Supreme Court dismisses appeal for failure to prove actual damages caused by the contested final judgment.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defendant's appeal against a final judgment ordering the removal of a fence and the grant of land access. The appellant claimed hypothetical future damages of 50,000 PLN and a past payment of 607 PLN, arguing these constituted legal injury. The court rejected the appeal because the appellant failed to substantiate the existence of actual, concrete damages or establish a causal link between the judgment and the alleged financial loss.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal to set aside a final judgment is inadmissible if the appellant fails to substantiate the actual damage caused by the judgment, as hypothetical or future losses do not constitute legal injury.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 14/17 POSTANOWIENIE Dnia 6 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa Gminy O.przeciwko Z.T.o wydanie nieruchomości,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 listopada 2017 r.,na skutek skargi pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt II Ca […], 1) odrzuca skargę;
2) nie obciąża skarżącej obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania skargowego na rzecz Gminy O.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2014 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 15 maja 2014 r., którym Sąd ten nakazał, by powódka usunęła z opisanej nieruchomości stanowiącej własność powódki ogrodzenie z przęseł betonowych i wydała powódce pas gruntu szczegółowo określony na mapie sporządzonej przez biegłego.Pozwana zaskarżyła powyższy wyrok i zarzucając naruszenie art. 379 pkt 5 w zw. z 214 § 1, 2141 § 1 i 382 k.p.c. wniosła o stwierdzenie jego niezgodności z art. 379 pkt 5 w zw. z 214 § 1, 214 1 § 1 i 382 k.p.c. oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w dniu 4 listopada 1950 r. w Rzymie (Dz.
U. 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.). Wskazała, że poniosła szkodę w kwocie 607 zł z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości powódki oraz poniesie dalszą szkodę w kwocie 50 000 zł wskutek konieczności usunięcia płotu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Poza wykazaniem przesłanek dopuszczalności skargi określonych w art. 4241 § 1 k.p.c., skarżący jest zobowiązany do wykazania wymogów określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona ze wskazaniem w jakiej części zostało zaskarżone, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym orzeczenie to jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Zachowanie powyższych wymagań konstrukcyjnych skargi podlega badaniu przez Sąd Najwyższy przy wniesieniu skargi, uchybienie im nie podlega sanowaniu, zaś brak któregokolwiek z elementów skutkuje odrzuceniem skargi a limine (art. 4248 § 1 k.p.c.). Sąd Najwyższy wyjaśnił, że wymagania te powinny być spełnione w sposób kumulatywny, a nadto iż każde z nich ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych (postanowienia z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, nie publ., z dnia 7 sierpnia 2012 r., III CNP 14/12, nie publ.).
Brak podstaw do przyjęcia, że zostało spełnione wymaganie określone w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., który nakłada na skarżącego obowiązek uprawdopodobnienia szkody, wyrządzonej przez wydanie zaskarżonego wyroku. Niezbędne jest dokonanie wyodrębnionego wywodu i uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody ze wskazaniem, że już nastąpiła oraz określeniem czasu jej wystąpienia, zakresu i rozmiaru. Skarżący powinien nadto wykazać w skardze istnienie związku przyczynowego pomiędzy szkodą a zaskarżonym wyrokiem. Wymogu tego nie spełnia odwołanie się przez pozwaną do szkody hipotetycznej, czy mogącej powstać w przyszłości (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2011 r., III CNP 5/11, nie publ., z dnia 25 sierpnia 2011 r., I CNP 12/11, nie publ., z dnia 19 lipca 2012 r., I CNP 14/12, nie publ.).
Wskazana przez skarżącą szkoda w kwocie 50 000 zł ma powstać w przyszłości w wyniku wykonania wyroku Sądu i usunięcia ogrodzenia z przęseł betonowych, przy czym skarżąca nawet nie próbuje uprawdopodobnić sposobu wyliczenia tej kwoty. W myśl dominującej w doktrynie i orzecznictwie teorii różnicowej szkodą jest uszczerbek w majątku polegający na zwiększeniu pasywów lub zmniejszeniu aktywów, a z twierdzeń skarżącej wynika wprost, że w tym zakresie nie uszczerbek taki jeszcze nie nastąpił. Jako szkodę pozwana wskazuje również kwotę 607 zł, która zapłaciła na rzecz powodowej Gminy z tytułu bezumownego korzystania z gruntu objętego obowiązkiem wydania.
Zapłata tej kwoty ta nie pozostaje jednak w adekwatnym związku przyczynowym z zaskarżonym wyrokiem a niewykonaniem wyroku przez pozwaną. Wskazane przez skarżącą kwoty odpowiadające poniesionej, w jej ocenie szkodzie, pozostają nadto w sprzeczności ze wskazaną wartością przedmiotu zaskarżenia, która została określona na kwotę 374 zł. Szkody o takiej wysokości pozwana nie wskazuje i nie uprawdopodabnia a jedynie z treści odpowiedzi na skargę można się domyślać, że odpowiada ona wartości gruntu objętego obowiązkiem wydania.Brak spełnienia w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. powoduje odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej (art. 4248 § 1 k.p.c.), wobec czego orzeczono jak w sentencji.
Z uwagi na charakter sprawy oraz sytuację majątkową skarżącej, o kosztach postępowania skargowego orzeczono na podstawie art. 102 i 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1, 39821 i 42412 k.p.c. jw