Supreme Court dismissed appeal for lack of obvious legal error, requiring clear contradiction not mere disagreement.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the appellant's complaint against the District Court's dismissal of a claim to annul a gift contract. The appellant argued the lower court erred in law regarding notarial requirements for marital property, but the Supreme Court found these arguments were already evaluated by the appellate court. The court ruled that a complaint for legal inconsistency requires an obvious and glaring contradiction with the law, which was absent here.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 i nast. k.p.c.; Art. 4249 k.p.c.: A complaint for legal inconsistency under Art. 4241 et seq. of the Code of Civil Procedure is admissible only in cases of obvious and glaring contradiction with the law, not mere disagreement or reiteration of arguments already decided.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 14/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa A. K.przeciwko W. W. i A. W.o stwierdzenie nieważności umowy,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 października 2015 r.,na skutek skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Kielcachz dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt II Ca 1553/12, odmawia przyjęcia skargi powoda do rozpoznania. UZASADNIENIEWyrokiem z dnia Sąd Okręgowy w Kielcach oddalił apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Starachowicach z dnia 4 października 2012 r., podzielając jego wniosek o braku podstaw do stwierdzenia nieważności umowy darowizny nieruchomości.
Ze względu na nieodpłatny charakter przysporzenia następującego w ramach darowizny, wejście jej przedmiotu do majątku wspólnego nie wymaga, by na akcie notarialnym zawierającym treść tej umowy znalazły się podpisy obojga małżonków. W konsekwencji, zdaniem Sądu drugiej instancji, nie można przyjąć, by powództwo o stwierdzenie nieważności tej umowy było uzasadnione.W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem powód zarzucił temu orzeczeniu naruszenie: art. 92 § 1 pkt 5 i § 3 w związku z art. 80 prawa o notariacie; art. 890 § 2 k.c. w związku z art. 158 k.c.; art. 36 § 2 i art. 37 § 3 k.r.o.; art. 58 k.c. oraz art. 328 § 2 w związku z art. 244 § 1 i art. 233 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa o niezgodności z prawem w rozumieniu art. 4241 i następnych k.p.c. mówić można jedynie w wypadkach oczywistej i rażącej sprzeczności danego wyroku z prawem, nie zaś jakiegokolwiek naruszenia prawa (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 16 września 2015 r., IV CNP 72/14, nie publ. oraz z dnia 12 marca 2015 r., II CKNP 54/14, nie publ.).
Wniesiona skarga nie odpowiada jednak tej przesłance. Co więcej, zarzuty sformułowane przez skarżącego wskazują, że jest ona niezasadna w stopniu oczywistym. Zarzuty sformułowane w treści skargi odpowiadają twierdzeniom podnoszonym przez powoda już na etapie postępowania apelacyjnego. Wszystkie one były już, w konsekwencji, przedmiotem oceny Sądu Okręgowego. Dotyczy to zwłaszcza zarzutów związanych z nieważnością umowy darowizny - jak wskazał Sąd drugiej instancji, w sprawie tej brak było ustaleń i argumentów przemawiających za takim wnioskiem.
Skarżący nie kwestionuje tych konkluzji w bezpośredni sposób, nie wchodząc w szerszą polemikę prawną z argumentacją zawartą w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego - i powtarzając jedynie ogólne twierdzenia co do nieprawidłowości sporządzenia aktu notarialnego. Jego wywód stanowi w istocie jedynie próbę ponownego zaprezentowania własnego poglądu co do sposobu, w jaki powinna zostać rozstrzygnięta sprawa, nie wskazując w jakimkolwiek zakresie na sprzeczność zaskarżonego orzeczenia z prawem w opisanej wyżej, kwalifikowanej postaci.
Z tego powodu w treści skargi trudno doszukać się elementów, które - w razie przyjęcia jej do rozpoznania - mogłyby umożliwić orzeczenie zgodnie z żądaniem skarżącego. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 4249 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu.