Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 15/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal claiming clear legal error regarding co-op share return timing and interest calculation.

Numero d'incarto III CNP 15/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the appeal against a lower court ruling that awarded a former cooperative member a nominal share return plus statutory interest. The member argued that the obligation to repay arose immediately upon withdrawal and that inflation should be considered, while the cooperative contended the statute requires waiting for financial report approval and only nominal amounts are due. The court dismissed the appeal because the appellant failed to demonstrate a glaring error in the lower court's interpretation of the relevant statutes.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 21 Prawa spółdzielczego; Art. 3581 § 3 k.c.; Art. 4241 k.p.c.: A cassation appeal based on a claim of clear legal error is inadmissible if the appellant fails to prove a glaring misinterpretation of the law or an obvious misapplication of statutory provisions.

Parole chiave

Generato dall'IA
cooperative law share return nominal value clear legal error cassation appeal statutory interpretation interest calculation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 21 Prawa spółdzielczego
W odpowiedzi pozwana zaoferowała mu z tego tytułu kwotę 0,30 zł.Sąd Rejonowy stwierdził, że, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 16 września 1982 r.
Art. 3581 § 3 k.c.
Sąd Rejonowy stanął na stanowisku, że odnośne postanowienie statutu nie wyłącza możliwości waloryzacji przysługującego powodowi świadczenia na podstawie art. 3581 § 3 k.c. Nawiązał do argumentacji przytoczonej w uchwałach Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 1995 r., III CZP 26/95 (OSNC 1995, nr 6, poz.
Art. 4241 k.p.c.
358 1 § 2 k.c.Przystępując do wstępnej oceny merytorycznej wniesionej skargi, trzeba mieć na względzie właściwe rozumienie pojęcia niezgodności z prawem, którym ustawodawca posłużył się w art. 4241 k.p.c. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, niezgodność z prawem w rozumieniu art.
Art. 4249 k.p.c.
niezgodności prawomocnego wyroku z prawem jest natomiast jego wydanie tylko w następstwie rażąco wadliwej wykładni bądź oczywiście niewłaściwego zastosowania prawa, którego rozumienie nie budzi żadnych wątpliwości.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4249 k.p.c.
art. 3581 § 3 k.c
Sąd Rejonowy stanął na stanowisku, że odnośne postanowienie statutu nie wyłącza możliwości waloryzacji przysługującego powodowi świadczenia na podstawie art. 3581 § 3 k.c.
art. 4241 k.p.c
358 1 § 2 k.c.Przystępując do wstępnej oceny merytorycznej wniesionej skargi, trzeba mieć na względzie właściwe rozumienie pojęcia niezgodności z prawem, którym ustawodawca posłużył się w art. 4241 k.p.c.
art. 4249 k.p.c
niezgodności prawomocnego wyroku z prawem jest natomiast jego wydanie tylko w następstwie rażąco wadliwej wykładni bądź oczywiście niewłaściwego zastosowania prawa, którego rozumienie nie budzi żadnych wątpliwości.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4249 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV CNP 25/05
Supreme Court dismissed appeal claiming legal inconsistency, ruling errors require obvious judicial misinterpretation.
I CNP 33/06
Supreme Court dismissed appeal; factual findings and legal characterization of transport contract were not erroneous.
V CNP 132/06
Supreme Court dismissed appeal for non-compliance with law due to lack of obvious error in interpretation or application.
III CZP 26/95
Nawiązał do argumentacji przytoczonej w uchwałach Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 1995 r., III CZP 26/95 (OSNC 1995, nr 6, poz.
II CKN 573/99
95, wyroki Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2002 r., II CKN 573/99, Prok.
II CKN 762/00
Housing contribution refund not indexed if member could transfer funds to insured savings book.
III CZP 48/97
71 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 października 1997 r., III CZP 48/97, nie publ.
IV CSK 97/05
Supreme Court quashes lower court decision on marital property division regarding cooperative society assets and interest.
III CZP 58/02
Supreme Court ruled that the 2001 Tenants' Protection Act does not exclude the application of the Civil Code for rent deposit valuation. The court held that the new law did not abolish the constitutional right to interest-based deposit restitution for pre-1994 deposits. Consequently, the Civil Code's valuation rules remain applicable alongside the new Act's provisions. The decision clarifies the temporal application of deposit restitution mechanisms. The court found that the legislative change did not intend to deprive tenants of their property rights. Therefore, the claim for valuation based on the Civil Code is legally supported. The ruling ensures consistent protection for tenants across different time periods. This interpretation balances legislative updates with fundamental property rights. The outcome favors tenants seeking interest on historical deposits. The court emphasized the continuity of constitutional guarantees in housing law.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 15/15 POSTANOWIENIE Dnia 13 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie ze skargi […] Spółdzielni Mieszkaniowej w K.o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 1 września 2014 r., sygn. akt II Ca 1274/14 wydanego w sprawie z powództwa K. W.‎przeciwko […] Spółdzielni Mieszkaniowej w K. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 listopada 2015 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy dla Krakowa – Podgórza w Krakowie, po rozpoznaniu sprawy z powództwa K. W. przeciwko […] Spółdzielni Mieszkaniowej w K., wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2014 r. zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 263,16 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 7 kwietnia 2014 r., a dalej idące powództwo oddalił. Sąd ten ustalił, że w dniu 15 października 1987 r. powód został przyjęty w poczet członków pozwanej Spółdzielni i w związku z tym w dniu 5 listopada 1987 r. dokonał wpłaty na udziały w kwocie 3 000 złotych (sprzed denominacji).

