonego wyroku.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest też stanowisko, że do spełnienia omawianej przesłanki konieczne jest istnienie szkody w chwili wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, nie jest zatem wystarczające powołanie się w skardze na samo zagrożenie wystąpienia szkody, choćby było ono realne. Taki wniosek wynika z wykładni literalnej powołanego przepisu dokonywanej w związku z art. 4241 § 1 k.p.c. i art. 4171 § 2 k.c., w których ustawodawca powtórzył zawarty w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. zwrot „została wyrządzona szkoda”.

Sformułowanie to świadczy o tym, że skarga przysługuje stronie tylko wtedy, gdy przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem została już stronie wyrządzona szkoda (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, z dnia 4 sierpnia 2009 r., II CNP 43/09, z dnia 10 grudnia 2010 r., III CNP 48/10 - nie publ., z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141 oraz z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05,OSNC 2006, nr 6, poz. 110).Skarżący we wniesionej skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia ograniczył się do stwierdzenia, że uprawdopadabniając wyrządzoną szkodę materialną przez wydanie zaskarżonego wyroku przez Sąd II instancji, zgłasza, bliżej określone w skardze dowody.

Ze skargi nie wynikają żadne bliższe okoliczności dotyczące rozmiaru szkody, czasu jej powstania oraz związku przyczynowego pomiędzy doznaną szkodą a wyrokiem zaskarżonym skargą. Przesądza to o tym, że w sprawie nie została spełniona przesłanka przewidziana w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.Z tej przyczyny skarga uczestnika o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jako niespełniająca wymagania przewidzianego w powołanym wyżej przepisie, podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.). O kosztach postępowania ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 i art. 42412 k.p.c. oraz § 10 ust. 5 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego w urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804). kcjw