Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of legal inconsistency request.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's claim to declare a final judgment inconsistent with the law. The appellant attempted to bypass the lack of cassation appeal rights by filing a special action, yet the court found the request included a demand for the judgment's revocation and retrial. Consequently, the court ruled that the action lacked the essential requirement of a request for legal inconsistency under the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 pkt 6 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A special action to declare a final judgment inconsistent with the law is not a substitute for cassation and must contain a specific request for legal inconsistency; requests for revocation or retrial render the action inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 1/09
POSTANOWIENIE
Dnia 9 kwietnia 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Krzysztof Pietrzykowski
w sprawie z powództwa R.W.
przeciwko P. S.A.
o ustalenie istnienia umowy,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 kwietnia 2009 r.,
na skutek skargi powoda
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt [...],
1. odrzuca skargę;
2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1.200
(jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów
postępowania przed Sądem Najwyższym.
Uzasadnienie
Niniejsza skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia narusza art. 4245 § 1 pkt 6 k.p.c., zgodnie z którym jednym
z niezbędnych elementów takiej skargi jest wniosek o stwierdzenie niezgodności
orzeczenia
z
prawem.
Skarga
o
stwierdzenie
niezgodności
z
prawem
prawomocnego orzeczenia nie jest środkiem prawnym (ani zwyczajnym, ani
nadzwyczajnym), który służyłby do kwestionowania prawomocnych orzeczeń
sądów II instancji i byłby surogatem skargi kasacyjnej w sprawach, w których
skarga kasacyjna nie przysługuje. Taką funkcję skargi o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia zdaje się widzieć skarżący, czego dowodem
jest, że w analizowanej właśnie sprawie najpierw złożył skargę kasacyjną, a gdy
została ona odrzucona ze względu na zbyt niską wartość przedmiotu sporu
(odrzucenie to zakwestionował zażaleniem, które Sąd Najwyższy oddalił), to
wystąpił
właśnie
z niniejszą
skargą.
Tymczasem
skarga o
stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie prowadzi w żadnym
wypadku
do
podważenia
rozstrzygnięcia
i
ponownego
merytorycznego
rozpatrywania sprawy. Zmierza ona wyłącznie do wydania przez Sąd Najwyższy
orzeczenia
prejudycjalnego,
umożliwiającego
dochodzenie
ewentualnego
odszkodowania od Skarbu Państwa za wadliwe orzeczenie sądowe. Konsekwencją
opisanego charakteru i celu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia są jej wymagania wskazane w art. 424 5 § 1 k.p.c.,
a wśród nich wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Choć zatem badana skarga zawiera tzw. „wnioski skargi”, to mimo, że mówią one
o żądaniu stwierdzenia niezgodności wyroku z prawem, to dalej występuje żądanie
uchylenia kwestionowanego wyroku i przekazania sprawy do ponownego
rozpoznania sądowi niższej instancji. W ten sposób jest to w istocie wniosek, jaki
można zawrzeć w skardze kasacyjnej, lecz nie w skardze o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Nie jest bowiem możliwe,
nawet przy hipotetycznym przyznaniu racji skarżącemu, wydanie orzeczenia
zgodnego z jego wnioskiem, zatem z punktu widzenia art. 424 5 § 1 pkt 6 k.p.c.
należy przyjąć, że skarga nie zawiera niezbędnego wniosku o stwierdzenie
niezgodności orzeczenia z prawem, a jedynie pozór takiego wniosku. W takim
stanie rzeczy skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c.