Supreme Court dismisses appeal against first-instance judgment due to lack of exceptional circumstances under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiffs' appeal against a final first-instance judgment ordering payment to a special educational center. The plaintiffs argued that they failed to appeal the lower court's decision because they prioritized other financial obligations over legal fees. The court ruled that missing a deadline due to financial prioritization does not constitute an exceptional circumstance required to challenge a first-instance ruling.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1, 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.; Art. 4248 § 2 k.p.c. An appeal against a final first-instance judgment is only permissible in exceptional cases, such as illness or force majeure, but not merely due to financial prioritization of other debts.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 14/08
POSTANOWIENIE
Dnia 22 kwietnia 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Iwona Koper
w sprawie z powództwa D. M. i A. R.
przeciwko Specjalnemu Ośrodkowi Szkolno - Wychowawczemu (…) w K.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 kwietnia 2008 r.,
na skutek skargi powodów
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 23 grudnia 2005 r., sygn. akt I C
(…),
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w K. wyrokiem z dnia 23 grudnia 2005 r. oddalił powództwo D. M. i
A. R. przeciwko Specjalnemu Ośrodkowi Szkolno – Wychowawczemu (…) w K. o
zapłatę kwoty 21.334,80 zł. Wyrok uprawomocnił się wobec nie zaskarżenia go przez
powodów apelacją.
Powodowie wnieśli na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c. skargę o stwierdzenie
niezgodności z prawem powyższego wyroku. Podali w niej, że decyzję o nie zaskarżeniu
powyższego wyroku podjęli w uznając priorytet innych, niż opłacenie apelacji, wydatków
związanych z regulacją zobowiązań cywilnoprawnych i publicznych związanych z
prowadzeniem przedsiębiorstwa.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
przysługuje co do zasady tylko od orzeczeń sądu drugiej instancji, a więc od orzeczeń
wydanych po rozpoznaniu środka odwoławczego (art. 4241 § 1 k.p.c.). W wyjątkowych
wypadkach
możliwe
postępowanie
w
jest
zaskarżenie
prawomocnego
sprawie
wydanego
przez
sąd
orzeczenia
pierwszej
kończącego
instancji,
jednak
dopuszczalność skargi zależy wówczas od łącznego spełnienia przesłanek określonych
w art. 4241 § 2 k.p.c., to jest istnienia wyjątkowego wypadku oraz występowania
niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia
podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw
człowieka i obywatela (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 sierpnia 2006 r., I
CNP 42/06, niepubl., z dnia 28 marca 2007 r., II CNP 126/06, niepubl. oraz z dnia 25
lipca 2007 r., III CNP 53/07, niepubl.).
W związku z tym do konstrukcyjnych elementów skargi wniesionej stosując art.
4241 § 2 k.p.c. należy wykazanie, że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający jej
wniesienie (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).
Zgodnie z art. 4248 § 2 in fine k.p.c. skarga podlega odrzuceniu, jeżeli nie
zachodzi wyjątek, o którym mowa w art. 4241 § 2.
Za wypadek wyjątkowy, o którym mowa w art. 4241 § 2 k.p.c., można uznać
przykładowo nieskorzystanie przez stronę z przysługującego jej środka zaskarżenia z
powodu ciężkiej choroby, katastrofy, klęski żywiołowej lub błędnej informacji udzielonej
przez pracownika sądu (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I
CNP 4/06, OSNC 2006, nr 6, poz. 113).
Nieskorzystanie przez powodów z przysługującego im prawa do wniesienia
apelacji nie nastąpiło w okolicznościach, które można by zakwalifikować jako
wyjątkowy wypadek w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji.