Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with statutory requirements for legal challenge. The appeal failed to prove irreparable harm or exhaustion of remedies.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against a final judgment for failure to meet statutory construction requirements. The plaintiff failed to demonstrate that a cassation appeal was impossible or that specific damages were caused by the contested ruling. Consequently, the court rejected the appeal under the relevant procedural code provisions.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 k.p.c.: An appeal for a ruling to declare a final judgment inconsistent with the law must cumulatively satisfy all construction requirements, including proving the impossibility of using other legal remedies and establishing the damage caused by the judgment; failure to meet any requirement renders the appeal inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 11/13
POSTANOWIENIE
Dnia 18 kwietnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Antoni Górski
w sprawie z powództwa J. L.
przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Okręgowego w N.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 18 kwietnia 2013 r.,
na skutek skargi powódki
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 15 grudnia 2010 r.,
odrzuca skargę, zasądza od powódki na rzecz Skarbu
Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa 3600 (trzy
tysiące sześćset) zł kosztów zastępstwa prawnego.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 15 grudnia 2010 r. oddalił apelację powódki
J. L. od wyroku Sądu Okręgowego w N. z dnia 21 września 2010 r., zasądził od
powódki na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwu kwotę
5.400 zł tytułem kosztów postępowania apelacyjnego oraz przyznał od Skarbu
Państwa - Sądu Okręgowego w N. na rzecz adwokata J. B. kwotę 6.588 zł w tym
kwotę 1.188 podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną
świadczoną powódce z urzędu w postępowaniu apelacyjnym.
Od wyroku Sądu Apelacyjnego powódka wniosła skargę o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia powinna zawierać:
1)
oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona, ze wskazaniem, czy
jest ono zaskarżone w całości lub w części,
2)
przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie,
3)
wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne
4)
uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie
orzeczenia, którego skarga dotyczy,
5)
wykazanie że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe,
6)
wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione
w sposób kumulatywny, a zatem skarga niespełniająca któregokolwiek z nich
dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla
usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine. Sąd Najwyższy
wyjaśnił także, że każde wymaganie przewidziane w wymienionym przepisie ma
charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od
innych (np. postanowienie z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.).
Przedmiotowa skarga nie spełnia przede wszystkim konstrukcyjnego
wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt. 5 k.p.c., które - jak stwierdził Sąd
Najwyższy - jest spełnione jeżeli skarżący wykaże w wyczerpującym i nie
budzącym wątpliwości wywodzie prawnym, że wzruszenie zaskarżonego wyroku
w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
W przedmiotowej sprawie istniała bowiem możliwość wniesienia skargi
kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego. Jeżeli zatem powódka miała obiektywną
możliwość skorzystania z instancji odwoławczej i z tej możliwości nie skorzystała
z przyczyn leżących po jej stronie, to skarga jest niedopuszczalna (art. 4248 § 2
k.p.c.). Następuje to zarówno przy świadomej rezygnacji z wniesienia środka
odwoławczego, jak i przy zawinionej przez stronę niemożności skorzystania
z takiego środka (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2008 r.
V CNP 187/07; OSNC-ZD 2008/4/107).
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności
z prawem
prawomocnego
wyroku
powinna
zawierać
uprawdopodobnienie
wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy.
Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, przewidziane w tym przepisie
wymaganie
konstrukcyjne
prawomocnego
wyroku
skargi
jest
o
stwierdzenie
spełnione
wtedy,
niezgodności
z
gdy
przedstawi
skarżący
prawem
wyodrębniony, pogłębiony wywód prawny, w którym wskaże, że szkoda wystąpiła,
określi jej postać, rodzaj, wysokość i czas powstania oraz związek przyczynowy
z wydaniem orzeczenia będącego przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności
z prawem a także przedstawi dowody lub inne środki uwiarygodniające powstanie
szkody (porównaj między innymi postanowienia z dnia 23 września 2005 r. III CNP
5/05, z dnia 22 listopada 2005 r. I CNP 19/05, niepubl. oraz z dnia 31 stycznia
2006 r. IV CNP 38/05, OSNC 2006/7-8/14).
Rozpoznawana skarga nie spełnia tego wymagania. Skarżąca nie określiła
postaci ani rodzaju szkody, jak również czasu jej powstania ani związku
przyczynowego z wydaniem zaskarżonego wyroku. Nie przedstawiła też żadnych
dowodów ani ich surogatów uprawdopodobniających wystąpienie szkody i czasu jej
powstania. Wskazała jedynie, że poniosła szkodę polegającą na braku możliwości
dysponowania swoim majątkiem.
Biorąc to pod uwagę należało uznać, że skarga nie spełnia wymagań
konstrukcyjnych przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c., co prowadziło do jej
odrzucenia na podstawie art. 4248 k.p.c.
O kosztach postępowania przed Sądem Najwyższym rozstrzygnięto na
podstawie art. 98 w związku z art. 42412 i art. 391 § 1 k.p.c.
jw