Supreme Court dismissed cassation against eviction from former state housing, ruling no legal events occurred to justify the claim.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's cassation appeal against the lower court's decision to evict her from a former state-owned apartment. The plaintiff argued that the defendant failed to lose his right to the housing unit after the police station was dissolved and the property transferred to the municipality. The court rejected this, noting that the specific administrative regulations governing the eviction of state officials did not apply to the defendant, and no events occurred to extinguish his legal entitlement to the premises.
Regesto Legislator
Generato dall'IAUstawa o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych, art. 55 ust. 2; Prawo lokalowe, art. 10; Uchwała Rady Ministrów nr 185/1989: The right to state housing for officials persists until specific statutory conditions for termination are met, and a change in the employer's legal status or transfer of property to a municipality does not automatically extinguish that right.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CKN 95/98
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 stycznia 1999 r.
Sąd Najwyższy Izba Cywilna
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSN - T. Żyznowski (spraw.)
Sędziowie:
SN - B. Myszka
SN - E. Skowrońska-Bocian
Protokólant: M. Czarnecka
po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 1999 r.
na rozprawie sprawy z powództwa E. S.
przeciwko S. S.
o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego
na skutek kasacji powódki
od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Ł.
z dnia 13 listopada 1997 r., sygn. akt I Ca […]
oddala kasację.
UZASADNIENIE
W uzasadnieniu wyroku Sądu drugiej instancji - oddalającego apelację
powódki - tenże Sąd przytoczył bezsporne ustalenia z których wynika, że sporny
lokal pozwany S. S. otrzymał jako funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej. Było
to mieszkanie funkcyjne. Po rozwiązaniu przez rozwód małżeństwa stron
i podziale ich majątku wspólnego, wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł.
z dnia 29 sierpnia 1986 r. sygn. akt I C […] powódka E. S. została eksmitowana
z tego lokalu. Jednakże nie przyjęła żadnych z propozycji lokali zastępczych.
Po zwolnieniu powoda ze służby Policji, decyzją Komendanta Wojewódzkiego
Policji w Ł. z dnia 2 marca 1993 r. sporne mieszkanie zostało przekazane
do dyspozycji Gminy Miejskiej w Ł.. Z wymienioną datą lokal ten stracił
charakter mieszkania zakładowego. Pozwany nie utracił uprawnienia do tego
lokalu (art. 55 cyt. 2 ustawy o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych).
Po wydaniu wyroku eksmitującego powódkę nie nastąpiło zdarzenie o jakim
mowa w art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c.
Kasację złożyła powódka.
Skarżąca zarzuciła błędną wykładnię art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. oraz niewłaściwe
zastosowanie art. 55 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali
mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych - zamiast prawidłowo art. 59 tej
ustawy.
Wskazując na powyższe skarżąca wnosiła o zmianę zaskarżonego orzeczenia
i uwzględnienie powództwa, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku
z przekazaniem sprawy do ponownego jej rozpoznania. W złożonej odpowiedzi
na kasację pozwany S. S. wnosił o oddalenie kasacji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kategoria mieszkań zakładowych - łącznie z ustawową definicją tego pojęcia została wprowadzona ustawą z dnia 16 lipca 1987 r. o zmianie ustawy prawo
lokalowe (Dz. U. Nr 21, poz. 124). Druga nowela z dnia 7 kwietnia 1989 r.
o zmianie ustawy, zmieniającej ustawę - Prawo lokalowe (Dz. U. Nr 20,
poz.108) dotyczyła wyłącznie mieszkań zakładowych oddanych w najem przed
1 stycznia 1989 r. Z przepisów tychże m.i. wynika, że z dniem 1 stycznia 1988 r.
stały
się
w
szczególności
mieszkaniami
zakładowymi
dotychczasowe
mieszkania funkcyjne oraz inne mieszkania przydzielone osobom wskazanym
przez zakład pracy - oczywiście o ile mieszkania te znajdują się w budynku
o których stanowił art. 55 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe
(jedn. tekst Dz. U. z 1987, Nr 30, poz. 165 ze zm.). Obowiązująca od dnia
12 listopada 1994 r. ustawa z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach
mieszkaniowych (Dz. U. Nr 105, poz. 509 ze zm.) nie zna kategorii mieszkań
zakładowych lecz w przepisach wprowadzających (w tym także art. 55 ust. 2
powołanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku) - art. 55 i 58 ustawa
utrzymała w mocy najem tej kategorii mieszkań. Wskazać należy, że art. 10
Prawa lokalowego z 1974 r. stanowił, że najem mieszkania wynikał albo
z umowy najmu, albo z ostatecznej decyzji administracyjnego o przydziale.
Zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie
powołanych przepisów zamiast prawidłowo - zdaniem skarżącej art. 59 ustawy
o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych - jest oczywiście chybiony.
Wymieniony art. 59 ustawy stanowi, że umowa najmu lokalu, zawarta
na warunkach i w trybie określonych w przepisach wydanych na podstawie
art. 30 ustawy wymienionej w art. 67 pkt. 2 na okres zajmowania stanowiska lub
pełnienia funkcji przez najemcę, wygasa po upływie tego okresu. Artykuł 30
prawa lokalowego (zbliżoną regulację zawiera art. 19 ust. 1, ustawy o najmie)
upoważniał Radę Ministrów do określenia warunków i trybu oraz zwalniania
mieszkań przez osoby wymienione w przepisach o wynagrodzeniu osób
zajmujących kierownicze stanowiska państwowe oraz do podobnego określenia
w stosunku do innych osób pełniących odpowiedzialne funkcje państwowe
lub społeczne. Nastąpiło to w uchwale nr 185 Rady Ministrów z dnia 30 grudnia
1989 r. w sprawie warunków i trybu oraz zwalniania mieszkań przez osoby
zajmujące kierownicze stanowiska państwowe oraz pełniące odpowiedzialne
funkcje państwowe (MP Nr 44, poz. 352). Uchwała - uwzględniając zawarte w
niej ograniczenia podmiotowe i przedmiotowe dotyczy wyłącznie mieszkań w
budynkach zarządzanych przez państwowe jednostki organizacyjne, będących w
dyspozycji (Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów, właściwych wojewodów
oraz prezydentów W., K. i Ł.. Unormowaniem tym objęto - na podstawie
rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 sierpnia 1993 r. w sprawie warunków
i trybu zajmowania oraz zwalniania mieszkań przez członków Krajowej Rady
Radiofonii i Telewizji (Dz. U. Nr 80, poz. 337) - członków wymienionej
KRRiT. Ustalenia faktyczne, których nie kwestionuje skarżąca wykluczają aby
pozwany należał do kręgu podmiotów określonych w przytoczonej uchwale
nr 185 Rady Ministrów, co przesądza o bezzasadności kasacji. Nie nastąpiły
żadne
zdarzenia niweczące uprawnienia pozwanego do spornego lokalu
i uzasadniające uwzględnienie powództwa na żadnej podstawie z art. 840 § 1
pkt 2 k.p.c. Postępowanie powódki nie respektującej prawomocnego orzeczenia
sądowego i uniemożliwiającej pozwanemu realizację jego uprawnień nie może co nie wymaga szerszego uzasadnienia - stanowić takiej podstawy.
Postanowienia obowiązującego porządku prawnego - nie wyłączając przepisów
Konstytucji - nie pozwalają na aprobatę takiego sposobu postępowania.
Z przyczyn powyższych i na podstawie art. 39312 k.p.c. orzeczono jak w
sentencji wyroku.
aw
db