Supreme Court dismisses claim for legal inconsistency due to failure to file extraordinary appeal first.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's claim for a legal inconsistency ruling against a final judgment. The plaintiff argued that no further appeals were possible, but the court noted the introduction of the extraordinary appeal mechanism on April 4, 2018. The court held that the plaintiff failed to demonstrate they exhausted this specific remedy before filing the current complaint, rendering the claim inadmissible under procedural law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.; Art. 89 ustawy o SN: A claim for legal inconsistency is inadmissible if the applicant has not first filed and been denied an extraordinary appeal, as the latter serves as the mandatory prerequisite for establishing the impossibility of further legal remedies.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 12/18 POSTANOWIENIE Dnia 30 sierpnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie skargi B. G. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego w T. z dnia 21 września 2009 r., sygn. akt I C […]w sprawie z powództwa F. w R.przeciwko M. K. i B. K. (obecnie G.) na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 sierpnia 2018 r.,na skutek skargi B. G.o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S.z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt III Ca […], odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2016 r. Sąd Rejonowy w T. uwzględnił skargę B. G. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego w T. z dnia 21 września 2009 r., uchylając ten wyrok. W wyniku zaskarżenia wyroku z dnia 27 kwietnia 2016 r. apelacjami pozwanej i powoda Sąd Okręgowy w S. – wyrokiem z dnia 9 marca 2017 r. – zmienił zaskarżony wyrok, oddalając powództwo w stosunku do pozwanej i oddalając apelację powoda w całości.Od tego wyroku powód wniósł w dniu 9 kwietnia 2018 r. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, stwierdzając m.in., że wzruszenie zaskarżonego wyroku nie było i nie jest możliwe, ponieważ od prawomocnego wyroku drugiej instancji niemożliwe jest wywiedzenie ani apelacji, ani zażalenia, a także skargi na orzeczenie referendarza sądowego.
Ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia zmiana zaskarżonego wyroku nie była także możliwa przez wniesienie skargi kasacyjnej, a z powodu braku podstaw wznowienia – przez wniesienie skargi o wznowienie postępowania.Sąd najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia – pomijając inne ograniczenia – jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy zmiana lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Wymaganie to wynika z przyjętego przez prawodawcę założenia, że odpowiedzialność majątkowa Skarbu Państwa przewidziana w art. 77 Konstytucji i art. 4171 § 2 k.c. może wchodzić w grę tylko wtedy, gdy strona poszkodowana uczyniła wszystko co możliwe, aby nie dopuścić do powstania szkody.
Inaczej mówiąc, obowiązkiem strony jest wykorzystanie wszystkich istniejących w systemie środków prawnych i dopiero ich bezskuteczność lub brak może – w wypadku wystąpienia szkody – uzasadniać odpowiedzialność państwa. Pogląd ten odpowiada również tezie, że państwo demokratyczne, o rozwiniętym pierwiastku obywatelskim, musi wymagać od członków wspólnoty dbania o swoje prawne interesy i korzystania z dostarczanych przez prawo środków, w tym oczywiście środków zaskarżenia.Wnosząc skargę, powód przeoczył, że w dniu 3 kwietnia 2018 r., a więc przed wniesieniem skargi, do polskiego systemu prawnego wprowadzono kolejny nadzwyczajny środek zaskarżenia, tj. skargę nadzwyczajną, której celem jest eliminacja prawomocnych orzeczeń naruszających zasady lub wolności i prawa człowieka i obywatela określone w Konstytucji albo w sposób rażący naruszających prawo przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 89 i nast. ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, Dz.U. z 2018 r., poz. 5 ze zm.
– dalej „ustawa o SN”). Zważywszy, że uwzględnienie skargi nadzwyczajnej – zgodnie z art. 39815 i 39816 k.p.c. w związku z art. 95 ustawy o SN – prowadzi do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania albo do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i orzeczenia na nowo co do istoty sprawy, a więc do eliminacji przyczyny „szkody judykacyjnej”, jest oczywiste, iż spełniając wymagania określone art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., wnoszący skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia musi wykazać, że wzruszenie zaskarżonego wyroku nie jest możliwe także w wyniku wniesienia skargi nadzwyczajnej.
Mając ponadto na względzie, że przyczyny uwzględnienia skargi nadzwyczajnej są zbieżne przyczynami uwzględnienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 89 § 1 pkt 1 i 2 ustawy o SN), a także biorąc pod uwagę unormowanie zawarte w art. 89 § 4 ustawy o SN, należy przyjąć, iż począwszy od dnia 4 kwietnia 2018 r. strona wnosząca skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wypełniając obowiązek przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., musi wykazać, że złożyła do uprawnionego organu (art. 89 § 2 ustawy o SN) wniosek o wniesienie skargi nadzwyczajnej i nie został on uwzględniony.
Niewykazanie tej okoliczności powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.Z tych przyczyn orzeczono, jak na wstępie. aj