Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of proven damage and missing legal basis.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal challenging a final judgment that had previously dismissed the original lawsuit. The plaintiff argued that a future inability to register property ownership constituted damage, but failed to cite a specific legal provision rendering the contested decision unlawful. The court ruled that such an appeal requires a clear causal link between the judgment and immediate damage, along with a distinct citation of the violated law, neither of which was met.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.: An appeal for invalidating a final judgment is inadmissible if the appellant fails to prove damage caused by the judgment or does not separately cite the specific legal provision violated.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 13/12
POSTANOWIENIE
Dnia 23 sierpnia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z powództwa J. K.
przeciwko W. K.
o złożenie oświadczenia woli,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 23 sierpnia 2012 r.,
na skutek skargi powoda
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego
z dnia 20 stycznia 2012 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2012 r. Sąd Okręgowy zmienił wyrok Sądu
Rejonowego z dnia 16 marca 2011 r. w ten sposób, że uchylił wyrok zaoczny Sądu
Rejonowego z dnia 8 grudnia 2005 r. i oddalił powództwo.
Od wyroku Sądu Okręgowego powód J. K. wniósł skargę o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.,
skarga
o stwierdzenie
niezgodności
z
prawem
prawomocnego
orzeczenia
przysługuje wtedy, gdy przez wydanie prawomocnego wyroku niezgodnego
z prawem stronie wyrządzona została szkoda. Z tego powodu wśród tzw.
konstrukcyjnych wymagań skargi przewidziano obowiązek uprawdopodobnienia
wyrządzenia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), który oznacza złożenie przez
skarżącego w skardze oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej
rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia poprzez powoływanie
i przedstawianie dowodów, w tym tzw. dowody niedające pewności, oraz innych
środków, nieuznawanych przez kodeks za dowody, np. pisemne oświadczenia,
surogaty dokumentów. Zawarte w art. 4241 § 1 k.p.c. sformułowanie „przez
wydanie” oznacza, że między wydaniem zaskarżonego orzeczenia a powstaniem
szkody musi zachodzić normalny, adekwatny związek przyczynowy, o którym
mowa w art. 361 § 1 k.c. Brak związku przyczynowego skutkuje niemożnością
uznania, że szkoda została wyrządzona przez wydanie zaskarżonego orzeczenia
i sprawia, że skarga jest niedopuszczalna. Szkoda musi zatem być spowodowana
przez wydanie orzeczenia, a więc powinna zostać poniesiona później niż w chwili
wydania orzeczenia. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada
2005 r., II CNP 15/05, OSNC 2006, nr 9, poz. 153, z dnia 27 lipca 2006 r.,
II BP 11/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 223, z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP
46/06, IC 2007, nr 12, s. 50, z dnia 25 maja 2007 r., III CNP 30/07, IC 2008, nr 12,
s. 52). Skarżący podniósł tymczasem, że dopiero poniesie szkodę związaną
z niemożnością dokonania wpisu własności nieruchomości w księdze wieczystej na
skutek nieuprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 30
czerwca 1993 r., co w oczywisty sposób nie spełnia przesłanki art. 424 5 § 1 pkt 4
k.p.c.
Skarga
pozwanej
że nie wskazuje
przepisu
niezgodne. Sąd Najwyższy
jest
niedopuszczalna
prawa,
z
wielokrotnie
którym
również
zaskarżone
wyjaśniał,
że
z
tej
przyczyny,
orzeczenie
wszystkie
jest
wymagania
art. 4245 § 1 pkt 1-6 k.p.c. mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione
w sposób kumulatywny, a zatem skarga niespełniająca któregokolwiek z nich
dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla
usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine (np. postanowienie
z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.). Skoro więc ww. przepis wyraźnie
odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone
orzeczenie jest niezgodne, to nie może budzić wątpliwości, że skarga musi
zawierać każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie..
Należy także zauważyć, że w skardze o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia niedopuszczalne są wnioski właściwe
skardze kasacyjnej, tj. wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz o uchylenia
zaskarżonego orzeczenia. Postawienie tych wniosków oznacza niezrozumienie
istoty wnoszonego środka zaskarżenia.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).