Supreme Court dismisses appeal for state liability due to missing specific legal provision citation in grounds.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against a final judgment ordering state compensation for damages. The plaintiff cited procedural errors in the lower court's reasoning but failed to identify the specific statutory provision allegedly violated. The court ruled that the appeal was inadmissible because the law requires the appellant to explicitly name the violated legal article alongside the grounds for the claim.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 k.p.c.; The appeal for declaration of unlawfulness of a final judgment must cumulatively include the grounds and their justification, the specific legal provision violated, proof of damage, and the impossibility of other remedies; citing grounds without naming the violated provision constitutes a fatal defect.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 14/11
POSTANOWIENIE
Dnia 28 września 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jan Górowski
w sprawie z powództwa B. B.
przeciwko L. B.-M.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 28 września 2011 r.,
na skutek skargi powoda
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego
z dnia 29 października 2010 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2005 r. Sąd Rejonowy zasądził od pozwanej na
rzecz powoda kwotę 30 553,31 zł wraz z ustawowymi odsetkami. Wyrok ten
pozwana zaskarżyła apelacją, w wyniku której wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia
29 października 2010 r. powództwo zostało w całości oddalone.
Wyrok
Sądu
Okręgowego
powód
zaskarżył
skargą
o
stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia, ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r.
o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju
sądów powszechnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), powinna zawierać – obok
oznaczenia orzeczenia, od którego została wniesiona, przytoczenia jej podstaw
oraz ich uzasadnienia i wniosku o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem
- także wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne,
uprawdopodobnienie
wyrządzenia
szkody,
spowodowanej
przez
wydanie
orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego
orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione
w sposób kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca któregokolwiek
z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym
dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.
Sąd Najwyższy wielokrotnie zwracał uwagę, że każde
wymaganie
przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c. ma charakter samoistny, powinno być zatem
spełnione samodzielnie, niezależnie od innych wymagań. Przepis ten wyraźnie
odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone
orzeczenie jest niezgodne, zatem skarga musi zawierać każdy z tych elementów
przedstawiony odrębnie (postanowienia z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05 oraz
z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 21/05, nie publ.).
Należy podkreślić, że postawienie przez prawodawcę jako dwóch odrębnych
wymagań przytoczenia podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania przepisu prawa,
z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, było zabiegiem w pełni
świadomym i uzasadnionym. Po pierwsze, trzeba pamiętać, że instytucja skargi,
o której mowa, została ustanowiona w celu stworzenia możliwości realizacji
uprawnień wypływających z art. 4171 § 2 k.c., zagwarantowanych w art. 77 ust. 1
Konstytucji,
przewidującym
odpowiedzialność
Skarbu
Państwa
za
szkody
wyrządzone przez niezgodne z prawem działania przy wykonywaniu władzy
publicznej. Jest w tej sytuacji oczywiste, że niezgodność z prawem uzasadniająca
odpowiedzialność Skarbu Państwa musi być – już na etapie wnoszenia skargi –
jasno określona przez wskazanie przepisu, z którym zaskarżone orzeczenie jest
niezgodne. Po drugie, same wady postępowania poprzedzającego wydanie
skarżonego orzeczenia, wytykane w ramach podstaw, nie zawsze powodują
niezgodność orzeczenia z prawem (por. art. 424 4 k.p.c.), a jeśli nawet tak się
dzieje, to przepisy wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być –
i często nie są – tożsame z przepisami (przepisem), z którym orzeczenie jest
niezgodne. Z tych przyczyn, zważywszy także na względy czysto normatywne,
tj. na konstrukcję art. 4245 k.p.c., należy przyjąć, że nie stanowi spełnienia
wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. odwołanie się do podstaw
skargi
lub
ich
uzasadnienia.
W
skardze
powołano
podstawy
skargi
z uzasadnieniem, ale nie wskazano przepisu prawa, z którym zaskarżone
orzeczenie jest niezgodne, należało zatem uznać, że skarga ta nie spełnia
omawianego wymagania.
Z tego względu Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).