W piśmie z dnia 9 listopada 2011 r. powód wypowiedział członkostwo i zażądał zwrotu zwaloryzowanych udziałów, podnosząc, że pozwana nie przedstawiła mu żadnej propozycji przydziału mieszkania. Z dniem 29 lutego 2012 r. upłynął okres wypowiedzenia członkostwa, a w dniu 27 czerwca 2013 r. walne zgromadzenie pozwanej podjęło uchwałę o zatwierdzeniu sprawozdania finansowego za rok 2012.Statut pozwanej w § 21 przewiduje, że w razie ustania członkostwa spółdzielnia zwraca udział osobie uprawnionej w kwocie nominalnej. Udział byłego członka wypłaca się na podstawie zatwierdzonego sprawozdania finansowego za rok, w którym członek przestał należeć do spółdzielni, a wypłata następuje w ciągu miesiąca od zatwierdzenia sprawozdania finansowego.Pismem z dnia 30 lipca 2013 r. powód zwrócił się do pozwanej Spółdzielni o zwrot zwaloryzowanych udziałów w kwocie 500 zł.

W odpowiedzi pozwana zaoferowała mu z tego tytułu kwotę 0,30 zł.Sąd Rejonowy stwierdził, że, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 16 września 1982 r. – Prawo spółdzielcze (jedn. tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1443 ze zm. – dalej: „Pr. spółdz.”), członek spółdzielni nie może przed ustaniem członkostwa żądać zwrotu wpłat dokonanych na udziały (nie dotyczy to jednak wpłat przekraczających ilość udziałów, których zadeklarowania wymaga statut obowiązujący w chwili żądania zwrotu). Zwrot tych wpłat nie może nastąpić przed zatwierdzeniem sprawozdania finansowego za rok, w którym członek wystąpił z żądaniem oraz w wypadku, gdy jego udziały zostały przeznaczone na pokrycie strat spółdzielni (art. 19 § 2).

Sposób i termin zwrotu określa statut. Z kolei zgodnie z § 21 statutu pozwanej, w razie ustania członkostwa spółdzielnia zwraca udział osobie uprawnionej w kwocie nominalnej. Sąd Rejonowy stanął na stanowisku, że odnośne postanowienie statutu nie wyłącza możliwości waloryzacji przysługującego powodowi świadczenia na podstawie art. 3581 § 3 k.c. Nawiązał do argumentacji przytoczonej w uchwałach Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 1995 r., III CZP 26/95 (OSNC 1995, nr 6, poz.

95) oraz z dnia 26 września 2002 r., III CZP 58/02 (OSNC 2003, nr 9, poz. 117) i uznał, że przemawia ona za dopuszczeniem możliwości waloryzacji kwot żądanych tytułem zwrotu udziałów, a tym samym przywrócenia – przynajmniej w przybliżeniu – początkowej wartości długu. Uwzględniając wysokość przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia pracowników w gospodarce uspołecznionej w chwili dokonania przez powoda wpłaty na udziały (tj. 29 184 zł sprzed denominacji) oraz w IV kwartale 2013 r. (tj. 3 650,06 zł) i odnosząc do niej wysokość dokonanej wpłaty, Sąd Rejonowy uznał za uzasadnione obciążenie stron ryzykiem zmiany siły nabywczej pieniądza w stosunku: 30% (powód) i 70% (pozwana).Wyrokiem z dnia 1 września 2014 r.

Sąd Okręgowy w Krakowie oddalił apelację pozwanej, aprobując ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną Sądu pierwszej instancji.W dniu 10 kwietnia 2015 r. […] Spółdzielnia Mieszkaniowa w K. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego z dnia 1 września 2014 r., zarzucając, że Sąd naruszył przepisy art. 21 Pr. spółdz. oraz art. 3581 § 3 k.c. Zdaniem skarżącej, zobowiązanie spółdzielni do zwrotu wpłat na udziały powstaje z chwilą zgłoszenia takiego żądania przez członka spółdzielni, a staje się wymagalne z chwilą zatwierdzenia sprawozdania finansowego za rok, w którym członek wystąpił z żądaniem zwrotu.

Oznacza to, że w niniejszej sprawie zobowiązanie pozwanej powstało w 2012 r., a stało się wymagalne w 2013 r. Przy rozważaniu ewentualnej waloryzacji na podstawie art. 3581 § 3 k.c. można było więc uwzględniać zmianę siły nabywczej pieniądza w latach 2012 – 2014, a w tym okresie wahania inflacji nie przekraczały 1 punktu procentowego.Podnosząc te zarzuty skarżąca twierdziła, że zaskarżony wyrok jest niezgodny z przepisami art. 21 Pr. spółdz. i art. 358 1 § 2 k.c.Przystępując do wstępnej oceny merytorycznej wniesionej skargi, trzeba mieć na względzie właściwe rozumienie pojęcia niezgodności z prawem, którym ustawodawca posłużył się w art. 4241 k.p.c. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, niezgodność z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. może wynikać tylko z oczywistych błędów sądu, spowodowanych rażącym naruszeniem zasad wykładni lub stosowania prawa.

Oznacza to, że przesłanką stwierdzenia na podstawie art. 4241 k.p.c. niezgodności prawomocnego wyroku z prawem jest jego wydanie w następstwie rażąco wadliwej wykładni bądź oczywiście niewłaściwego zastosowania prawa, którego rozumienie nie budzi żadnych wątpliwości (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05, OSNC 2007, nr 1, poz. 17, z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC 2007, nr 2, poz. 35 i z dnia 4 stycznia 2007 r., V CNP 132/06, OSNC 2007, nr 11, poz. 174). Innymi słowy, niezgodność z prawem rodząca odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa musi mieć charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty, tylko bowiem w takim wypadku orzeczeniu sądu można przypisać cechy bezprawności.Przedstawiony przez skarżących wywód prawny nie zawiera argumentów przekonujących o tym, że zaskarżony wyrok został wydany w wyniku rażąco błędnej wykładni powołanych w skardze przepisów prawa.

Istotne z punktu widzenia regulacji zawartej w art. 3581 § 3 k.c. pojęcie chwili powstania zobowiązania budzi w praktyce sądowej wątpliwości, które znajdują odzwierciedlenie w orzecznictwie Sądu Najwyższego (zob. np. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 1995 r., III CZP 26/95, OSNC 1995, nr 6, poz. 95, wyroki Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2002 r., II CKN 573/99, Prok. i Pr. – wkł. 2002, nr 11, s. 39 i z dnia 19 czerwca 2002 r., II CKN 762/00, OSNC 2003, nr 5, poz. 71 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 października 1997 r., III CZP 48/97, nie publ. i z dnia 10 marca 2006 r., IV CSK 97/05, nie publ.).

Przesłanką stwierdzenia na podstawie art. 4241 k.p.c. niezgodności prawomocnego wyroku z prawem jest natomiast jego wydanie tylko w następstwie rażąco wadliwej wykładni bądź oczywiście niewłaściwego zastosowania prawa, którego rozumienie nie budzi żadnych wątpliwości.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4249 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.