Supreme Court dismisses appeal for lack of proven damage under Civil Procedure Code Article 4245.1.4.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's complaint against the lower court's ruling granting permission for a building extension. The appellant argued that the decision caused damage by restricting access and lowering rental value, but failed to substantiate these claims with evidence. The court rejected the appeal because the appellant did not prove the existence of damage as a mandatory requirement for admissibility under the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.: A complaint for annulment of a final ruling is inadmissible if the complainant fails to substantiate the claim that damage was caused by the ruling.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 10/16 POSTANOWIENIE Dnia 28 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie ze skargi A. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w N.z dnia 3 grudnia 2015 r., wydanego w sprawie z wniosku J.G. i S. G.przy uczestnictwie A. B. i S. sp. z o.o. o zezwolenie na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 czerwca 2016 r.
1. odrzuca skargę, 2. zasądza od A. B. na rzecz J. G. i S. G. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w N., po rozpoznaniu, na skutek apelacji wnioskodawców od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 16 czerwca 2015 r., sprawy z wniosku J. G. i S. G. przy uczestnictwie spółki „S.” sp. z o.o. w N. i A. B. o zezwolenie na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną, postanowieniem z dnia 3 grudnia 2015 r. zmienił zaskarżone postanowienie i zezwolił J.G. i S. G. na zabudowę wnęki w północno-wschodniej części budynku położonego przy ul. D. 9 w N. przeszkloną ścianką aluminiową - zgodnie z projektem budowalnym sporządzonym przez architekta A.G. w sierpniu 2013 r. i orzekł, że uczestnicy postępowania ponoszą koszty związane ze swym udziałem w sprawie. W dniu 29 lutego 2016 r. uczestnik A. B. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w N. z dnia 3 grudnia 2015 r., w której zarzucił, że postanowienie to jest niezgodne z art. 199 k.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Jak wynika z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku (w postępowaniu nieprocesowym: postanowienia orzekającego co do istoty sprawy) przysługuje tylko wtedy, gdy przez wydanie zaskarżonego orzeczenia stronie została wyrządzona szkoda. Ma to być szkoda wyrządzona „przez wydanie” zaskarżonego wyroku (w postępowaniu nieprocesowym: postanowienia orzekającego co do istoty sprawy), co oznacza, że między wydaniem tego wyroku a szkodą musi zachodzić normalny związek przyczynowy unormowany w art. 361 § 1 k.c. oraz że szkoda musi być - w stosunku do tego wyroku - poniesiona później.
Ze względu na to, że istnienie szkody jest przesłanką dopuszczalności skargi, do jej wymagań konstrukcyjnych - zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. - należy m.in. uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy. Jak już wyjaśniał Sąd Najwyższy, spełnienie tego wymagania polega na złożeniu przez skarżącego oświadczenia, że szkoda wystąpiła - ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru - oraz uwiarygodnieniu tego oświadczenia, co nastąpi wtedy, gdy twierdzenie zostanie uzasadnione na tyle, że będzie można uznać je za prawdziwe (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16, z dnia 27 października 2005 r., V CNP 28/05, nie publ., z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05, OSNC 2006, nr 6, poz. 110, z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 22/05, OSNC 2006, nr 6, poz. 111 i z dnia 16 października 2012 r., IV CNP 46/12, nie publ.).Skarżący przytoczył, że zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy zalegalizował wykonaną przez wnioskodawców zabudowę, w związku z czym została mu wyrządzona szkoda w postaci utrudnionego dostępu do lokalu i obniżenia jego standardu, co z kolei ma bezpośredni wpływ na wysokość czynszu i obniżenie zainteresowania lokatorów jego lokalem.
Poza tym powołał się na pismo procesowe z dnia 18 marca 2014 r., które zostało złożone w toku postępowania.Przytoczone twierdzenia nie czynią zadość wymaganiom art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. z dwóch powodów. Po pierwsze, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie zaskarżonego orzeczenia należy do wymagań konstrukcyjnych skargi, które nie mogą być zastąpione odwołaniem się do pisma procesowego złożonego w toku postępowania poprzedzającego wydanie orzeczenia. Po drugie, skarżący nie podjął nawet próby uprawdopodobnienia swoich twierdzeń o utrudnieniu mu dostępu do lokalu i obniżeniu jego standardu, które notabene pozostają w sprzeczności z ustaleniami Sądu Okręgowego przyjętymi za podstawę zaskarżonego postanowienia.Konkludując trzeba stwierdzić, że nie została spełniona przesłanka przewidziana w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., wobec czego skarga podlega odrzuceniu a limine.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. odrzucił skargę i orzekł o kosztach postępowania wywołanych wniesieniem skargi zgodnie z art. 520 § 2 w związku z art. 391 § 1, 39821 i art. 42412 k.p.c. oraz § 5 pkt 7 i § 10 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800).kc jw